Clark overleden

In niet onverwacht, maar wel verschrikkelijk nieuws: vanochtend om 10:45 uur is Clark overleden.

Zoals u weet leed hij al langere tijd aan kanker die niet langer te behandelen, laat staan te genezen viel. Hoewel hij de afgelopen weken in nachtkaarsjestempo zwakker werd, bleef hij de leut er toch inhouden, tot vanochtend. Hij was mentaal nog prima in orde, maar zijn lichaam wilde niet langer: hij was erg onrustig en voelde zichtbaar oncomfortabel, zoals men dat in medisch jargon noemt.

We konden gelukkig snel bij de dierenarts terecht, waar hij tot de laatste seconde knuffelde/geknuffeld werd, waarna hij op zijn neus (nose life!) rustig is overleden. Clark is 17 jaar oud geworden.

Clark Kat

31-12-1998 — 11-01-2016

"Dát poessie hebbuh" of "Waarom ik voor een 14-jarige, chronisch zieke kat koos"

Ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die over de gezondheidsperikelen van Clark lezen en denken: “Wie neemt er dan ook een chronisch zieke kat van 14 jaar oud in huis?” Goede vraag!

Laten we voorop stellen dat toen ik zijn advertentie las, ik niet wist dat hij chronisch ziek was. Dat hoorde ik pas toen ik mezelf dat hele eind naar Osdorp had versleept om hem te ontmoeten, en ik ben niet iemand die dan zegt: “Nou, doe dan maar niet.” Het feit dat ik zelf chronisch ziek ben en ook 5 jaar ervaring had met een diabetische kat (Rood) speelde daar zeker een rol in.

Wel zocht ik specifiek een oudere kat. In tegenstelling tot eh, zo’n beetje iedereen, heb ik namelijk niet zoveel met kittens. Ik heb er ook niets tegen, maar ik vind ze nogal generiek. Laat de oortjes omhoog: kitten. Vouw de oortjes omlaag: puppy. Echt, probeer het maar eens als u toevallig een kitten bij de hand heeft. Dat u dat uiteraard voorzichtig moet doen, spreekt voor zich, toch?

Maar waar was ik? Oh ja, mijn voorkeur voor oudere katten. Ik vind katten die al een ontwikkelde persoonlijkheid hebben het leukst. Daarnaast waren Rood en Les-Mioux hoogbejaard, en het contrast tussen hoogbejaarde katten en een kitten is gewoon te groot. Ook ben ik niet heel opvoederig aangelegd en hoewel het met katten natuurlijk anders is dan met honden, moet er toch wel een beetje bijgestuurd en gevormd worden en daar ben ik niet zo goed in. En bovendien is er het feit dat een kitten makkelijk een oud wrak bejaarde van 21 kan worden, en het nog maar de vraag is of ik zelf nog 21 jaar leef en er is weinig zo sneu als een kat die alleen achterblijft.

Dus een oudere kat zou het worden, jaartje of 10, binnenkat. Eentje van 10 hadden ze niet, wel een 14-jarige Clark die als een match klonk: ouder, rustig en lief. Eigenlijk wat te oud, maar geen reden om hem dan maar een langzitter te laten worden. Dus ik ging op pad en meldde me bij de balie: “Ik kom voor Clark. Als hij er nog is.” Hij was er inderdaad nog, boven in het kattenverblijf, maar hij was wel ziek. Ik twijfelde een halve seconde. En toen zag ik hem.

Ik veranderde spontaan in een kind van 4: dát poessie hebbuh. Gevalletje: “Jeugd niet goed doorgekomen”. Ik wist het zeker, vanuit mijn tenen, nul twijfel: ik wilde hem, en geen ander. Dom? Ja. Maar de meeste kinderen van 4 zijn nou eenmaal niet zo slim.

Dus zo kwam het dat Clark bij mij terecht kwam, met het idee “al trekt hij het 6 weken, hij gaat tenminste niet alleen in dat hokje in ’t asiel dood”. Want waar de andere katten het daar best geinig vonden, vond hij er Officieel Geen Zak Aan: te veel van die rare wezens om hem heen. Clark snapte immers niet dat hij, net zoals die rare wezens om hem heen, een kat is. Gevalletje: “Jeugd niet goed doorgekomen”.

Hoewel het op papier een ontzettend stomme zet leek/lijkt, heb ik in de 2 ½ jaar dat hij hier nu woont, nooit spijt gehad van mijn beslissing, en ik heb de indruk dat hij het wonen hier ook wel ok vindt.

Met zijn gezondheid gaat het op het moment… tja. Hij slaapt hoe langer hoe meer, eet nog wel steeds met smaak maar niet heel veel, beweegt zich voort op een manier die de naam “lopen” eigenlijk niet meer mag hebben, maar springt nog steeds probleemloos, heeft op sommige dagen wat moeite met naar de bak gaan en ook zijn snotterigheid is op de ene dag plots heftiger en op de andere dag weer nauwelijks aanwezig. Hij is overigens nog steeds alert en gezellig, en krijgt natuurlijk dagelijks zijn pijnstiller. Er is dus, zoals wel vaker met katten, dus niet echt een pijl op te trekken en voorlopig knuffelen we dan ook nog gezellig door.

De man met de snor (Clark updatepost)

Zoals vorige week beloofd, vandaag een Clark updatepost. Ik kies ervoor om niet te vaak over Clark te schrijven omdat dit natuurlijk geen poezenblog is. Bovendien komt hij regelmatig in al zijn knuffeligheid voorbij op mijn Instagram. De laatste update was echter alweer een poosje geleden en er is nieuws, zowel goed als slecht.

 

Het goede nieuws is dat hij nog steeds knuffelig is en het over het algemeen wel goed doet, zeker gezien zij leeftijd, zijn chronische niesziekte en alle ellende die hij al meegemaakt heeft.

Het slechte nieuws is helaas heel slecht: op de plek waar eerst een malle bult en vervolgens een tumor verwijderd is, groeit nu weer nieuw “weefsel”. Wat in dit geval een eufemistische term is voor kanker. Er is niets meer aan te doen: deze bult zit vast aan zijn ribben en kan niet verwijderd worden. 

Daarnaast is Clark geschat bijna 17 maar waarschijnlijk ouder, heeft hij chronische niesziekte, mist hij een oog, loopt hij niet geheel soepel meer door onder-pijnstiller-pijnvrije-artrose en heeft hij al twee keer een grote bultverwijderingsoperatie ondergaan. Zoals ik tegen de dierenarts zei: “Oh, en hij heeft ook een staartbreuk —maar die had hij al”, waarop we beiden moesten lachen, want ’t is nogal hartverscheurend allemaal.

Clark zelf heeft van dit alles geen weet en Clark-t gewoon door: zelfs met zijn hiep hiep hoera poten (ze staan werkelijk alle kanten uit) springt hij gewoon op bed. Waar hij eigenlijk niet mag komen, maar fukitol. Hoe het verder gaat lopen en hoe lang hij nog leeft, is onbekend. Zo lang als hij er nog leut in heeft, heeft hij er nog leut in en op het moment dat dat niet meer zo is, krijgt hij een Roze Spuit.

Dat ik dit hier zo sec en praktisch opschrijf wil overigens niet zeggen dat ik er niet diep verdrietig over ben. Aan de ene kant wil ik dat de tijd zo snel mogelijk gaat, zodat ik eindelijk afgestudeerd ben en verder kan met mijn leven. Aan de andere kant wil ik dat de tijd zo langzaam mogelijk gaat, omdat elke dag die voorbij gaat, een dag dichter bij de dood van Clark is. Zoals u zich kunt voorstellen, voelt het nogal dubbel. Zo goed en zo kwaad als het gaat, probeer ik me te focussen op het feit dat hij er nu nog wél is, en met hopen dat hij het nog een poosje volhoudt. *kruist alle in dit huis aanwezige pootjes*

Clark updatepost

Hoewel hij op mijn Instagram met enige regelmaat voorbij komt, is het alweer een poosje geleden dat er een Clark-updatepost op LogPoes verschenen is. Het ging namelijk, behalve zijn chronische niesziekte die af en toe weer op komt snotteren, eigenlijk wel prima met hem, en om nu continu mega-vertrutte posts over hoe schattig hij wel niet is als hij op 27 verschillende manieren op zijn neus slaapt te posten eh, daar heb ik Instagram voor. ;-D

Wie mij een beetje kent, weet dat een leutige intro meestal niet veel goeds voorspelt en dat is ook deze keer zo, dus ik ram hem er maar gewoon verkort en krachtig in: op 30 oktober jl. is Clark met spoed geopereerd aan een bult in zijn zij die kwaadaardig leek, maar slechts een rare vetbult bleek. Hij genas voorspoedig, maar na een paar weken verscheen er op de plek van het litteken een bultje, wat in eerste instantie wild vlees leek, maar waarvan na uitgebreide verwijdering vorige week bepaald is dat het óf een melanoom (kwaadaardig gezwel vanuit de huid) óf een fibrosarcoom (kwaadaardig gezwel vanuit het bindweefsel) was.

Het goede nieuws is dat dit gezwel vrijwel zeker volledig verwijderd is. "Mocht ook wel", was de reactie van The Big Kahuna en terecht: met zijn 12 cm lange litteken aan zijn rechterkant lijkt hij momenteel vanuit een bepaalde hoek nog het meest op een half-harige rollade. Overigens was Clark zoals gewoonlijk nergens van onder de indruk en wilde hij vlak na de operatie, nog half vaag van de ketamine, al hardcore knuffelen, dus dat zit wel snor(haar).

Over het verdere verloop is vrij weinig te zeggen: het kan natuurlijk altijd terugkomen en er kunnen ook metastases gaan groeien, maar zeker is dat niet. Daarnaast is er natuurlijk altijd de kans dat Clark nog voordat er nieuwgroei of metastases ontstaan van ouderdom het Grote Lood legt, want hij is al op leeftijd en heeft ook fysiek nogal wat meegemaakt. Dit alles neemt natuurlijk niet weg dat ik er allemaal redelijk de bwaaaaaaaaaaaah van krijg, maar ik weet de definitieve diagnose dan ook pas sinds gisteren.

En om deze post een beetje leutig af te sluiten, hier een foto van Clark die "Mens, NOK eens met het schieten van foto's en doe die felle daglichtlamp uit! Ps: knuffelen!!!" emote, puur en alleen met zijn lichaamstaal:

Bezoek voor Clark (en een korte, schrijfgerelateerde, keiharde zelfpromotie onderaan)

Dinsdagavond, toen ik wat op bed lag te suffen na een lange dag op bed liggen suffen want uiterst vermoeid, ging de deurbel. Ik verwachtte niemand, dus dacht: “Nuh” en sufte rustig door. Toen ging de bel een tweede keer en (ziet u een patroon?) besloot ik toch maar open te doen.

Voor de deur stond een vriendelijke meneer die zei van het dierenasiel te zijn, zich verontschuldigde voor het feit dat hij pas na meer dan een jaar kwam en heel voorzichtig vroeg of Clark er nog was en zo ja, hoe het met hem ging. Ik dacht een halve seconde “1 april grap”, tot ik me realiseerde dat het asiel inderdaad nabezoeken doet, om te kijken hoe het met het aangeschafte geadopteerde huisdier gaat.

Ik zei “Ogenblikje”, zocht mijn bril, trok snel even een borstel door mijn haar en haalde Clark erbij. De meneer in kwestie was erg onder de indruk van Clark’s algehele verschijning, zeker gezien de staat waarin hij uit het asiel vertrok en zijn leeftijd. Clark dacht “Hey, gezellig! Iemand die komt knuffelen!”, kletste wat, zette het op een spinnen en gaf de meneer wat kopjes. Waarna hij op mijn schouder klom als de piraat die hij sinds zijn operatie blijkbaar is, want dat deed hij vroeger nooit. Wie zegt dat een oude kat geen nieuwe truukjes kan leren? (Niemand, het is “oude hond” en zelfs dat is niet waar ─ red.)

Ondertussen piepte ik (is namelijk best lastig, praten met een kat in je nek) over de win-win situatie en over hoe lief en knuffelig Clark is en hoe blij ik ben dat hij in mijn leven is. Het feit dat wij wel een leutig duo zijn, was blijkbaar overduidelijk, want de meneer zette een kriebeltje op zijn formulier en wenste ons nog veel geluk samen. Waarmee mijn evolutie tot compleet vertrut poezenvrouwtje compleet kan worden beschouwd.

In geheel ander nieuws, en in het kader van de keiharde zelfpromotie: op woensdag 9 april geef ik van 18:00 tot 20:00 uur een les Short Story Editing in Amsterdam. Het avontuur dat het schrijven van mijn eigen biografie in de derde persoon was, kunt u lezen in deze YourfriendLP-post. Mocht u geïnteresseerd zijn in deze les, mail me dan op LogPoes@gmail.com en ik stuur u meer info! Deelname is overigens gratis. En het feit dat ik niet vergeten ben dat te vermelden, geeft aan dat het met mijn integratie ook steeds beter gaat. ;-D

De win-win situatie (Clark updatepost)

Vandaag is het precies een jaar geleden dat Clark bij mij kwam wonen en dat leek me een goede gelegenheid om een Clark-updatepost te schrijven. Waar ik toen nog mild-voorzichtig schreef dat het er wel op leek dat Clark’s inwoning een win-win was, daar kan ik nu met keiharde stelligheid zeggen dat het JA, ABSOLUUT een win-win situatie is.

Qua karakter zijn wij een uitstekende match: waar ik wat neurotisch, labiel en neogotisch ben, is hij het toppunt van chillaxedheid. Hij heeft ook een grenzeloos vertrouwen in, eh, alles en is uiterst, uiterst lief. Ook het feit dat hij wat dovig is, is gezien het feit dat ik met enige regelmaat mijn halve keuken uit mijn handen laat donderen, best handig. Clark is over het algemeen nergens van onder de indruk.

Daarnaast is hij ondanks zijn wat strenge uiterlijk en zijn superheldennaam de knuffeligste knuffelkat die ooit geknuffeld heeft. Als in: hij mauwt om opgepakt te worden en knuffelt dan actief door half in je te klimmen, kopjes recht in je gezicht te geven en je zelfs met zijn poot te aaien(!). Van het hele concept “kat zijn” snapt hij daarentegen de ballen: je kunt een vrachtwagenlading balletjes door de woonkamer gooien of een half uur met een touwtje boven zijn gezicht hengelen, hij zal je slechts niet-begrijpend aankijken. Waarna hij bovenop je springt en met dubbele intensiteit aan het knuffelen slaat. De naam Truffelie Knuffelie had wat dat betreft beter bij hem gepast, hoewel het maximale vertruttingslevel daardoor dan wel hardcore bereikt en overschreden zou worden. Dus hij blijft gewoon Clark.

Het herstel van zijn oogverwijdering is heel voorspoedig verlopen, zijn snoet heeft weer zijn vertrouwde vorm en de gehechte plek is geheel genezen. Overigens heb ik de eerste 10 dagen van zijn herstel elke dag een (min of meer) rechte snoetfoto gemaakt, mocht u hier terechtgekomen zijn via de zoekterm “oogverwijdering kat” omdat uw kat binnenkort ook piratificatie ondergaat én u wil graag in detail weten hoe dat er allemaal uitziet, mail me dan op LogPoes@gmail.com en ik stuur u een fotocollage. De foto’s zijn niet bloederig, maar u ziet natuurlijk wel zwelling en hechtingen, vandaar dat ik ze hier niet geplaatst heb.

Zoals beloofd hier een foto van hoe hij er nu uitziet:

Yup, nog steeds knap. *knuffelt Clark*

Gelukkig 2014!

Jawel, het is weer zover: het is 3 januari en hierbij verklaar ik het LogPoes-jaar voor geopend. Overigens heb ik nooit begrepen wat die “voor” in die zin doet, maar dat geheel terzijde. Ik ga ervan uit dat als u dit leest, u het vuurwerkgeweld overleefd heeft. Hopelijk zijn al uw oren, neuzen en staarten geheel intact, evenals uw trommelvliezen, uw rieten dak en uw longen.

Zit u klaar voor de Rijmelarij van ’t Jaar? Komtie:

Een prettig weerzien in 2014!

Met wie en waar en waarom mag u zelf invullen, want ik ben zoals u weet erg van vrijheid-blijheid en multifacetaire kalenderwijsheden. Rest mij nog u een meer dan uitstekend 2014 toe te wensen, en plechtig te beloven dit jaar iets vaker dan een whopping 17 keer te updaten, want dat gaat natuurlijk nergens over. En tot slot, in het kader van “Breek eens door die kumfurt zoon”, hier een leutige foto van de party animals bewoners van Huize LogPoes:

Clark Kat: ontkapt, onthecht en ontzettend schattig

Na een uitstekende week en een brakke nacht waarin Clark zich misselijk voelde en ik geen oog dicht deed omdat ik vreesde dat hij om zou kiepen, vertrokken we vanochtend om 09:30 richting de dierenarts. Het stormde dusdanig dat Clark's gekrijs bijna niet te horen was. Bijna.

Bij de dierenarts waren we gelukkig vlot aan de beurt: de kap mocht er EINDELIJK af en de hechtingen werden verwijderd. De dierenarts onderzocht Clark grondig om de kijken of hem misschien, al dan niet letterlijk, iets dwars zat, maar zelfs toen hij ongeveer uitgeperst werd als een citroen, murrelde hij maar een beetje. De dierenarts vermoedt dat de misselijkheid het gevolg is van de antibiotica en heeft Clark een prik gegeven tegen misselijkheid. Die lijkt prima te werken: hij eet weer zonder dat ik hem hoef aan te moedigen. Laten we hopen dat dit zo blijft en dat Clark binnenkort weer helemaal fit is.

U mag een (halve) keer raden wat hij direct deed zodra hij weer thuis was? Juist, neusslapen:

*pleurt om van de schattigheid terwijl ze u luid "Vertrutting!" hoort roepen*

Clark's operatie en hoe het nu is

Afgelopen maandag maakte ik Clark om 11 uur wakker, liet hem even stretchen en schoof hem toen voorzichtig doch beslist in de reismand, waarna we richting de bushalte gingen. Correctie: waarna ik een luid mauwende reismand richting de bushalte tilde. Eenmaal in de bus legde ik de diep geschokte medereizigers uit dat, nee, hij écht niet half-stervende was van de krijsende pijn, maar dat hij gewoon een schijthekel aan de reismand heeft. Na twee haltes stapten we uit, waarna ik een nog steeds luid mauwende Clark achterliet bij de dierenarts, onderwijl een poging doend om niet luid mee te gaan janken, want pff. Veel tijd om er bij stil te staan had ik niet, want ik moest naar college. Zie, soms is die universiteit nog wel eens ergens goed voor.

Om 16:00 uur werd ik gebeld door de dierenarts dat alles prima verlopen was en dat Clark langzaam uit narcose aan het komen was. Ik was zó opgelucht dat ik spontaan vergat op te schrijven dat ik hem om half 7 kon komen ophalen. Rond 17:00 uur begon ik dan ook flink te twijfelen of hij nu half 6 of half 7 had gezegd. Ik heb sowieso ontzettend veel moeite met de Nederlandse “half uur vóór”-aanduiding, want allochtoon en Nederlands als Tweede Taal en al mijn andere talen hebben het altijd over een half uur ná en verwarring en altijd moeten uitschrijven en dan even puzzelen.

Om 17:20 besloot ik maar gewoon de praktijk te bellen om te vragen hoe laat ik er nou moest zijn, ik kreeg toen te horen dat ik nu al mocht komen, want Clark was “goed wakker”. Bij de dierenarts aangekomen grapte ik nog dat dat het dierenartstechnische equivalent van “Clark wil graag opgehaald worden uit de ballenbak” was (lees: Clark krijst de hele boel bij elkaar), maar dat bleek mee/tegen te vallen: doordat hij geïntubeerd was geweest, produceerde hij toen hij me zag slechts een kraakgeluid. Daarnaast was zijn gezicht flink gezwollen en had hij ook nog een kap op, dus ’t was nogal een sneu gezicht.

Eenmaal thuis ging hij richting eten, bedacht zich (want misselijk) en sprong op zijn stoel, waar hij in slaap viel. Later op de avond ben ik nog even bij hem gaan zitten, hij kraakte en spinde wat, dus ik nam maar aan dat hij niet geheel een pesthekel aan me ontwikkeld had. Altijd prettig. De volgende ochtend produceerde hij gelukkig weer zijn oude vertrouwde geluid en ging hij spontaan uit zichzelf eten en drinken. Hieronder een foto van hoe hij er op woensdag uitzag. Zoals u kunt zien, is zijn gezicht behoorlijk gezwollen, zijn profiel heeft wat weg van dat van een bullterrier:

Nu heb ik altijd een bullterrier willen hebben (en een corgi, want dan had ik een hond zonder voorhoofd en een hond zonder poten en dat vind ik dus hi-la-risch), maar toch ben ik blij dat Clark’s gezicht langzaam maar zeker weer aan het bijtrekken is.

Overigens is hij qua humeur een stuk blijer dan in de paar dagen voor de ingreep, hij was toen echt depressief en hangerig. Pijn lijkt hij niet te hebben, hij heeft een pijnstiller (en antibiotica) en geeft mij kopjes met zijn sneue kant. De eerste keer dat hij dat deed, ben ik maar even naar het toilet gelopen om niet voor zijn neus in janken uit te barsten. Moe, december, verjaardag, labiel, u kent dat wel.

Zijn genezing verloopt tot nu toe voorspoedig, hoewel hij nog wel een week te gaan heeft voordat de hechtingen eruit mogen en de kap eraf. De kap verhindert dat hij per ongeluk zijn hechtingen eruit krabt, maar heeft als “bijwerking” dat Clark zich eigenlijk niet kan wasseh wasseh. Dus ik maak zijn kap schoon met babydoekjes, poets zijn snuit na het eten met een zakdoekje, houd zijn hoofd schoon door hem met een babytandenborstel te poetsen, krab achter zijn oren als hij jeuk heeft en borstel hem meerdere keren per dag, zodat hij zich fris en comfortabel blijft voelen. En ja, hij laat dit allemaal zonder problemen toe, hij spint er zelfs leutig bij. Ik zal overigens nooit meer zeggen dat “katten eigenlijk geen barst uitvoeren de hele dag”, want het is best veel werk, zo’n kat poetsen.

Conclusie: alles gaat tot nu toe prima, laten we hopen dat dit zo blijft. Ik zal uiteraard nog een update plaatsen als de hechtingen eruit zijn en uiteindelijk, als hij geheel genezen is (= zwelling weg, vacht weer aangegroeid) een foto plaatsen van het uiteindelijke resultaat.

Operatie geslaagd

De patiënt is weer thuis:

Aangezien ik nu weer eens met spoed een essay in elkaar moet flansen en er behalve "hij voelt zich duidelijk niet zo lekker" niet heel veel te melden valt, laat ik het hier voor nu even bij, uitgebreidere update volgt later deze week.

Algemene update & belangrijk nieuws over Clark

2013 is het jaar van de updatepost, zoveel is duidelijk. Het is ook het jaar van de acceptatie blijkbaar, want ik zit er nog maar nauwelijks mee. Maar dat kan ook komen omdat ik al een half uur op een loopje naar “Dope Sucks” van Herman Brood zit te luisteren. *jengelt “ooooooooooeeeeeh… WA! WA!” alsof ze een Bombita is*

En omdat ik ook nog naar de supermarché moet en het al kwart over 20 is op het moment dat ik dit tik, maak ik er maar een fijne, volkomen random, puntenlijst van:

• de longonsteking is geheel vertrokken. Dat is yay! Ik bleek wel twee weken geleden bloedarmoede te hebben, maar met 6 weken lang 3 pillen per dag schijn ik daar ook weer helemaal van af te komen. Moed der wanhoop, mensen, moed der wanhoop;

• de afgelopen week had ik geen verbinding op mijn mobiele telefoon en was mijn internet letterlijk (gemeten!) trager dan mijn 56kB modem uit 1996. Als ik bijgelovig was, zou ik er iets van denken. Wat dan precies, dat laat ik aan u over. Leutige (want het is winter, mensen) suggesties mag u in het reactievak mikken;

• hoe het hele studieverhaal is afgelopen, kunt u hier lezen: klik;

• ik kreeg zowaar 11.750 euro van de dienst gemeentebelastingen Amsterdam. Toch vriendelijk. Helaas wordt dit bedrag ook weer grotendeels (117 euro 50 mag ik houden) vriendelijk van mijn rekening gestorneerd. Het leverde me in ieder geval een leutig gesprekje met de telefoniste van de gemeente op toen ik ze belde om het te melden;

• over 3 dagen ben ik jarig. *met z’n allen “38! Dat hadden we niet verwacht!”* Hoewel ik heel blij ben dat ik er weer een jaar bij heb, ben ik ook een dramatische aansteller en loop ik al weken “If I could turn back time” van Cher te zingen terwijl ik voor de spiegel Biafine op mijn kop smeer. Ik kwam dan ook niet meer bij toen ik een brief kreeg van mijn verzekeringsmaatschappij dat ik (o.a.) 20% korting kon krijgen op cosmetische behandelingen bij de Bergman Clinics. Ik stelde een lijstje op, maar The Big Kahuna zei “Nee”. Dus mijn levensambitie om volkomen strakgefillert/botoxt continu verbaasd te kijken zal vooralsnog niet gerealiseerd worden. Bummer;

• Spotify springt nu over naar “Never be clever”. Echt, ik zou het niet kunnen verzinnen;

• ondanks (of dankzij?) mijn harses met mimiek zit ik dan wel weer in de top 5% readers op Getpocket volgens Getpocket (I bet they tell that to all the girls);

• en last but not least: Clark. Die ondergaat morgen een geplande operatie, waarbij zijn linkeroog verwijderd wordt. Hij heeft door zijn chronische niesziekte (wat een herpesvirus is) een probleem met zijn oog gekregen dat ondanks maanden intensieve behandeling met verschillende medicijnen maar niet beter is geworden. Ook de dierenoogspecialist had geen andere behandeling meer.
  
  Clark heeft er sinds een week dusdanig last van dat we (= ik, dierenartsen, specialist), ondanks dat we het hartverscheurend vinden, besloten hebben dat het tijd is voor deze ingreep. Hij gaat op maandag om 15:00 uur onder het mes, mocht u willen duimen/een kaarsje willen opsteken/Troetelberenstralen deze kant op willen sturen, dan waarderen we dat enorm. En om deze post niet een volkomen Herman Brood-fueled, labiele zwabberpost met een verdrietig einde te laten zijn, hier een foto van Clark die denkt dat hij een pluche knuffeldier is:

Clark Cat!

Aloha peeps!

Dit is Clark, de meest onfotografeerbare kat van het westelijk halfrond:

Na 17 pogingen schoot The Big Kahuna bovenstaande foto, waarop hij er strenger uitziet dan hij in werkelijkheid is, maar wat tevens de enige foto is waarop u meer ziet dan de bovenkant van zijn hoofd. Clark is zoals u kunt zien grijsgestreept. Hij is 14 jaar oud en woont sinds gisteren in Huize Poelekie.

"Permanent?" hoor ik u vragen. Jawel, permanent. "Maar hoe en wat en waarom?" Nou, met de dierentaxi en een kat en omdat hij een huis nodig had en een kat is en ik een huis heb en een kat nodig had en dat een zogenaamde win-win situatie is.

Maar even serieus: na lang wikken, wegen, nadenken, overwegen, pro en con lijstjes maken en uiteraard een boel gepieker, besloot ik dat alle nadelen van het leven met een kat (vacht, allergie, kattenbak) niet opwogen tegen de voordelen van het leven met een kat. Fast forward naar 9 februari: na op de website van het asiel een advertentie gezien te hebben van een kat die qua beschrijving best wel een match zou kunnen zijn, versleepte ik mezelf en mijn vragenlijst naar de andere kant van de wereld Osdorp voor een blind date met ene Clark. Als hij er nog zou zijn.

Eenmaal aangekomen in het asiel bleek Clark inderdaad nog aanwezig te zijn. Dat was yay! Wat significant minder yay was, was dat hij flink geveld was door niesziekte. Ondanks dat was hij erg lief en vond hij mij niet al te stom, tenminste, dat durfde ik wel op te maken uit het feit dat ik hem ondanks dat hij zich rottig voelde toch mocht aaien. Ik vond hem helemaal geweldig en besloot hem te reserveren. In de weken daarna ging het eerst gruwelijk veel slechter, tot het punt dat ook de verzorgers vreesden dat hij het niet zou redden, tot (na de wondercombo antibiotica, dwangvoeding, vocht en neusdruppels) hij toch weer geheel opknapte gelukkig.

Afgelopen vrijdag werd hij officieel 'vrijgegeven', ik versleepte mezelf weer dat hele eind naar Osdorp, zette 5 keer een handtekening onder een exemplaar van een koopcontract (dit is 100% waar en 0% overdreven, zowel de 5 exemplaren als het feit dat er 'koopcontract' op stond) en werd daarmee officieel personeel van Clark.

Omdat ik hem dat roteind van Daar naar Hier met het openbaar vervoer niet wilde aandoen, werd hij gisterochtend om half 11 met de dierentaxi gebracht. Hij stiefelde direct het hele huis door, poetste wat spinnenwebben uit hoeken waar overduidelijk al te lang geen kattensnoet was geweest weg met zijn snor en ging toen wat dutten. Na een paar keer gezellig te zijn komen babbelen, vond hij het om kwart over 15 tijd om wat vaart achter ons vriendschapsproces te zetten en sprong hij op schoot. Ook vandaag heeft hij een groot deel van de dag als een sticker op me geplakt gezeten. Ik geloof dat dat betekent dat hij mij wel een beetje leuk vindt. Ik vind hem overigens echt keihard de shiznit. Volgens mij kunnen we stellen dat dit, zoals gehoopt, inderdaad een win-win situatie is.