Les-Mioux overleden

“’t Is een soort tennisbal met een pingpongbal erop, twee oren en een sliertje, maar dan wollig en pluizig! Hij is zo lief!”: zo omschreef ik Les-Mioux als kitten door de telefoon aan The Big Kahuna. Ondanks dat ik er op dat moment zo mijn twijfels over had, groeide die pluizige tennisbal echt uit tot een kat. Wollig en pluizig (tot de headeraanpassing vorig jaar jarenlang de ondertitel van dit blog) bleef hij echter zijn hele leven. Lief ook trouwens.

Hoewel hij misschien geen allemansvriend (lees: liefdevolle, maar toch invasieve dominante sticker) was zoals Rood, zat je als Les-Mioux je aardig vond voorgoed gebeiteld. En moest je hem vervolgens af en toe ongeveer van je toetsenbord/krant/boek/schoot af beitelen om nog iets gedaan te krijgen, maar dat nam ik voor lief. Zijn “hey-je-bent-er-weer-oh-nee-ik-ben-boos-op-je-want-je-bent-zonder-mij-op-vakantie-gegaan-en-nu-negeer-ik-jou”-acties waren legendarisch. En duurden, afhankelijk van hoe lang ik weggeweest was, van een paar uur tot een paar dagen. Nee, omkoperij met hapjes werkte niet. Dit was een Kat Met Principes.

Het merendeel van zijn leven woonde hij bij mij in Amsterdam, maar na het overlijden van zijn BFF Rood verhuisde hij eerst naar Kattenfluisteraar T. en vervolgens naar The Big Kahuna. Het wat pijnlijke hoe en waarom van deze verhuizingen heb ik in deze post beschreven.

Een aantal van zijn wat malle gedragingen (balletjes apporteren, anyone?) weet ik aan het huis waarin hij zijn vroege jeugd doorbracht: zowel de kat als de hond des huizes hadden op dat moment een nestje en de boel krioelde gezellig door elkaar. De kraambedden stonden in de badkamer, wat in mijn psychologie van de koude kat zijn obsessie met badkamers en (drinken uit) toiletten verklaarde.

Het feit dat hij Klinefelter was, leidde bij de jaarlijkse bezoekjes aan de dierenarts tot grote belangstelling van assistenten en stagiaires, want het komt relatief weinig voor en is vaak ook niet goed te herkennen bij katten. Bij Les-Mioux was het duidelijk omdat hij behalve zijn grijstonen ook rode stukken vacht had, wat hem technisch gezien een lapjeskater maakte.

Behalve een operatie door een heuse kattenchirurg na ernstig verkeersongeluk in 1998 (waarbij 1/3 van het midden van zijn darm verwijderd werd en de twee delen daarna weer netjes aan elkaar genaaid werden!) was hij altijd in uitstekende gezondheid. Ik schrok dan ook behoorlijk toen ik vorig jaar een flinke bult op zijn borst ontdekte. Hoewel die bult radicaal verwijderd werd, hield ik er rekening mee dat dit het begin van het einde kon zijn. Laten we het erop houden dat werken in een ziekenhuis waar 75% van je patiënten kanker heeft je een realistisch beeld geeft van prognoses en het ziekteverloop.

Een paar maanden lang ging het uitstekend met Les-Mioux: hij kwam weer op gewicht, zag er goed uit en was actief. Met Oud & Nieuw kwamen hij en The Big Kahuna zelfs bij mij logeren om aan het vuurwerkgeweld in Daar-Waar-TBK-Woont te ontkomen.

De laatste paar weken echter werd hij langzaam maar zeker steeds slomer en had hij moeite met eten. Ook had hij er duidelijk geen zin meer in. Ondanks stille hoop dat het “aan de hitte” of “aan het voer” lag, wisten The Big Kahuna en ik hoe laat het was. Een bezoek aan de dierenarts vanochtend bevestigde ons vermoeden: Les-Mioux woog nog slechts 3,4 kilo, was uitgedroogd en had een grote tumor in zijn buik. Behandeling zou zijn leven een paar weken rekken, we hebben besloten dat niet te doen. De Roze Spuit deed haar werk snel en effectief. Les-Mioux is rond 11.00 vanochtend rustig overleden op 16 ½ jarige leeftijd.

Les-Mioux op 31 mei 2012.

Maar hoe… is het met Les-Mioux?

Toen laatst mijn katloosheid ter sprake kwam, vroeg iemand: “Maar jij had toch twéé katten?”. Dat klopt. Trouwe lezers weten dat behalve Rood (die op 7 juni jl. overleden is) ook Les-Mioux bij mij woonde. Het hoe en het waarom van zijn verhuizing(en) is een complex en ook wel wat pijnlijk verhaal, dat ik hier in het kort ga proberen uit te leggen (valt het op dat ik enorm veel essays moet schrijven de laatste tijd?). Mocht u hierna nog vragen hebben, stelt u ze gerust in de comments!

Toen ik deze zomer voor 6 weken naar Amerika vertrok, is Les-Mioux bij Kattenfluisteraar T. gaan logeren. De Kattenfluisteraar en ik hadden toen al besproken dat als het alle partijen zou bevallen, Les-Mioux na mijn vakantie niet meer terug zou komen bij mij. De belangrijkste reden hiervoor is het feit dat Les-Mioux en ik een wat moeizame relatie met elkaar hebben. In het kort: wij begrijpen elkaar niet. Of, nou ja, ik begrijp hem niet.

Al 16 jaar vertoont hij gedrag wat voor hemzelf waarschijnlijk volkomen logisch is, maar waar noch ik, noch een batch professionals een touw aan vast kunnen knopen. Het meest steekhoudende vermoeden is, dat Les als kitten subjectief gezien te vroeg van zijn moeder gescheiden is. Begrijp me niet verkeerd: het is niet dat ik niet van hem houd. Juist wél. Maar ik kom er niet achter wat zijn probleem is, ik kan het niet oplossen en na 16 jaar lang het gevoel hebben dat ik bruut tekort schiet, is bij mij de rek eruit. En ja, ik vind het verschrikkelijk pijnlijk om dat toe te moeten geven.

Daarnaast is het natuurlijk ook zo, dat het feit dat ik continu het gevoel had dat ik tekort schoot en daarover in de stress raakte, de situatie er ook niet beter op maakte. Daarom leek het me voor alle partijen het beste als Les-Mioux bij de Kattenfluisteraar zou blijven wonen. En het ging ook uitstekend, die twee samen.

Toen Kattenfluisteraar T. op vakantie ging en ik op Les-Mioux paste, ontdekte ik echter een flinke bult op Les-Mioux’ borst. De voormalig ziekenhuiswerkende in mij riep spontaan “Klinefelter = 50 keer verhoogde kans op borstkanker” en hoewel ik niet zeker weet hoe dat bij katten zit, was duidelijk dat hier naar gekeken moest worden. Na overleg met The Big Kahuna besloot ik, omdat ik de Kattenfluisteraar (die vorig jaar september Céline verloren is aan kanker) niet wilde opzadelen met weer een zieke kat, dat Les-Mioux naar The Big Kahuna zou verhuizen om daar behandeld te worden. De bult bleek niet te reageren op antibiotica en is uiteindelijk weggesneden.

Hoe het verder met zijn gezondheid gaat lopen, weten we niet, maar hij is goed hersteld van de operatie, eet goed en springt nog steeds op tafels alsof hij 12 is. Hij heeft de beschikking over een groot huis mét kelder en aangezien The Big Kahuna vanuit huis werkt, kan ze hem veel aandacht geven. En hoewel je dat met katten met Les-Mioux natuurlijk nooit helemaal zeker weet, lijkt hij behoorlijk gelukkig. En daar gaat het om.

Céline Poes vs De Robomop - een filmpje uit het archief

Gisteren hadden Kattenfluisteraar T. en ik het toevallig nog over haar, ons beiden niet realiserend dat het toen precies één jaar geleden was dat ze overleden is.

Een paar weken geleden vond ik tijdens het opschonen van mijn computer wat beeldmateriaal van Céline. Aangezien het voor zover wij weten het enige bewegend beeldmateriaal is dat er van haar bestaat, heb ik mijn non-existente video edit skillz er op los gelaten, met dit wat malle filmpje als resultaat:

Post-Rood post

Terwijl Rood ergens op een wolk een doos aan het customisen is, voelen Les-Mioux en ik de fantoompoes bij vlagen keihard.

Het mainlinen van afleveringen My Little Pony: friendship is magic, het aanschaffen van Een Wol en héngen met mijn matties van het #LCF werkt gelukkig vrij goed tegen de acute blugh en de rest, tja, dat is een kwestie van tijd.

Wat een kwestie van bijna geen tijd is, is mijn vertrek naar Californië. Volgende week hang ik rond deze tijd ergens in een vliegtuig en aaaargh *rent heen en weer met de armen zwaaiend boven het hoofd*.

Zoals u weet, is reizen niet mijn favoriete bezigheid en freak ik altijd de f*ck out voordat ik ergens naar toe moet. En het maakt werkelijk niet uit of dat nu Amersfoort of Australië is. In het kader van "accepteren kun je leren" heb ik dan ook netjes "Freak the f*ck out" toegevoegd aan mijn to do list. Kan ik elke dag vrij moeiteloos iets afstrepen. Overigens bleek nadat ik mijn to do list opgeschoond had van de dingen die er 3 keer opstonden, het allemaal nog wel meevalt en ik het misschien deze keer zowaar voor elkaar krijg om níet uitgeput en mild-hysterisch op een vliegtuig te stappen! Ik houd u op de hoogte!

Rood overleden

Eind april 1999 liep ik de trap op richting Kattenfluisteraar T., toen ik bij het raam een dier zag liggen. "Hey, nooit geweten dat ze ook hondjes in die kleur hebben!", dacht ik en zei vriendelijk: "Hey, wat doe jij daar?". Het dier draaide zich om en bleek de grootste kat die ik ooit gezien had.

Een echte naam heb ik hem nooit gegeven, omdat ik overtuigd was dat hij elk moment opgehaald zou worden. Hij was goed verzorgd, goed gesocialiseerd zoals dat heet (hoewel wel wat neurotisch) en ik kon me niet voorstellen dat hij niet gemist zou worden. Ik hing overal poezenbriefjes op, meldde hem aan bij de dierenkwijtlijn en wachtte af. Geen reacties. Nadat hij een week bij Kattenfluisteraar T. had doorgebracht, besloten we Rood en Les-Mioux aan elkaar voor te stellen, Voor Het Geval Dat. Ze zagen elkaar, Rood zei: "Mrr!", Les antwoordde: "Eh!" en het was beklonken. BFF's for life.

De dagen werden weken, de weken werden maanden en op een gegeven moment was het alsof het nooit anders was geweest: ik woonde met twee katten. In de jaren die volgden, kwam ik meer te weten over Rood's avontuurlijke geschiedenis: hij was geboren in een coffeeshop, en is samen met zijn grijze(!) broer verhuisd naar zijn eerste woonadres waar hij de naam Czerwony ("Rood" in het Pools) kreeg. Toen hij op een dag buiten rondliep, is hij “gevonden” en meegenomen naar zijn tweede woonadres waar hij de naam Norocel (vrij vertaald "geluksbrenger") kreeg. Uiteindelijk is hij door degene die op hem had moeten passen tijdens afwezigheid van de mensen van Woonadres Twee in het trappenhuis gemikt, waar ik hem vond.

Al zijn namen bleken goed gekozen: hij was overduidelijk rood en bracht op dagelijkse basis De Levensvreugd. Altijd in voor een leutig gesprek, nooit te beroerd om iemand eens flink te wasseh wasseh of om gewoon stilletjes op mijn voeten te liggen als die er door mijn overgemediceerde toestand bijna afvroren.

Soms hadden we ruzie, omdat hij me een ontzéttende oeh-roe-mau vond omdat ik hem ondanks zijn "Que? Yo solo hablo Español!"-blik tóch de slaapkamer uit dirigeerde, of omdat ik vond dat hij een dramzakkige dramzak was die met zijn klauw uit mijn jurk moest blijven. Aangezien wij beiden extreem vergevingsgezind zijn, duurden die ruzies nooit langer dan een paar minuten.

Over zijn mild-belazerde gezondheid (diabetes, bronchiteuze neigingen, een aangeboren hartruis die je 5 huizen verder hoorde, onder-pijnstiller-pijnvrije artritis, staar-waarmee-hij-niet-meer-mocht-autorijden én een schildklier die het langzaam begaf) heb ik op LogPoes uitgebreid geschreven, hoewel ik me plots realiseer dat ik helemaal vergeten ben om op 2 juni "Team Rood vs Diabetes 5 - 5" te schrijven.

Gisteren had hij nog een prima dag, maar toen ik vanochtend de keuken in stapte, zag ik hem op de stoel liggen en wist ik "Hij is dood". Hij bleek nog wel te ademen, maar daar was dan ook alles mee gezegd. Samen met Kattenfluisteraar T. en Meneer de Poes heb ik hem met spoed naar de dierenarts gebracht, waar hij rond kwart voor twaalf vanochtend na toediening van een Roze Spuit rustig is overleden. Rood is 21 jaar geworden.

Poezen bij de dokter

Toepasselijk plaatje op de poezenscheurkalender vandaag, want het was tijd voor het jaarlijkse controlebezoek van Rood en Les-Mioux. Kattenfluisteraar T. was, net als vorig jaar, zo lief om te helpen tillen. Deze keer gingen we om en om, aangezien Rood bij een vorig dierenartsbezoek een van de twee kattenmanden gesloopt had en ik eh, gewoon geen tweede gekocht heb tot nu toe. Geen idee waarom.

Maar goed, de mand kwam uit de kast, Rood keek wat onvrolijk maar verstopte zich niet, Kattenfluisteraar T. kwam amechtig aangerend, kat in 't bakkie, op naar de dierenarts. Daar bleek dat Rood voor een bijna 21-jarige (volgende maand!) met (doet u even mee?) diabetes, bronchiteuze neigingen, een aangeboren hartruis die je 5 huizen verder hoort, onder-pijnstiller-pijnvrije artritis, staar-waarmee-je-niet-mag-autorijden én een schildklier die het langzaam begeeft, in een uitstékende conditie verkeert! Hij kreeg complimenten over zijn uitzonderlijk schone tanden en zijn oren waren ook prima. Wel werd wat ik eigenlijk al wist, bevestigd: zien doet hij niet meer echt. Hij reageert wel op licht en donker en ook gerichte beweging in zijn blikveld ziet hij nog, maar verder doet hij het toch voornamelijk op de neus, de oren en de snor. Het enige wat onveranderlijk is, is zijn on-ver-woest-ba-re humeur. Ik zeg het nogmaals: die kearel heeft De Levensvreugd, niet te geloven.

Kat weer in 't bakkie, terug naar huis, bakje water drinken, Les-Mioux in het mandje en weer op pad. Ook Les-Mioux, die in oktober 16 wordt, bleek geheel gezond. Het mysterie van het plotse wondje aan zijn hand werd ook opgelost: hij had een ingegroeide nagel. Die hij overigens zonder morren liet knippen. Ik voelde me mild-schuldig dat ik het niet gezien had toen ik zijn hand bekeek, maar de dierenarts verzekerde me dat het bij katten notoir lastig te zien is, omdat ze er gewoon keihard op doorlopen. Wat een boel verklaart.

Eenmaal thuis werd er door de poezen traditioneel mild-luid geklaagd over het leed wat ik ze aandoe en wat een vreselijk iemand ik toch ben, waar ze zich nu al een flink aantal uren bezighouden met een poging het wereldrecord simultaan langslapen te verbreken. Stelletje huisdieren. ♥!

Céline Poes (gastlog Kattenfluisteraar T.)

Ergens in augustus 1999 was ik, na een bezoek bij Poelekie, via het trappenhuis op weg naar mijn kamer in hetzelfde complex, toen ik nest luidruchtige katten hoorde. Het geluid bleek geproduceerd door een enkel klein poesje op een van voedsel en gezelligheid verstoken balkon, direct boven de entree van het complex. Gedumpt. Met behulp van een stoel kreeg ik haar, nadat ze eerst speels naar mijn handen gehengeld had, te pakken en belandde op mijn schouder, waar ze haar eerste kopje - al even knoerthard als haar stem - aan Poelekie uitdeelde. Omdat het laat op de avond was en Poelekie al ruim in de poezen zat, kon het 6 weken of zo oude beestje voorlopig in mijn studentenkamer terecht, in ieder geval tot we een ander huis voor haar gevonden hadden of haar naar het asiel zouden brengen - een voornemen dat al verdampt was voor het was uitgesproken.

Céline koos haar naam uit de twee mogelijkheden die we haar voorlegden, er kwam een echte kattenbak in plaats van de wasteil met grind en in de loop der jaren (vooral nadat een zogenaamd allergische trut eindelijk opgerot was) veroverde ze de woonkeuken, balkon en de harten van de medebewoners. Ze bleek een uitstekende muizenvanger en zuinig op haar speelgoed, zodat ik menigmaal een muis, moegespeeld, naar de volgende wereld moest helpen. Van honden die op bezoek kwamen was ze niet onder de indruk, maar de schoonmaakkarretjes van de gemeente vond ze wel wat eng.

Ik had het zo met haar geregeld dat wanneer ik haar voor de tweede keer van tafel haalde als ik bijvoorbeeld aan het eten of typen was, zij dat ook accepteerde en wanneer ze aangehaald wilde worden, hoefde ze maar te mauwen en dan werd ze geaaid. Zo voorkwam ik buitensporig gebedel en gemauw om voer. Op een vroege sterilisatie (na een periode pillen om haar krolsheid te onderdrukken) en wat tandsteen na, waarvoor ze speciaal voedsel kreeg, was ze kerngezond. Vooral in tijden van tegenspoed was ze een grote troost en ik heb meer dan eens tegen mezelf gezegd dat ik toch íets in dit leven goed gedaan moet hebben, dat ik mocht samenwonen met zo'n leuke poes.

Enige tijd geleden werd bij een biopt een maligne lymfoom bij haar vastgesteld, met zeer slechte prognose. Omdat chemotherapie geen reële optie was, werd ze de laatste tijd opgepept met prednison, een wondermiddel dat de tumoren tijdelijk kon onderdrukken, maar niet genezen. Gisteren bleek de prednison niet langer effectief. Vandaag rond half twee hebben Poelekie en ik haar laten inslapen.

Céline Poes juni 1999 - 7 september 2010

Herfstig

Na de zeeprebatchsessie van vanmiddag lagen Kattenfluisteraar T. en ik op zijn bed wat uit het raam te staren, onderwijl pratend over de herfstigheid* die onmiskenbaar ingetreden is de laatste paar dagen: het feit dat alles waar je aan gehecht bent, verdwijnt of op zijn einde loopt, zonder dat je daar iets aan kunt doen.

Het meest acute, definitieve en verdrietige voorbeeld hiervan is de snel progressief wordende kanker van Céline. Zelfs onder twee Prednisonpillen per dag gaat ze, na een kleine opleving vorige week, zienderogen achteruit. Tom heeft dan ook besloten dat hij morgen de dierenarts gaat bellen om een afspraak te maken voor een roze spuit, zoals dat eufemistisch heet.

*Muzikaal (niet tekstueel overigens) zou dit de definitie van die herfstigheid zijn:

Update Céline: uiterst slecht nieuws

Toen ik vanmiddag, na mijn onthechting, bij fris-nieuwe-baan-hebbende Kattenfluisteraar T. zat, ging zijn telefoon. Het bleek de dierenarts, die de uitslag had van het biopt van Céline: maligne lymfoom, uiterst slecht nieuws dus.

Vanaf morgen begint zij met een palliatieve kuur Prednison en de verwachting is dat zij nog 6 tot 8 weken te leven heeft. Uiteraard is Tom uiterst verdrietig door dit misschien niet geheel onverwachte, maar er desondanks toch hard inhakkende nieuws. Céline zelf is momenteel wat ziekig en heeft wat moeite met eten, hopelijk zal ze zich onder de Prednison, al is het maar tijdelijk, een stuk beter voelen.

Don't call it a comeback

Kent u dat? Dat u in uw bed ligt en dat er dan een eekhoorn met een bril en een klembordje voor uw geestesoog verschijnt die zegt: "Luister eens, Poelekie, 't is allemaal leuk en aardig, maar eh... LogPoes?". Waarschijnlijk niet, want u heet geen Poelekie, heeft geen weblog genaamd LogPoes en al helemáál geen eekhoons in uw kop, maar u kunt zich er waarschijnlijk wel iets bij voorstellen. Gek genoeg werkt het zo dat hoe minder ik iets doe, hoe hoger de drempel wordt om weer opnieuw te beginnen en hoe meer moeite het kost om me in gang te zetten. Dat verklaart ook meteen waarom ik vroeger (pre-vaatwasser) 3 weken lang de afwas liet staan, maar dat geheel terzijde.

Aangezien een update over wat ik allemaal uitspook óf weer zo'n dodelijk saai "en-toen-en-toen"-verhaal wordt óf een onsamenhangend vage anecdote met als slotzin "Kortom, u had erbij moeten zijn!", zal ik me beperken tot wat concrete zaken die mogelijk interessant zijn en/of van belang zullen zijn op de langere duur:

Het (uiterst) verdrietige nieuws eerst: zoals de mensen op Twitter en/of de mensen die mijn Project 365 volgen al weten, zijn bij Céline Poes, de kat van Kattenfluisteraar T., een aantal tumoren in de maag aangetroffen. Er is een bioptie verricht en de uitslag daarvan volgt over 2 weken. Céline maakt het naar omstandigheden meer dan uitstekend, maar het zijn en blijven onzekere en bange dagen. Wordt uiteraard vervolgd.

In vrolijker nieuws: ik werk hard aan mijn transformatie tot Uiterst Cool Nerdy Persoon (UCNP). Behalve dat ik éindelijk Doctor Who snap én me voorzichtig aan het verdiepen ben in de wereld die Snog, eh, Torchwood heet, heb ik in 5 dagen tijd 22 afleveringen The Vampire Diaries (Thanks, Julia!) én het hele seizoen Be Good Johnny Weir bekeken. Ik ben nog niet op het punt dat ik hele dialogen kan citeren (heb ik overigens nooit gekund, behalve van Grease dan, maar die heb ik 56 keer gezien), maar ik vond het al best een prestatie. Verder wijd ik me sinds kort samen met Non-Spotter (en met medewerking van lieve mensen die artikelen schrijven!) aan de schone kunst van het zines maken (binnenkort links naar hoe en waar deze te lezen zijn) én ga ik me deze week nog storten op het maken van zeep. Mocht ik het voor elkaar krijgen om mezelf niet in de fik te steken en iets te produceren wat op een zeep lijkt, dan bent u de eerste die het ziet. Beloofd!

Concluderend kunnen we stellen dat deze week een succes was

En met de terugkeer van Les-Mioux en Rood kwam er het einde aan Het Grote "Nieuwe CV"-avontuur. Ik had niet bijster veel overlast verwacht en in de praktijk bleek het allemaal nog eens extra mee te vallen: de monteermeneren waren uiterst gezellig, douchen kon bij de buren en mijn huis was (ja, zelfs met het gipsplaatgruis dat vrijkwam!) na een week schoner dan als de poezen er zijn! Maar goed, poezen staan er dan ook om bekend heel schoon op zichzelf en notoir ranzig op hun omgeving te zijn: voor het schoonhouden van de omgeving hebben ze poessoneel tenslotte.

Hoewel ik dolgelukkig ben met mijn nieuwe CV-ketel en het feit dat de poezen er weer zijn, ga ik de monteermeneren toch missen: hun verschijnen om 8 uur 's ochtends en aanwezigheid de rest van de dag was een geweldige stok achter de deur om vroeg mijn nest uit te komen en te blijven, mijn vaatwasser op tijd in te ruimen en productief te zijn. Mijn "to do"-list is met de helft geslonken én ik heb nog wat uithuizige verzetjes gehad ook nog! De komende week zijn ze bij de buren aan de slag, ik ben benieuwd of hun positieve invloed dwars door de muur heen reikt.

Verder, in totaal niet aan voorgaand of zelfs maar aan elkaar gerelateerd, nieuws: mijn haar is fris geverfd in Uiterst Onnatuurlijk Rood, ik heb eindelijk weer zo'n briljante Leifheit-mop gekocht en aanstaande maandag ga ik naar de Scissor Sisters en daar heb ik, ondanks dat ik kans loop van mijn graat te gaan in een bloedheet Paradiso, uiterst veel zin in!

Thee, ketels en katten

Het zijn spannende tijden hier in Huize Poelekie: stond het vorig weekend in het kader van het wat mij betreft uitzonderlijk geslaagde LogPoes Onjaardagstheefeest, dit weekend moest het halve huis omgebouwd worden om ruimte te maken voor de CV-ketelvervangmeneren.

Zoals u weet, heb ik bitter weinig talent voor het schrijven van inhoudelijke verslagjes (en vind ik ook dat de 99% van de verslagjes alleen maar afbreuk doen aan de ervaring), dus ik begin er niet meer aan. Ik vond het geweldig dat bijna iedereen die ik uitgenodigd had wilde en/of kon komen, het enige "jammere" aan een feest is dat je nooit voldoende tijd hebt om met iedereen uitgebreid te praten. Later als ik groot ben, begin ik een wekelijkse LogPoes theemiddag op de zondagmiddag. Alleen voor leuke mensen en met zang & dans!

Wat betreft de CV-ketel: na een boel nodeloos gemier en gezeur om nâks (ja, nodeloos én om nâks) door Bepaalde Mensen Die Eigenlijk Gewoon Hun Snoet Moeten Houden (BMDEGHSMH for short), konden de CV-ketelvervangmeneren vanochtend om 8 uur(!) gewoon beginnen met hun werkzaamheden, die een dag of 5 gaan duren. In verband met geluids- en stofoverlast wonen de poezen een weekje bij Kattenfluisteraar T., de onderlinge verhoudingen tussen Rood, Les-Mioux en T.'s kat Céline zijn vreedzaam, hoewel Rood zich wel wat onkarakteristiek gedraagt.

Hoe dat verder verloopt, is een kwestie van afwachten. Mocht hij het Grote Lood leggen (waar we gezien zijn leeftijd en ziektes eigenlijk continu wel rekening mee houden) dan is dat natuurlijk hartverscheurend (en uiterst ellendig voor de Kattenfluisteraar), aan de andere kant: als Rood hier in de pleurisherrie en de troep had gezeten, was hij zich vanmiddag al een stuip geschrokken waar hij in gebleven was. Laten we hopen dat alles voorspoedig verloopt, zodat we hier zaterdagavond weer met z'n allen én met een nieuwe CV-ketel eh, níet naar Doctor Who kunnen kijken, want dat is afgelopen. *gaat naarstig op zoek naar een nieuwe zaterdagavondactiviteit*

Team Rood vs Diabetes: 4 -4

Vandaag exact vier jaar geleden bleek dat Rood diabetes had. Toen ik vorig jaar mijn "Team Rood vs Diabetes: 3 - 3"-post schreef, hoopte ik natuurlijk dat hij er een jaar later nog zou zijn, maar gezien zijn leeftijd (rond de 20), de hartruis (aangeboren), bronchiteuze neigingen (longprobleemgevoelig type), met-pijnstiller-pijnvrije artritis (stramme poten), hevige mate van staar (autorijden zit er niet meer in) en oh ja, diabetes, was dat niet geheel vanzelfsprekend.

Hoewel hij duidelijk oud is en ook minder goede dagen heeft, is wel goed aan hem te merken dat hij er nog steeds lol in heeft. Vanmiddag tijdens het controlebezoek bij de dierenarts bleek ook dat al zijn waardes prima in orde zijn, dus Team Rood gaat gewoon weer verder met wat ze de afgelopen vier jaar ook gedaan hebben!

Rest mij alleen nog een kiekje te plaatsen van de BFF's tijdens een chillmomentje:

Ja, Grijs Les-Mioux ligt er wat onconfortabel ogend bij, maar dat doet hij wel vaker. Hier fotografisch bewijs dat Les-Mioux écht aan het slapen is.

Ohhmm!

Gisteravond was ik druk bezig een stukje te schrijven over mijn mild moordlustige neigingen jegens mijn grote vrienden de IBG, sorry de DUO (andere naam, dezelfde praktijken), toen ik bedacht dat ik eigenlijk niet zo'n ZeurPoes(tm) moest zijn: het feit dat ze overtuigd zijn van het feit dat ik ze 416 euro per maand kan gaan betalen met ingang van nu, komt gewoon omdat ze mijn antwoord op hun brief uit december die ik vóór oktober terug had moeten sturen (timewarp!) waarschijnlijk nog niet geopend hebben. Het is niet persoonlijk, ze hijgen gewoon achter de feiten aan.

Toch laat ik, om te voorkomen dat ik, getriggerd door een incriminerende "Jamaar, Ú..."-formulering, 16 jaar frustraties met betrekking tot dit clubje uitstort over iemand die hoogstwaarschijnlijk 416 euro per maand verdient, The Big Kahuna bellen om het ze vriendelijk doch beslist uit te leggen. Zie? Het wordt nog wel eens wat met die boeddhistische levenshouding!

In diezelfde golf van zen, vreedzaamheid en krettetuut, begon ik enthousiast aan een lijstje van Dingen Waar Ik Blij Van Word, maar 3 A4-tjes verder kwamen er nog steeds dingen bovendrijven, dus die waslijst bespaar ik u. In plaats daarvan hieronder een foto van Les-Mioux, 3 seconden voordat hij de camera een kopje gaf:

Zo'n dag

Het was vandaag Zo'n Dag. Na een mild-belazerde nacht (dat gaat vaak vooraf aan Zo'n Dag, in dit geval ging er zelfs een mild-belazerd weekend aan vooraf, maar dat geheel terzijde), sleepte ik mezelf uit bed, knoeide ik muesli op mezelf, pookte ik mezelf bijna een oog uit met mijn mascararoller, moest ik als een malloot op mijn snowboots rennen naar de bus (die gelukkig bleef staan, was wel een pluspuntje), gleed ik me ondanks diezelfde snowboots een weg richting tram, alwaar ik mild-sikkeneurig een paar voordringers bodycheckte en een zitplek vond.

De tram reed me zonder al te veel vertraging naar mijn werk, waar alles Episch Stom was. Ik kan er in verband met praaivussie niet verder op ingaan, maar neem van mij aan dat het Episch Stom was: ik, die altijd wel de (al dan niet professionele) jolijt kan vinden, was een Sikkeneurig Huisdier. Niet tegen mijn patiënten overigens, want die kunnen er niets aan doen. Gedurende de dag nam mijn blegh een beetje af, maar het lukte me niet om langdurig vrolijk te zijn.

Iets minder (maar nog steeds behoorlijk) blegh legde ik de veldtocht richting tram af, waarbij ik bijna van de spekgladde, supersteile, stenen toegangstrap pleurde (wij in het ziekenhuis verdenken collectief de afdeling Orthopedie van het rommelen met de bouwplannen zodat deze @#^#$@#$-trap aangelegd is), en eenmaal bij het tramperron blies een of andere pieps zijn of haar sigarettenrook in mijn gezicht... Dit was het punt waarop mijn humeur omsloeg, en ik het mild-grappig begon te vinden, al deze blegh.

Toen ik thuiskwam en daar eerst diarree van Rood van de vloer moest boenen, vervolgens moest toezien hoe Les-Mioux al z'n eten door de hele woonkamer heen uitkotste én ik, op zoek naar iets om deze zooi op te ruimen, er ook nog achterkwam dat ik nog maar 1 wcrol in huis had, werd het grappig. En toen ik die laatste wcrol daarna ook nog in de wc liet vallen, kwam ik níet meer bij. Morgen wordt een goede dag, ik voel het gewoon! :-)

Wie zoet is, krijgt spatel

Ergens middenin de schrijfmaand (ik weet dat ik het er niet meer over zou hebben, maar ik noem de naam niet! ;-P), bestelde ik via de Tivall-actie website een heuse "design spatel".

Op het plaatje stond een spatel en iets van een hartje, en het werd mij niet echt duidelijk wat nu precies de bedoeling was. Vol verwachting klopte mijn hart, en op 4 december vond ik de gard eh, spatel in mijn brievenbus. Hier een kleine fotoset, die duidelijk maakt hoe het zit met het hartje. En bonus Les-Mioux en Rood, voor de liefhebbers.

If all else fails... Poezenfilmpje!!!

De gevolgen van de letterlijke schudding nog voelend, kwam vandaag het nieuws dat mijn favoriete witjas waar ik al eerder over schreef, afgelopen zaterdag het Grote Lood gelegd heeft. Me voelend als een envelop zonder adres, besloot ik maar een poezenfilmpje te monteren:

Creatieve output

Gisteravond in bed had ik een briljant logje kant en klaar, maar ik was te moe om het op te schrijven. Gevolg: geen idee meer wat ik wilde schrijven. 't Was vast iets contemplatiefs wat ik bij daglicht toch nooit zou posten, dus veel mist u er niet aan.

Hier in Huize Poelekie begint het er zowaar georganiseerd uit te zien: een AKO-hoeveelheid tijdschriften is verdwenen, achterstallige administratie is weggewerkt, er hangt een fris nieuw douchegordijn, kortom: we hebben er weer zin in!

In het kader hiervan, speciaal voor u, waarde LogPoes-lezer, de wereldpremière van een korte film die twee wonderlijke wezens toont in hun natuurlijke habitat. *brult "Hierrr met die Emmy-award!"*

Team Rood vs Diabetes 3 - 3

Vandaag is het, behalve de 49e verjaardag van Tanja, precies 3 jaar geleden dat Rood diabetes bleek te hebben. In die tijd zijn er 2190 spuitjes en 24090 eenheden insuline doorheen gegaan, wat eigenlijk best een boel is, als je het zo op papier ziet staan. Het teammotto is "Zolang Rood er nog zin in heeft, gaan we door", en Rood heeft er ook vandaag nog zin in, wat hij bewijst op onderstaande foto, waarop hij laat zien dat Les-Mioux niet de enige is die de opsekop-pose tot in de finesses beheerst:

Dotten

Rood houdt niet van kammen. Wassen doet hij zelf wel en als er iemand gegroomd moet worden, dan is het Les-Mioux en dan doet Rood dat. Nu hij ouder is (en diabetisch, en wat strammer) laat hij het toe dat ik de ergste dotten wegkam. Vanavond hebben we weer een sessie gehouden, geassisteerd door Kattenfluisteraar T. hebben we deze hoeveelheid kat verwijderd:



Indrukwekkend hè?

En om te bewijzen dat er desondanks toch nog vacht op zit, een wegens-geen-flits-want-dan-dichte-ogen niet geheel scherpe foto van Rood: