LogPoes

Ergens middenin de schrijfmaand (ik weet dat ik het er niet meer over zou hebben, maar ik noem de naam niet! ;-P), bestelde ik via de Tivall-actie website een heuse "design spatel".

Op het plaatje stond een spatel en iets van een hartje, en het werd mij niet echt duidelijk wat nu precies de bedoeling was. Vol verwachting klopte mijn hart, en op 4 december vond ik de gard eh, spatel in mijn brievenbus. Hier een kleine fotoset, die duidelijk maakt hoe het zit met het hartje. En bonus Les-Mioux en Rood, voor de liefhebbers.

Posted by Poelekie at 11:55 PM | Permalink | Comments

En met de zin "En dan is er zee." kwam er een einde aan NaNoWriMo 2009. Een totaal van 50.054 woorden, een paarse balk en een "Winner!"-icon zijn het tastbare resultaat van een maand schrijverij, write ins, gesprekken en ervaringen. Zoals altijd begon ik als een speer op dag 1 en modderde ik voor mijn gevoel (een succesvol dagje links of rechts daargelaten) door tot de laatste dag, waarop ik nogmaals als een speer ging: 8796 woorden op een dag, het kan!

Deze NaNoWriMo werd mede mogelijk gemaakt door mezelf, de eekhoorns in mijn kop, de NaNo-ploeg bij de write ins en op Twitter, het oeuvre van de Smashing Pumpkins, diverse flessen Amé, de aanmoedigingen van onder andere Meneer de Poes, Kattenfluisteraar T., The Big Kahuna, Esther Webble en Polle, veel matig weer en de Philips Energy Light a.k.a. het limpje. Oh, en Rood en Les-Mioux natuurlijk, maar dat spreekt voor zich.

Hier op LogPoes hervatten we de normale programmering weer en ik beloof plechtig het nóóit meer over NaNoWriMo te hebben... tot volgend jaar oktober. :-)

Posted by Poelekie at 10:51 PM | Permalink | Comments

Even een kort berichtje hier NaNo-land! We zijn over de helft en ik ben er meer dan klaar mee, maar dat is geheel congruent met voorgaande jaren. Wat "dingen leuk vinden" betreft ben ik een kleuter met ADHD, maar dat wist ik al. Gelukkig ben ik daarnaast ook erg goed in mezelf dwingen zaken af te maken, en met schrijven is het zo dat er uiteindelijk altijd wel weer een moment komt waarop je denkt: "Hee, dit loopt lekker!", dus ik ga stug door. Helaas kan ik volgende week niet aanwezig zijn bij de (helaas alweer laatste) write in, maar ik hoor geruchten dat er daarna "editing"-bijeenkomsten gaan komen, dus ik heb een stok en een deur.

Daarnaast is het hier in Amsterdam plots van de ene op de andere seconde Echt Herfst geworden, het is uiterst stormachtig. Dusdanig zelfs dat mijn Umbrella Academy Umbrella vanmiddag verbogen is geraakt... *gepaste stilte* Ik ga een poging wagen hem weer recht te krijgen, mocht dat niet lukken, dan zal ik genoodzaakt zijn een nieuwe deze kant op te laten komen.

Afgelopen maandag stond ik maar liefst 45 minuten in een uiterst gezellige rij voor de Mexicaanse griepprik deel uno. Aan de overkant van onze rij bevond zich hotel l'Europe, waar diverse beroemdheden en andere mensen in knappe kledij zich vervoegden voor de premiere van dat boek. Misschien dat zij het zelf anders ervaren hebben, maar ik kreeg de indruk dat wij het gezelliger hadden, ondanks het gebrek aan catering. De prik zelf was snel en pijnloos, dus alle mensen die horrorverhalen gelezen hebben over botte naalden: nergens last van gehad. De "reguliere" deed meer pijn en daar hield ik behalve de charmante bult zelfs een blauwe plek aan over. Conclusie: prik uno viel reuze mee, over 3 weken prik dos en dan hebben we alle prikken wel weer gehad voor dit jaar. *voelt zich een speldekussen*

Posted by Poelekie at 8:01 PM | Permalink | Comments

Ondanks de verpletterende stilte hier op LogPoes, is iedereen in Huize Poelekie levend en wel! Vandaag is de laatste dag van mijn vakantie, dus hoog tijd om weer eens in een wat sociaal acceptabeler levensritme te komen. Twee weken niet werken hebben me goed gedaan, soms is het noodzakelijk om Even Weg te zijn en je bezig te houden met eh, niks.

Mijn dagelijkse ziekenhuis-fix kreeg ik door verhalen van Meneer de Poes. Vandaag is zijn laatste dag co-schap in "mijn" ziekenhuis, wat betekent dat hij weer een stapje dichterbij het dokterschap is, maar ook dat hij morgen zijn spullies inpakt en weer in zijn eigen huis gaat wonen. Niet dat we elkaar bijster veel gezien hebben de afgelopen 6 weken, maar 't zal, al was het maar letterlijk, een stuk leger zijn hier zonder hem. Uit welingelichte bron (Meneer de Poes zelf) heb ik vernomen dat deze afwezigheid slechts van korte duur zal zijn en dat hij in december opnieuw twee weken komt inwonen in verband met een ander co-schap.

Verder hebben deze twee weken voornamelijk in het teken gestaan van NaNoWriMo. Ik ben momenteel op schema; mijn plan om NaNo binnen deze twee weken af te ronden heb ik snel laten varen ten gunste van uitgebreid chillen, een kroon laten plaatsen, basgitaar spelen, mijn snoet en haar laten fatsoeneren, shoppeh (daarover later misschien meer) en het afwerken van enkele (s)lopende zaken zoals het wassen van mijn My Little Pony... ja, ik ben écht 33! *gaat even een sessie-tje Write or Die doen om de wordcount wat te boosten*

Posted by Poelekie at 11:25 AM | Permalink | Comments

Jawel, het is 1 November en ik ben gestart met NaNoWriMo! Na een uiterst gezellige (en echt bizar drukke!) Kick off party was ik perfect op tijd thuis om rustig thee te zetten en te beginnen met schrijven. Na een kleine 2 uur had ik zo'n 2000 woorden geschreven en was het tijd om met mijn vandaag fris gearriveerde Kat von D. boek naar bed te gaan.

Vanmiddag zwoegde ik er nog zo'n 1000 woorden uit, echter niet vóór, maar óver NaNo. Anneke is vandaag namelijk live gegaan met haar site Studieafronden, gericht op het informeren en steunen van eenieder bij wie de studieroute niet volgens het boekje verloopt. Gezien het feit dat ik bijna niemand ken bij wie dat wél het geval is, denk ik dat het in een grote behoefte voorziet en ik vind het dan ook erg leuk dat ik, zoals dat in net Amsterdam heet, gefeatured ben: *klik* :-)

Posted by Poelekie at 11:38 PM | Permalink | Comments

Een week of twee geleden zag ik tijdens het in stukken snijden van een biologische broccoli nét op tijd een groene rups over de stronk kruipen. Ik ben zoals u weet (en als u het niet wist, dan zal het u hoogstwaarschijnlijk niet verbazen) nogal een zacht ei als het gaat om alles wat groeit en bloeit, en legde de rups voorzichtig (mét een stuk broccoli uiteraard) op een bord om hem later naar buiten te brengen. Zo gezegd, zo niet gedaan, want ik kreeg plots bezoek en legde het bordje-met-rups even in de kast want legdatmaareensuit. De volgende ochtend was rups nergens meer te bekennen. De katten keken niet eens onschuldig, maar ik verdacht ze stiekem toch...

Gistermiddag kwam ik thuis van mijn werk, deed het keukenlicht aan en zag plots - fladder fladder - een heuse vlinder! Ter hoogte van mijn enkel voelde ik Les-Mioux' zwiepstaart al, dus ik greep een weckpot en wist de vlinder daar ongeschonden in te manouvreren. Een noodkreet op Twitter leverde een boel informatie op van vlindervriend @Sjusjun die me wist te vertellen dat het een koolwitje was, dat ze bananen eten en dat het éigenlijk niet meer het seizoen is voor vlinders...

Oh dilemma! Aan de ene kant is het doodzielig om zo'n beestje zijn dood in te jagen door hem naar buiten te zetten, aan de andere kant leven ze maar 1 maand en om die maand nou in een HEMA weckpot door te brengen? Zoals ik al ze: oh dilemma! Uiteindelijk heb ik maar een klein schema met opties en afwegingen gemaakt en besloot ik dat als het vandaag mooi weer zou worden, ik de vlinder vrij zou laten. Zijn leven zal waarschijnlijk kort zijn, maar wel vrij! Het feit dat hij wel héél stilletjes in een hoekje van de weckpot zat, maakte deze beslissing overigens een stukje makkelijker. Verder ben ik helemaal niet overemotioneel, hoe komt u erbij?*

Gelukkig zag ik zodra ik wakker werd dat het prachtig weer was en gesterkt door een telefoontje van Kattenfluisteraar T. ("Zeg Poes, 't Is stralend weer, je vlinder kan naar buiten hoor!") stapte ik met weckpot in de hand naar buiten, waar het me nog best wat moeite koste om vlinder heelhuids uit de pot te krijgen. Op een gegeven moment snapte hij (of zij) blijkbaar wat de bedoeling was en vloog - fladder fladder - weg. En mocht u toevallig die mevrouw zijn die vanmiddag in de buurt van een plein in Amsterdam een malle katachtige een wegvliegende vlinder zag nazwaaien, dan eh, hoop ik dat uw oogbollen ondertussen weer netjes terug in uw kassen zijn gerold...

*zegt de vrouw die in winkels omgevallen knuffelbeesten rechtzet en ze nog even een korte kriebel geeft... ;-)

Posted by Poelekie at 9:31 PM | Permalink | Comments

Ergens deze week hakte het realiseer/besef-moment dat Kattenfluisteraar T. écht verhuisd is er keihard in, met de volgende telefoonconvo als gevolg:

*belt*

Kattenfluisteraar T. neemt op: "Yo! Poes!"
Poelekie de Vries, streng: "Yo, Tomse, 't is leuk geweest met die grap, kom nou maar weer gewoon hier wonen!"
Kattenfluisteraar T(omse), toegevend: "Ja he, zal ik dat dan maar doen dan?"
Pdv: "Ja. 't Was wel een briljante grap overigens, ik begon het bijna te geloven op het laatst!"
K.T., trots: "'t Was die vloer he, die het hem deed?"
PdV: "Absoluut, maar ook wel een beetje dat je eigenhandig al je sh*t én Céline (is poes -red.) daarheen verkaste met een bakfiets. Vond ik wel een strakke actie!"

*gelach aan beide kanten van de lijn*

PdV, serieus: "Maar 't is echt he?"
K.T., serieus: "Ja, 't is echt. Raar he?"
PdV: "Ja, raar. En ook een beetje stom, maar ook weer niet."

*beiden zuchten wat melancholisch*

K.T., enthousiast:"Maar Poes, stel je voor dat het écht een grap was geweest, hoe hilarisch was het dan dat ik, puur om te trollen, voor 6000 euro een vloer in dat huis had laten leggen?"
PdV, poinkend: "Últrahilarisch! Echt de beste trollactie EVER!"
K.T.: "Ja best wel!"
PdV: "Seggeh, doe je nog wat nuttigs vanavond of hoe zit dat?"
K.T.: "Ik zie je zo!"

Sommige dingen veranderen gelukkig nooit. :-)

Posted by Poelekie at 10:38 PM | Permalink | Comments