Aangezien ik op dinsdagochtend 3 mei om 11 uur aan mijn theoretische examen moest beginnen, besloten The Big Kahuna en ik al een dag eerder naar Middelburg af te reizen om daar wat rond te hangen. Foto's van onze expeditie kunt u hier zien.
Het examen ging overigens mwah: ik moest tekenen en dat kan ik dus niet. En dan niet een beetje niet, maar "ach, wat zielig! Deze 4-jarige kan niet zo goed tekenen"-niet. Wat waarschijnlijk ook een deel van mijn sores op makeupschool verklaart, maar laten we het daar niet over hebben. Na afloop van het examen had ik er dan ook mild de pest in, en wat werkt er dan beter dan via de laptop van The Big Kahuna over de waaiurless van de Middelburgse bibliotheek een laptop bestellen? Niets, dus dat was wat ik deed. Hierna bezochten we het Zeeuws museum, wat zeer de moeite waard was. Dus als u in de buurt bent: gaan!
Overigens hoorde ik vandaag dat ik voor het tentamen geslaagd ben, dus dat hebben we in ieder geval achter de rug. Yay!
Posts tonen met het label En op pad. Alle posts tonen
Posts tonen met het label En op pad. Alle posts tonen
woensdag 4 mei 2011
dinsdag 5 april 2011
En op pad!
Mijn ticket is geboekt, Homeland Security is na het passen van 14 dollar en principe bereid me het land in te laten en ik heb vandaag mijn frisse nieuwe lightweight koffer mét TSA-sloten ontvangen, dus er is geen ontkennen meer aan: ik vlieg op 22 juni naar Californië! *doet tijgerswing*
Gelukkig heb ik nog even de tijd om te achterhalen of the Bass of Awesomeness nu wel of niet een "small, carry on instrument" is volgens beide luchtvaartmaatschappijen, (geheel geïnspireerd door deze hilarische post) een ~style concept~ te bedenken en oh ja, te verzinnen wat ik daar ga doen, behalve naar de IMATS gaan en proberen NIET alles te kopen wat ik zie.
Gelukkig heb ik nog even de tijd om te achterhalen of the Bass of Awesomeness nu wel of niet een "small, carry on instrument" is volgens beide luchtvaartmaatschappijen, (geheel geïnspireerd door deze hilarische post) een ~style concept~ te bedenken en oh ja, te verzinnen wat ik daar ga doen, behalve naar de IMATS gaan en proberen NIET alles te kopen wat ik zie.
zaterdag 5 september 2009
Het grote Parijsverslag in 28 delen - 25 t/m 28
Deel 1 t/m 5 staan hier.
Deel 6 t/m 9 staan hier.
Deel 10 t/m 15 staan hier.
Deel 16 t/m 20 staan hier.
Deel 21 t/m 24 staan hier.
Vrijdag 21 augustus 2009
Zowel The Big Kahuna als ik waren nog nooit op de wereldberoemde begraafplaats Père Lachaise geweest, dus die hadden we voor de vrijdagochtend op het programma gezet. Aldaar heb ik me scheelgefotografeerd (morbide, ik?) aan briljante "huisjes", een aantal van die foto's staan hier. De begraafplaats is dusdanig gigantisch en op bepaalde stukken zo oud dat ik soms even vergat waar ik precies was: "Hmm, een beetje een doods hoekje hier!" merkte ik geheel onschuldig op, wat uiteraard tot grote hilariteit bij The Big Kahuna leidde. Ook zag ik hier zowaar een zwarte kat (eerste kat die week!), maar die had het druk helaas.
Na een fijne lunch bij een brasserie waarvan de naam me even ontschoten is, gingen we naar Montmartre, alwaar we volgens The Big Kahuna de funiculaire gingen nemen. Elke keer dat zij het woord "funiculaire" zei, zong ik vol enthousiasme "Funiculi, funiculaaa!", maar ik had geen idee wat het was tot ik het ding zag: het is een telelift! Ik weet nu hoe de gele dossiermappen op mijn werk zich voelen... Dat "Funiculi, Funicula" ook over een telelift/kabelbaan gaat, is iets wat ik net pas geleerd heb door het lezen van de wiki-link die ik net postte. Hilarisch! Boven aangekomen klommen we nog een stukje omhoog naar het Place du Tertre en voilà: een meute! Amélie, bedankt! Nu heb ik een milde schurfthekel aan meutes, thuis mijd ik de wat meute-gevoeligere gebieden als de pest en hier zat ik er helaas middenin. We vluchtten snel de hoek om en daar, waar plots niemand meer was, was de Dalí expo. Ik ben al jaren zeer geïntrigeerd door Dalí: hij was een mens van veel obsessies en fobieën en daar kan ik me wel iets bij voorstellen (understatement van de eeuw). Het realiseer/besef-moment dat de ladekasten in mijn eekhoornboom eigenlijk direct afkomstig zijn uit het werk van Dalí en dus weinig origineel zijn was even "ai!"; aan de andere kant bestaat er niet voor niets een avatar die zegt: "Nothing of me is original – I’m the combined effort of everybody I’ve ever known".
Uiteraard heb ik bij de museumwinkel een boek gekocht met daarin de sculpturen van Dali, helaas hadden ze geen boek met de "Alice in Wonderland"-serie die hij gemaakt heeft, daar moet ik nog eens achteraan. Vervolgens liepen we via de andere kant de berg weer af: hier was geen hond. Wel katten: eerst een getekende en toen een heuse echte! Eenmaal onder aan de berg kwamen we bij Place Pigalle, een (mij in ieder geval) weinig vrolijkmakende omgeving die nog het meest aan de Wallen doet denken. Gelukkig hadden we een doel: California bass! Via een kleine omweg langs California guitars vonden we de winkel, waar ik haar (deze is duidelijk een meisje!) meteen zag hangen: mijn hartjesbas! Uiteraard hebben we (The Big Kahuna is een ster in flageolets!) even getest en perfect bevonden. De últradroge verkoper (hilarisch!) ging op zoek naar de reistas en nog geen kwartier later liep ik huppelend over straat met mijn paarse bas-tas. Na een kort bezoekje aan de trouwdivisie van Tati (beslaat een heel blok!) zijn we rustig naar het hostel gereisd, waar we onze koffers ingepakt hebben, zodat we de volgende dag chill (met een taxi deze keer) naar het station konden.
En hiermee zijn we aan het einde gekomen van het grote Parijsverslag in 28 delen, rest mij nog u te wijzen op het feit dat hier de foto's van Parijs te vinden zijn en hier de fotoserie "ShopPoes - Parijs editie". Hartelijk dank voor het lezen van LogPoes en tot het volgende ellenlange reisverslag! :-)
Deel 6 t/m 9 staan hier.
Deel 10 t/m 15 staan hier.
Deel 16 t/m 20 staan hier.
Deel 21 t/m 24 staan hier.
Vrijdag 21 augustus 2009
Zowel The Big Kahuna als ik waren nog nooit op de wereldberoemde begraafplaats Père Lachaise geweest, dus die hadden we voor de vrijdagochtend op het programma gezet. Aldaar heb ik me scheelgefotografeerd (morbide, ik?) aan briljante "huisjes", een aantal van die foto's staan hier. De begraafplaats is dusdanig gigantisch en op bepaalde stukken zo oud dat ik soms even vergat waar ik precies was: "Hmm, een beetje een doods hoekje hier!" merkte ik geheel onschuldig op, wat uiteraard tot grote hilariteit bij The Big Kahuna leidde. Ook zag ik hier zowaar een zwarte kat (eerste kat die week!), maar die had het druk helaas.
Na een fijne lunch bij een brasserie waarvan de naam me even ontschoten is, gingen we naar Montmartre, alwaar we volgens The Big Kahuna de funiculaire gingen nemen. Elke keer dat zij het woord "funiculaire" zei, zong ik vol enthousiasme "Funiculi, funiculaaa!", maar ik had geen idee wat het was tot ik het ding zag: het is een telelift! Ik weet nu hoe de gele dossiermappen op mijn werk zich voelen... Dat "Funiculi, Funicula" ook over een telelift/kabelbaan gaat, is iets wat ik net pas geleerd heb door het lezen van de wiki-link die ik net postte. Hilarisch! Boven aangekomen klommen we nog een stukje omhoog naar het Place du Tertre en voilà: een meute! Amélie, bedankt! Nu heb ik een milde schurfthekel aan meutes, thuis mijd ik de wat meute-gevoeligere gebieden als de pest en hier zat ik er helaas middenin. We vluchtten snel de hoek om en daar, waar plots niemand meer was, was de Dalí expo. Ik ben al jaren zeer geïntrigeerd door Dalí: hij was een mens van veel obsessies en fobieën en daar kan ik me wel iets bij voorstellen (understatement van de eeuw). Het realiseer/besef-moment dat de ladekasten in mijn eekhoornboom eigenlijk direct afkomstig zijn uit het werk van Dalí en dus weinig origineel zijn was even "ai!"; aan de andere kant bestaat er niet voor niets een avatar die zegt: "Nothing of me is original – I’m the combined effort of everybody I’ve ever known".
Uiteraard heb ik bij de museumwinkel een boek gekocht met daarin de sculpturen van Dali, helaas hadden ze geen boek met de "Alice in Wonderland"-serie die hij gemaakt heeft, daar moet ik nog eens achteraan. Vervolgens liepen we via de andere kant de berg weer af: hier was geen hond. Wel katten: eerst een getekende en toen een heuse echte! Eenmaal onder aan de berg kwamen we bij Place Pigalle, een (mij in ieder geval) weinig vrolijkmakende omgeving die nog het meest aan de Wallen doet denken. Gelukkig hadden we een doel: California bass! Via een kleine omweg langs California guitars vonden we de winkel, waar ik haar (deze is duidelijk een meisje!) meteen zag hangen: mijn hartjesbas! Uiteraard hebben we (The Big Kahuna is een ster in flageolets!) even getest en perfect bevonden. De últradroge verkoper (hilarisch!) ging op zoek naar de reistas en nog geen kwartier later liep ik huppelend over straat met mijn paarse bas-tas. Na een kort bezoekje aan de trouwdivisie van Tati (beslaat een heel blok!) zijn we rustig naar het hostel gereisd, waar we onze koffers ingepakt hebben, zodat we de volgende dag chill (met een taxi deze keer) naar het station konden.
En hiermee zijn we aan het einde gekomen van het grote Parijsverslag in 28 delen, rest mij nog u te wijzen op het feit dat hier de foto's van Parijs te vinden zijn en hier de fotoserie "ShopPoes - Parijs editie". Hartelijk dank voor het lezen van LogPoes en tot het volgende ellenlange reisverslag! :-)
vrijdag 4 september 2009
Het grote Parijsverslag in 28 delen - 21 t/m 24
Deel 1 t/m 5 staan hier.
Deel 6 t/m 9 staan hier.
Deel 10 t/m 15 staan hier.
Deel 16 t/m 20 staan hier.
Donderdag 20 augustus 2009
Bij het naar buiten gaan merkten we het meteen: het was significant koeler dan de dag ervoor. Gelukkig maar, want nog zo'n dag had ik fysiek waarschijnlijk niet meer getrokken en op een bezoekje aan een Frans ziekenhuis zat ik niet echt te wachten: die steken namelijjk allemaal naalden in je en houden je twee weken... brr! Maar goed, het was dus een boel koeler en we gingen naar het Picasso museum. Dit was een van de laatste dagen dat het museum open was, het gaat namelijk langere tijd dicht in verband met een verbouwing. Ik vond het hoogst interessant om te zien dat hij diverse stijlen en thema's door elkaar gebruikte en niet in fases werkte, zoals veel andere kunstenaars. Het was een redelijk klein museum dat een goed overzicht gaf van zijn werk en evolutie als persoon en kunstenaar.
Na in zo'n 2 uur het hele museum gezien te hebben en een Orangina gedronken te hebben, liepen we via Le Marais (Het. Is. Daar. Leuk!) weer naar Melodies Graphiques, om te zien of ze nu wel open waren. En dat waren ze! Uiteraard móesten er diverse spullies aangeschaft worden, hier en daar, ziet u wat ik allemaal gekocht heb. Vervolgens gingen we weer op pad naar de Notre Dame en de Sainte Chapelle, die allebei zeer de moeite waard waren. Tijdens mijn vorige bezoek had ik in de Notre Dame een groot engelenbeeld (geobsedeerd, ik?) gezien waar ik helaas toen geen foto van gemaakt heb. Sinds die tijd hebben de ze echter de hele inrichting hershuffeld, waardoor ik de grote engel niet heb gevonden. Na mijn Nijnsky-avontuur twijfel ik een beetje of ik hem niet gedroomd heb, maar The Big Kahuna herinnert zich ook een grote Michaël, dus de kans dat hij ergens in een opslagruimte staat is groot. Bij het altaar (waar je niet bij mag) overigens stonden wél twee grote aartsengelen, dus aan mijn engel-behoefte is voldaan.
Na de Notre Dame liepen we naar de Sainte Chapelle. Deze bevindt zich op het terrein van de rechtbank, wat betekent dat je uitgebreid gescand wordt voordat je naar binnen mag. Ik was daar getuige van een hilarische conversatie tussen twee politieagenten:
Agent 1, verbaasd: "Zag je die gozer net, met dat t-shirt?
Agent 2, hoofdschuddend: "Ja! Ik heb geen idee wat iemand bezielt om met een t-shirt waar "assasin" op staat het Paleis van Justitie binnen te willen komen!"
Kortom: ik wist dat ik er goed aan had gedaan om mijn hoodie met "New Jersey murder scene" thuis te laten! ;-) De Sainte Chapelle omschrijven doet haar geen recht, ik raad iedereen aan er langs te gaan als u in de buurt bent, zeer de moeite waard.
Hierna zijn we via een korte stop op de bloemenmarkt bij halte Cité op pad gegaan naar La Droguerie, een waar walhalla voor de creabea, waar ik dit geweldige lint kocht. Toen we daarna richting winkelcentrum Forum Les Halles liepen, begon het spontaan te regenen! Op een drafje zijn we het winkelcentrum ingevlucht op zoek naar de FNAC, want FNAC rules! Aldaar heb ik voor het eerst in 100 jaar cd's gekocht: twee ken ik uit mijn hoofd van voor naar achter en door elkaar, 1 klonk in de winkel en was fijn atmosferisch, 1 puur om de titel gekocht. Dat er een kat op de cover stond heb ik niet eens bewust geregistreerd. Toen was het tijd om naar het Novotel te gaan, waar ik kennismaakte met de collega's en de uitgever van The Big Kahuna en bovendien deze bijzondere wasbak kiekte. Na met de hele club uiterst gezellig uit eten te zijn geweest (waar we te horen kregen dat het de dag ervoor (woensdag) maar liefst 39,5 graad was geweest!) bij Au chien qui fume , namen we een zeer late metro terug naar het hostel. De metro was op dat tijdstip heerlijk rustig en ook de buurt waarin het hostel zich bevond was nog steeds prima in orde, altijd goed om te weten. Na het ondertussen gebruikelijke actieplanoverleg gingen we rijkelijk, ríjkelijk laat slapen.
Deel 6 t/m 9 staan hier.
Deel 10 t/m 15 staan hier.
Deel 16 t/m 20 staan hier.
Donderdag 20 augustus 2009
Bij het naar buiten gaan merkten we het meteen: het was significant koeler dan de dag ervoor. Gelukkig maar, want nog zo'n dag had ik fysiek waarschijnlijk niet meer getrokken en op een bezoekje aan een Frans ziekenhuis zat ik niet echt te wachten: die steken namelijjk allemaal naalden in je en houden je twee weken... brr! Maar goed, het was dus een boel koeler en we gingen naar het Picasso museum. Dit was een van de laatste dagen dat het museum open was, het gaat namelijk langere tijd dicht in verband met een verbouwing. Ik vond het hoogst interessant om te zien dat hij diverse stijlen en thema's door elkaar gebruikte en niet in fases werkte, zoals veel andere kunstenaars. Het was een redelijk klein museum dat een goed overzicht gaf van zijn werk en evolutie als persoon en kunstenaar.
Na in zo'n 2 uur het hele museum gezien te hebben en een Orangina gedronken te hebben, liepen we via Le Marais (Het. Is. Daar. Leuk!) weer naar Melodies Graphiques, om te zien of ze nu wel open waren. En dat waren ze! Uiteraard móesten er diverse spullies aangeschaft worden, hier en daar, ziet u wat ik allemaal gekocht heb. Vervolgens gingen we weer op pad naar de Notre Dame en de Sainte Chapelle, die allebei zeer de moeite waard waren. Tijdens mijn vorige bezoek had ik in de Notre Dame een groot engelenbeeld (geobsedeerd, ik?) gezien waar ik helaas toen geen foto van gemaakt heb. Sinds die tijd hebben de ze echter de hele inrichting hershuffeld, waardoor ik de grote engel niet heb gevonden. Na mijn Nijnsky-avontuur twijfel ik een beetje of ik hem niet gedroomd heb, maar The Big Kahuna herinnert zich ook een grote Michaël, dus de kans dat hij ergens in een opslagruimte staat is groot. Bij het altaar (waar je niet bij mag) overigens stonden wél twee grote aartsengelen, dus aan mijn engel-behoefte is voldaan.
Na de Notre Dame liepen we naar de Sainte Chapelle. Deze bevindt zich op het terrein van de rechtbank, wat betekent dat je uitgebreid gescand wordt voordat je naar binnen mag. Ik was daar getuige van een hilarische conversatie tussen twee politieagenten:
Agent 1, verbaasd: "Zag je die gozer net, met dat t-shirt?
Agent 2, hoofdschuddend: "Ja! Ik heb geen idee wat iemand bezielt om met een t-shirt waar "assasin" op staat het Paleis van Justitie binnen te willen komen!"
Kortom: ik wist dat ik er goed aan had gedaan om mijn hoodie met "New Jersey murder scene" thuis te laten! ;-) De Sainte Chapelle omschrijven doet haar geen recht, ik raad iedereen aan er langs te gaan als u in de buurt bent, zeer de moeite waard.
Hierna zijn we via een korte stop op de bloemenmarkt bij halte Cité op pad gegaan naar La Droguerie, een waar walhalla voor de creabea, waar ik dit geweldige lint kocht. Toen we daarna richting winkelcentrum Forum Les Halles liepen, begon het spontaan te regenen! Op een drafje zijn we het winkelcentrum ingevlucht op zoek naar de FNAC, want FNAC rules! Aldaar heb ik voor het eerst in 100 jaar cd's gekocht: twee ken ik uit mijn hoofd van voor naar achter en door elkaar, 1 klonk in de winkel en was fijn atmosferisch, 1 puur om de titel gekocht. Dat er een kat op de cover stond heb ik niet eens bewust geregistreerd. Toen was het tijd om naar het Novotel te gaan, waar ik kennismaakte met de collega's en de uitgever van The Big Kahuna en bovendien deze bijzondere wasbak kiekte. Na met de hele club uiterst gezellig uit eten te zijn geweest (waar we te horen kregen dat het de dag ervoor (woensdag) maar liefst 39,5 graad was geweest!) bij Au chien qui fume , namen we een zeer late metro terug naar het hostel. De metro was op dat tijdstip heerlijk rustig en ook de buurt waarin het hostel zich bevond was nog steeds prima in orde, altijd goed om te weten. Na het ondertussen gebruikelijke actieplanoverleg gingen we rijkelijk, ríjkelijk laat slapen.
donderdag 3 september 2009
Het grote Parijsverslag in 28 delen - 16 t/m 20
Deel 1 t/m 5 staan hier.
Deel 6 t/m 9 staan hier.
Deel 10 t/m 15 staan hier.
Woensdag 19 augustus 2009
Waar het de vorige dagen al behoorlijk warm was geweest, was het woensdag echt ondraaglijk heet. Het principe "zweten om niks" kreeg een hele nieuwe betekenis: stilzittend in de metro liep het zweet me over de rug. Echt, ik heb in Zweden in sauna's gezeten waar het koeler was...
In een iets langzamer tempo dan de dagen ervoor gingen we op pad naar de Jardin des Plantes. Ik moet eerlijk zeggen dat ik me er iets heel anders bij voorgesteld had, en was er dan ook op het eerste gezicht niet kapot van. Op het tweede gezicht echter was het een lekker hangpark, vergelijkbaar met het Vondelpark, hoewel daar wat meer water is. Wat me opviel was dat er zelfs met deze hitte (het was in ieder geval 34 graden of zelfs heter) mensen aan het hardlopen waren in een tempo alsof ze door een kudde sikkeneurige tijgers achternagezeten werden. Verslaafd ok, maar er zijn grenzen dacht ik zo, maar blijkbaar niet voor hardlopers!
Behalve een botanische kas (die in verbouwing was), herbergde het park een aantal musea, waaronder het muséum national d'histoire naturelle, waar ze een enorme collectie fris gerestaureerde Hele Oude Opgezette Dieren hadden. Dientengevolge was het in het museum heerlijk koel en donker. Mocht u er ooit komen, let dan op de grote olifant. Ooit bewoner van het blijkbaar naast het park gelegen dierentuintje, is hij na zijn (natuurlijke!) dood met liefde opgezet. Het is grappig om te zien dat er zelfs in de taxidermie trends zijn: vroeger werden dieren in de meest malle posities opgezet, die ze in de natuur nooit zouden aannemen. Ik denk dat dat deels voortkwam uit een "ik heb een tijger, die moet woest kijken"-logica, maar ook deels omdat de mensen die die dieren prepareerden vaak geen idee hadden hoe zo'n beest zich van nature gedroeg. Je ziet dat "nieuwere" dieren in natuurlijkere poses opgezet zijn en tegenwoordig wordt er echt goed op details gelet, zo had de grote olifant nog al zijn plooitjes.
Toen we weer naar buiten gingen, moesten we direct even op een muurtje zitten, want die overgang was natuurlijk enorm. Vervolgens zijn we in een soort slakkengang (ik vooral) op weg gegaan naar twee papierwinkels die ik in het boekje Paris made by hand van Pia Bijkerk had zien staan. Uiteraard kwamen we onderweg nog een ander geweldig leuk papierwinkeltje tegen (aankopen staan hier) en na besloten te hebben dat áls ik in Parijs ga wonen het op het het Ile St. Louis is, vonden we de Rue du Pont Louis-Philippe, waar tegenover elkaar zich Papier + en Melodies Graphiques bevonden. Die laatste was helaas gesloten, maar bij Papier + verkochten ze de metallic potloden van Lyra (in Nederland zijn een aantal Lyra-potloden te koop bij Dille & Kamille) en die moesten natuurlijk mee. Parallel aan de Rue du Pont Louis-Philippe loopt een straatje dat omhoog loopt (Rue des Barres), waar ik een bord met een theeketel zag. Yay! Een theehuisje! Daar moest uiteraard even gepauseerd worden.
Vanaf het terrasje hadden we zicht op de Église Saint-Gervais-Saint-Protais de Paris, wat ons op het idee bracht er ook even binnen te gaan kijken. Het was leuk om eens in een kerk te zijn die nog steeds in gebruik is, dat voelt duidelijk anders dan een kerk die voornamelijk (of alleen maar) museum is. Daarna op weg naar Notre Dame: tegen de tijd dat we daar aankwamen was het zo achterlijk heet dat ik letterlijk bijna van mijn stokje ging. Gelukkig herken ik de voorstadia, dus zodra ik het gigantische standbeeld van paard met ruiter vaag begon te zien en stemmen begonnen te klinken alsof ik me onder water bevond, wist ik dat het tijd was om de missie "Bezoek de Notre Dame" af te breken. Na een sloot water te hebben gedronken zijn we weer naar Le Puits de Légumes gegaan, waar we net als de avond ervoor heerlijk gegeten hebben. Daarna weer richting hostel, waar we bij de buurtsuper weer een aantal flessen water hebben ingeslagen voor de nacht en de volgende dag.
Deel 6 t/m 9 staan hier.
Deel 10 t/m 15 staan hier.
Woensdag 19 augustus 2009
Waar het de vorige dagen al behoorlijk warm was geweest, was het woensdag echt ondraaglijk heet. Het principe "zweten om niks" kreeg een hele nieuwe betekenis: stilzittend in de metro liep het zweet me over de rug. Echt, ik heb in Zweden in sauna's gezeten waar het koeler was...
In een iets langzamer tempo dan de dagen ervoor gingen we op pad naar de Jardin des Plantes. Ik moet eerlijk zeggen dat ik me er iets heel anders bij voorgesteld had, en was er dan ook op het eerste gezicht niet kapot van. Op het tweede gezicht echter was het een lekker hangpark, vergelijkbaar met het Vondelpark, hoewel daar wat meer water is. Wat me opviel was dat er zelfs met deze hitte (het was in ieder geval 34 graden of zelfs heter) mensen aan het hardlopen waren in een tempo alsof ze door een kudde sikkeneurige tijgers achternagezeten werden. Verslaafd ok, maar er zijn grenzen dacht ik zo, maar blijkbaar niet voor hardlopers!
Behalve een botanische kas (die in verbouwing was), herbergde het park een aantal musea, waaronder het muséum national d'histoire naturelle, waar ze een enorme collectie fris gerestaureerde Hele Oude Opgezette Dieren hadden. Dientengevolge was het in het museum heerlijk koel en donker. Mocht u er ooit komen, let dan op de grote olifant. Ooit bewoner van het blijkbaar naast het park gelegen dierentuintje, is hij na zijn (natuurlijke!) dood met liefde opgezet. Het is grappig om te zien dat er zelfs in de taxidermie trends zijn: vroeger werden dieren in de meest malle posities opgezet, die ze in de natuur nooit zouden aannemen. Ik denk dat dat deels voortkwam uit een "ik heb een tijger, die moet woest kijken"-logica, maar ook deels omdat de mensen die die dieren prepareerden vaak geen idee hadden hoe zo'n beest zich van nature gedroeg. Je ziet dat "nieuwere" dieren in natuurlijkere poses opgezet zijn en tegenwoordig wordt er echt goed op details gelet, zo had de grote olifant nog al zijn plooitjes.
Toen we weer naar buiten gingen, moesten we direct even op een muurtje zitten, want die overgang was natuurlijk enorm. Vervolgens zijn we in een soort slakkengang (ik vooral) op weg gegaan naar twee papierwinkels die ik in het boekje Paris made by hand van Pia Bijkerk had zien staan. Uiteraard kwamen we onderweg nog een ander geweldig leuk papierwinkeltje tegen (aankopen staan hier) en na besloten te hebben dat áls ik in Parijs ga wonen het op het het Ile St. Louis is, vonden we de Rue du Pont Louis-Philippe, waar tegenover elkaar zich Papier + en Melodies Graphiques bevonden. Die laatste was helaas gesloten, maar bij Papier + verkochten ze de metallic potloden van Lyra (in Nederland zijn een aantal Lyra-potloden te koop bij Dille & Kamille) en die moesten natuurlijk mee. Parallel aan de Rue du Pont Louis-Philippe loopt een straatje dat omhoog loopt (Rue des Barres), waar ik een bord met een theeketel zag. Yay! Een theehuisje! Daar moest uiteraard even gepauseerd worden.
Vanaf het terrasje hadden we zicht op de Église Saint-Gervais-Saint-Protais de Paris, wat ons op het idee bracht er ook even binnen te gaan kijken. Het was leuk om eens in een kerk te zijn die nog steeds in gebruik is, dat voelt duidelijk anders dan een kerk die voornamelijk (of alleen maar) museum is. Daarna op weg naar Notre Dame: tegen de tijd dat we daar aankwamen was het zo achterlijk heet dat ik letterlijk bijna van mijn stokje ging. Gelukkig herken ik de voorstadia, dus zodra ik het gigantische standbeeld van paard met ruiter vaag begon te zien en stemmen begonnen te klinken alsof ik me onder water bevond, wist ik dat het tijd was om de missie "Bezoek de Notre Dame" af te breken. Na een sloot water te hebben gedronken zijn we weer naar Le Puits de Légumes gegaan, waar we net als de avond ervoor heerlijk gegeten hebben. Daarna weer richting hostel, waar we bij de buurtsuper weer een aantal flessen water hebben ingeslagen voor de nacht en de volgende dag.
Het grote Parijsverslag in 28 delen - 10 t/m 15
Deel 1 t/m 5 staan hier.
Deel 6 t/m 9 staan hier.
Dinsdag 18 augustus 2009
Van tevoren hadden we via het internet combikaarten besteld voor Rodin/d'Orsay voor deze dag, dus daar gingen we dan ook heen! Die combikaarten bleken overigens een goede zet: je hoeft niet meer in de rij voor de kassa te staan en bespaart zo minstens een uur. In het Rodin-museum was ik ooit al eens eerder geweest, de bovenverdieping was toen echter afgesloten wegens "vakantie". Lees: de uiterst sikkeneurige cassière had geen zin om mensen toe te laten. Frankrijk Oude Stijl, u kent het wel. In Frankrijk Nieuwe Stijl echter is museumpersoneel supersympathiek en zijn alle gedeeltes van het museum gewoon te bezoeken, inclusief de tuin. Vol enthousiasme ging ik op zoek naar een, ooit in een boek ontdekt, beeld van balletdanser Nijinsky. Ik was dan ook mild teleurgesteld toen ik nergens een enorme faun ter grootte van de Lacoongroep kon vinden. Gelukkig bracht de tentoonstellingscatalogus uitkomst: het in mijn hoofd enorme beeld bleek een schattig dingetje van maar liefst 19 cm te zijn! Na het uitgebreid bewonderd te hebben zijn we nog even in de tuin gaan wandelen en hebben we even op een bankje gezeten.
Na deze korte onderbreking togen we met frisse (nou ja, zweterige) moed naar het Musée d'Orsay. Ook daar konden we met ons combikaartje vrijwel direct doorlopen. Het Musée d'Orsay is een gigantisch museum, gevestigd in een voormalig station. Om het een beetje overzichtelijk te houden, zijn er diverse mini-tentoonstellingen binnen het museum, per periode of per thema. Zo was er een tentoonstelling over schaduwtheater Le Chat Noir (helaas niet goed te fotograferen) en over Art Nouveau meubels (diverse foto's hier te vinden).
Daarnaast hebben ze Heel Veel Beelden: grote beelden, kleine beelden, zwarte beelden, witte beelden, figuratieve beelden, abstracte beelden, kortom: beelden. Het mooiste beeld vond ik een groot beeld van Aartsengel Michael, die eruitzag zoals hij eruit hoort te zien: als een soldaat, een stoere strijder waarvan je gelooft dat hij je kan komen redden. Ik had het er met The Big Kahuna nog over, dat het heel opvallend is dat na de middeleeuwen de aartsengelen langzaam maar zeker uit de kunst verdwenen zijn. Áls je al engelen ziet, zijn het dikkige baby’s, de zogenaamde putti’s. Ik ga nog eens uitzoeken of onze theorie, dat de verdwijning van de aartsengelen iets te maken heeft met (een eventuele toenadering tot) het protestantisme, klopt.
Na al deze cultuur was het tijd om weer eens wat te shoppen: allereerst stond de Poolse boekhandel aan de Boulevard St. Germain op het programma. The Big Kahuna (die Pools spreekt en vertaalt) was op zoek naar een goed Pools/Frans – Frans/Pools woordenboek en vond er zowaar twee. Daarna gingen we, via een kleine omweg langs het postkantoor voor postzegels en een tas, naar Sephora op jacht naar spullies die ze hier niet hebben.
Helemaal sufgeshopt gingen we op zoek naar een vegetarisch restaurant, dat we de avond ervoor op het internet hadden opgezocht. Er was me namelijk in de twee dagen dat ik hier nu rondliep iets duidelijk geworden: ik eet geen dode dieren en in Frankrijk eten ze bijna alleen maar dode dieren. Dat schiet niet op. Na een flinke klim en een evenzo flinke afdaling kwamen we licht amechtig (het was ten slotte zo’n 28 graden) aan bij “Le puits de Légumes”. In dit restaurant, grappig genoeg gerund door een Oekraïense moeder en dochter, voelde ik me begrepen: biologisch eten, 99% vegetarisch (voor de liefhebbers hebben ze wel verantwoorde vis) en lekker!
Na het eten togen we weer richting hostel, waar we een planning maakten voor de volgende dag en rijkelijk laat gingen slapen.
Deel 6 t/m 9 staan hier.
Dinsdag 18 augustus 2009
Van tevoren hadden we via het internet combikaarten besteld voor Rodin/d'Orsay voor deze dag, dus daar gingen we dan ook heen! Die combikaarten bleken overigens een goede zet: je hoeft niet meer in de rij voor de kassa te staan en bespaart zo minstens een uur. In het Rodin-museum was ik ooit al eens eerder geweest, de bovenverdieping was toen echter afgesloten wegens "vakantie". Lees: de uiterst sikkeneurige cassière had geen zin om mensen toe te laten. Frankrijk Oude Stijl, u kent het wel. In Frankrijk Nieuwe Stijl echter is museumpersoneel supersympathiek en zijn alle gedeeltes van het museum gewoon te bezoeken, inclusief de tuin. Vol enthousiasme ging ik op zoek naar een, ooit in een boek ontdekt, beeld van balletdanser Nijinsky. Ik was dan ook mild teleurgesteld toen ik nergens een enorme faun ter grootte van de Lacoongroep kon vinden. Gelukkig bracht de tentoonstellingscatalogus uitkomst: het in mijn hoofd enorme beeld bleek een schattig dingetje van maar liefst 19 cm te zijn! Na het uitgebreid bewonderd te hebben zijn we nog even in de tuin gaan wandelen en hebben we even op een bankje gezeten.
Na deze korte onderbreking togen we met frisse (nou ja, zweterige) moed naar het Musée d'Orsay. Ook daar konden we met ons combikaartje vrijwel direct doorlopen. Het Musée d'Orsay is een gigantisch museum, gevestigd in een voormalig station. Om het een beetje overzichtelijk te houden, zijn er diverse mini-tentoonstellingen binnen het museum, per periode of per thema. Zo was er een tentoonstelling over schaduwtheater Le Chat Noir (helaas niet goed te fotograferen) en over Art Nouveau meubels (diverse foto's hier te vinden).
Daarnaast hebben ze Heel Veel Beelden: grote beelden, kleine beelden, zwarte beelden, witte beelden, figuratieve beelden, abstracte beelden, kortom: beelden. Het mooiste beeld vond ik een groot beeld van Aartsengel Michael, die eruitzag zoals hij eruit hoort te zien: als een soldaat, een stoere strijder waarvan je gelooft dat hij je kan komen redden. Ik had het er met The Big Kahuna nog over, dat het heel opvallend is dat na de middeleeuwen de aartsengelen langzaam maar zeker uit de kunst verdwenen zijn. Áls je al engelen ziet, zijn het dikkige baby’s, de zogenaamde putti’s. Ik ga nog eens uitzoeken of onze theorie, dat de verdwijning van de aartsengelen iets te maken heeft met (een eventuele toenadering tot) het protestantisme, klopt.
Na al deze cultuur was het tijd om weer eens wat te shoppen: allereerst stond de Poolse boekhandel aan de Boulevard St. Germain op het programma. The Big Kahuna (die Pools spreekt en vertaalt) was op zoek naar een goed Pools/Frans – Frans/Pools woordenboek en vond er zowaar twee. Daarna gingen we, via een kleine omweg langs het postkantoor voor postzegels en een tas, naar Sephora op jacht naar spullies die ze hier niet hebben.
Helemaal sufgeshopt gingen we op zoek naar een vegetarisch restaurant, dat we de avond ervoor op het internet hadden opgezocht. Er was me namelijk in de twee dagen dat ik hier nu rondliep iets duidelijk geworden: ik eet geen dode dieren en in Frankrijk eten ze bijna alleen maar dode dieren. Dat schiet niet op. Na een flinke klim en een evenzo flinke afdaling kwamen we licht amechtig (het was ten slotte zo’n 28 graden) aan bij “Le puits de Légumes”. In dit restaurant, grappig genoeg gerund door een Oekraïense moeder en dochter, voelde ik me begrepen: biologisch eten, 99% vegetarisch (voor de liefhebbers hebben ze wel verantwoorde vis) en lekker!
Na het eten togen we weer richting hostel, waar we een planning maakten voor de volgende dag en rijkelijk laat gingen slapen.
dinsdag 1 september 2009
Het grote Parijsverslag in 28 delen - 6 t/m 9
Deel 1 t/m 5 staan hier.
Maandag 17 augustus 2009
Maandagochtend na het ontbijt (dat overigens inclusief is) gingen we met de metro op pad naar onze eerste bestemming: het architectuurmuseum "Cité de l'Architecture et du Patrimoine". Dit bevindt zich bij halte Trocadero, in de buurt van de Eiffeltoren. Om een beetje vlotjes van A naar B te komen, hebben we elke avond onze route uitgestippeld op de metrokaart die zich in mijn Moleskine Parijs bevond. Moleskine Parijs is overigens briljant: het is een onopvallend zwart boekje met naast notitieruimte ook een redelijk uitgebreide plattegrond en dus die metrokaart. Je kunt als je de weg bent stiekem in je boekje spieken zonder dat de rest van de wereld doorheeft dat je een supertoerist bent en de weg niet kan vinden.
In het museum was een groot aantal maquettes (waarvan er hier een aantal te zien zijn), boeken en afgietsels te zien die een overzicht gaven van de bouwkunst in vroeger, huidig en toekomstig Frankrijk. Ook was er aandacht voor de toekomstplannen voor groot Parijs. Men wil vooral meer groen in de stad, en het is erg interessant om te zien hoe ze dat concreet willen gaan bereiken. Op de bovenverdieping (waar je dan weer niet mag fotograferen) zijn er maquettes te zien van woningen en woningbouwprojecten in Frankrijk en daarbuiten. De museumwinkel verkocht diverse prachtige boeken, die ik helaas allemaal niet gekocht heb wegens groot en zwaar.
Na een korte lunchstop in het parkje onder het museum liepen we naar de Eiffeltoren. Er stond een lange rij, gelukkig in de schaduw, dus we sloten aan en schuifelden stapje voor stapje richting kassa en vervolgens lift. Eenmaal in de lift vroeg ik me ernstig af waarom ik toch altijd vergeet dat dat ding enorm hoog is én dat ik hoogtevrees heb. Mocht u toevallig op de Eiffeltoren aanwezig zijn geweest die maandag en heeft u een tegen de muur geplakte katachtige gezien die met gestrekte arm wat panoramakiekjes maakte? Dat was ik.
Eenmaal weer van die toren (die overigens bewéégt!!!) af, liepen we naar het museum Quay Branly. Dat was helaas gesloten, maar had wel een bríl-jante muur, die een tuin was. Of een tuin die een muur was, dat kan ook. Na daar een paar foto's van te hebben geschoten, besloten we richting het centrum te gaan. De metro lag er een stuk uit, wat ons een hilarisch ritje met de pendelbus, die in het Frans "Bus Castor" (letterlijk: beverbus) blijkt te heten, opleverde. Na een potje thee te hebben gedronken, zijn we langs de fameuze boekhandel Shakespeare en co (">waar recent nog een roman over verschenen is) gelopen. Bij het aanschouwen van een dergelijke hoeveelheid boeken besloot ik verstandig te zijn en niet naar binnen te gaan. Ik vrees namelijk met ontilbare hoeveelheden boek weer naar buiten te zijn gekomen als ik dat wel gedaan had. Tegen die tijd waren we al flink gaar (het was nogal warm) en zijn we terug naar het hostel gegaan.
Maandag 17 augustus 2009
Maandagochtend na het ontbijt (dat overigens inclusief is) gingen we met de metro op pad naar onze eerste bestemming: het architectuurmuseum "Cité de l'Architecture et du Patrimoine". Dit bevindt zich bij halte Trocadero, in de buurt van de Eiffeltoren. Om een beetje vlotjes van A naar B te komen, hebben we elke avond onze route uitgestippeld op de metrokaart die zich in mijn Moleskine Parijs bevond. Moleskine Parijs is overigens briljant: het is een onopvallend zwart boekje met naast notitieruimte ook een redelijk uitgebreide plattegrond en dus die metrokaart. Je kunt als je de weg bent stiekem in je boekje spieken zonder dat de rest van de wereld doorheeft dat je een supertoerist bent en de weg niet kan vinden.
In het museum was een groot aantal maquettes (waarvan er hier een aantal te zien zijn), boeken en afgietsels te zien die een overzicht gaven van de bouwkunst in vroeger, huidig en toekomstig Frankrijk. Ook was er aandacht voor de toekomstplannen voor groot Parijs. Men wil vooral meer groen in de stad, en het is erg interessant om te zien hoe ze dat concreet willen gaan bereiken. Op de bovenverdieping (waar je dan weer niet mag fotograferen) zijn er maquettes te zien van woningen en woningbouwprojecten in Frankrijk en daarbuiten. De museumwinkel verkocht diverse prachtige boeken, die ik helaas allemaal niet gekocht heb wegens groot en zwaar.
Na een korte lunchstop in het parkje onder het museum liepen we naar de Eiffeltoren. Er stond een lange rij, gelukkig in de schaduw, dus we sloten aan en schuifelden stapje voor stapje richting kassa en vervolgens lift. Eenmaal in de lift vroeg ik me ernstig af waarom ik toch altijd vergeet dat dat ding enorm hoog is én dat ik hoogtevrees heb. Mocht u toevallig op de Eiffeltoren aanwezig zijn geweest die maandag en heeft u een tegen de muur geplakte katachtige gezien die met gestrekte arm wat panoramakiekjes maakte? Dat was ik.
Eenmaal weer van die toren (die overigens bewéégt!!!) af, liepen we naar het museum Quay Branly. Dat was helaas gesloten, maar had wel een bríl-jante muur, die een tuin was. Of een tuin die een muur was, dat kan ook. Na daar een paar foto's van te hebben geschoten, besloten we richting het centrum te gaan. De metro lag er een stuk uit, wat ons een hilarisch ritje met de pendelbus, die in het Frans "Bus Castor" (letterlijk: beverbus) blijkt te heten, opleverde. Na een potje thee te hebben gedronken, zijn we langs de fameuze boekhandel Shakespeare en co (">waar recent nog een roman over verschenen is) gelopen. Bij het aanschouwen van een dergelijke hoeveelheid boeken besloot ik verstandig te zijn en niet naar binnen te gaan. Ik vrees namelijk met ontilbare hoeveelheden boek weer naar buiten te zijn gekomen als ik dat wel gedaan had. Tegen die tijd waren we al flink gaar (het was nogal warm) en zijn we terug naar het hostel gegaan.
Het grote Parijsverslag in 28 delen - 1 t/m 5
Zondag 16 augustus 2009
Na me gezellig een uurtje verslapen te hebben, pakte ik op zondagochtend mijn koffer in in wel 45 minuten (ja, dat is een nieuw record). Het feit dat ik van tevoren een uitgebreide lijst had gemaakt hielp enorm: ik overweeg om deze lijst voortaan, al dan niet in aangepaste vorm, te gaan gebruiken. The Big Kahuna was de avond ervoor al met volledig ingepakte koffers komen logeren, dus zodra ik klaar was konden we vertrekken.
Eenmaal op het station aangekomen, was het wachten op de Thalys. Toen hij er eenmaal was, bleek het feit dat hij in omgekeerde rijtuigvolgorde reed én hysterisch kleine toegangsdeurtjes had een perfecte combinatie voor milde paniek. Na wat duw en trekwerk (en een koffer op mijn voet) lukte het ons nipt om in te stappen. De vreselijke haast om te vertrekken was vrij hilarisch gezien het feit dat het ding zich met een slakkegang in werking zette en ook in de rest van Nederland übertraag rijdt. Pas vanaf Brussel schiet het een beetje op, en rond een uur of 17 waren we op Gare du Nord.
Gare du Nord is op het eerste gezicht een onoverzichtelijke puinhoop. Na een salade Nicoise-zonder -tonijn bij brasserie Alizé viel het allemaal wel mee (rijmt!) en gingen we op jacht naar een metrokaart voor 5 dagen Paris Visite. Even een opmerking tussendoor: in Nederland hoor ik altijd dat ik (veel te) snel praat. In Parijs echter werd ik aangekeken alsof ik een bradyfrene schildpad was. Voor de duidelijkheid: ik spreek zo mogelijk nog sneller Frans dan Nederlands.
Vervolgens zochten we de metro op, waar we, heel avontuurlijk, met onze koffers en rugzakken zowaar een perfect getimede overstap maakten. Eenmaal bij het juiste station aangekomen, gingen we op zoek naar de auberge de jeunesse, wat dan wel duur mag klinken, maar toch gewoon Frans is voor jeugdherberg. Verhalen op het internet over de buurt en het hostel zelf hadden ons toch ietsjes nerveus gemaakt, maar beiden waren prima in orde. Het hangt uiteraard af van wat je gewend bent en wat je verwacht: het is geen luxe 5 sterrenhotel in een resort. Het is een soort studentenhuis in een typisch Franse multi-culti buurt met gezinnen. Zelf zou ik er zó gaan wonen: het was er in ieder geval een stuk rustiger dan het studentenhuis waar ik ooit woonde.
Na wat hilarische verwarring met betrekking tot onze kamer die uiterst vlotjes opgelost werd, hebben we nog een rondje door de buurt gelopen en zijn daarna redelijk bijtijds naar bed gegaan.
Na me gezellig een uurtje verslapen te hebben, pakte ik op zondagochtend mijn koffer in in wel 45 minuten (ja, dat is een nieuw record). Het feit dat ik van tevoren een uitgebreide lijst had gemaakt hielp enorm: ik overweeg om deze lijst voortaan, al dan niet in aangepaste vorm, te gaan gebruiken. The Big Kahuna was de avond ervoor al met volledig ingepakte koffers komen logeren, dus zodra ik klaar was konden we vertrekken.
Eenmaal op het station aangekomen, was het wachten op de Thalys. Toen hij er eenmaal was, bleek het feit dat hij in omgekeerde rijtuigvolgorde reed én hysterisch kleine toegangsdeurtjes had een perfecte combinatie voor milde paniek. Na wat duw en trekwerk (en een koffer op mijn voet) lukte het ons nipt om in te stappen. De vreselijke haast om te vertrekken was vrij hilarisch gezien het feit dat het ding zich met een slakkegang in werking zette en ook in de rest van Nederland übertraag rijdt. Pas vanaf Brussel schiet het een beetje op, en rond een uur of 17 waren we op Gare du Nord.
Gare du Nord is op het eerste gezicht een onoverzichtelijke puinhoop. Na een salade Nicoise-zonder -tonijn bij brasserie Alizé viel het allemaal wel mee (rijmt!) en gingen we op jacht naar een metrokaart voor 5 dagen Paris Visite. Even een opmerking tussendoor: in Nederland hoor ik altijd dat ik (veel te) snel praat. In Parijs echter werd ik aangekeken alsof ik een bradyfrene schildpad was. Voor de duidelijkheid: ik spreek zo mogelijk nog sneller Frans dan Nederlands.
Vervolgens zochten we de metro op, waar we, heel avontuurlijk, met onze koffers en rugzakken zowaar een perfect getimede overstap maakten. Eenmaal bij het juiste station aangekomen, gingen we op zoek naar de auberge de jeunesse, wat dan wel duur mag klinken, maar toch gewoon Frans is voor jeugdherberg. Verhalen op het internet over de buurt en het hostel zelf hadden ons toch ietsjes nerveus gemaakt, maar beiden waren prima in orde. Het hangt uiteraard af van wat je gewend bent en wat je verwacht: het is geen luxe 5 sterrenhotel in een resort. Het is een soort studentenhuis in een typisch Franse multi-culti buurt met gezinnen. Zelf zou ik er zó gaan wonen: het was er in ieder geval een stuk rustiger dan het studentenhuis waar ik ooit woonde.
Na wat hilarische verwarring met betrekking tot onze kamer die uiterst vlotjes opgelost werd, hebben we nog een rondje door de buurt gelopen en zijn daarna redelijk bijtijds naar bed gegaan.
zaterdag 22 augustus 2009
De retour!
Jawel lieve mensen, ik ben weer thuis! Als u zich nou voorbereidt op mijn reisverslag-in-28-delen dat later deze week volgt, dan ga ik nu even wasseh wasseh en de kattenbende hier wat aandacht geven!
zaterdag 15 augustus 2009
En vacances!
Lieve LogPoesLezers,
Morgenmiddag stappen Poelekie de Vries en The Big Kahuna in een Thalys met eindbestemming Parijs, alwaar zij zich 5 dagen lang de benen onder het lijf vandaan zullen lopen in hun queeste naar, quote "cultuur, kennis en misschien zelfs wel mal gevormde basgitaren". Op zaterdag de 22e komen zij aan het eind van de middag weer terug. Tot dan!
Morgenmiddag stappen Poelekie de Vries en The Big Kahuna in een Thalys met eindbestemming Parijs, alwaar zij zich 5 dagen lang de benen onder het lijf vandaan zullen lopen in hun queeste naar, quote "cultuur, kennis en misschien zelfs wel mal gevormde basgitaren". Op zaterdag de 22e komen zij aan het eind van de middag weer terug. Tot dan!
zondag 25 januari 2009
Het Grote Madeira Reisverslag deel diez
De laatste dag alweer! Na een wat later ontbijt en het opruimen/half inpakken van onze spullen liepen we richting het Lido. Het Lido bestaat uit zonterrassen, twee zwembaden (een kinderbad en een groot bad) met zout zeewater en een soort baai waar je in kunt zwemmen. Dit alles onder toezicht van een heuse badmeester, Baywatch eat your heart out.
Het zeewater was maar liefst 19 graden, vrij briljant moet ik zeggen. Ik heb ook nog mijn kop onder water gestoken en zowaar sardines en die malle metallicblauwgestreepte vissen gezien waar Rik het in zijn blog over had.
Verder heb ik nog wat kiekjes geschoten van de zee en van mijn voeten en de zee en van de lucht en de zee en ook nog een malle foto van Rik. Al rondhangende (en kaastosti/ijs etende) vorderde de middag en op een gegeven moment begon het personeel met het opruimen van de parasols en de zonnebedden. Wij besloten de hint te vatten en gingen weer richting hotel. Daar improvikookte ik voor de laatste keer een maaltijd en pakte ik zowaar mijn koffer helemaal in. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om het minikoekepannetje achter te laten, dus ook die ging, naast de ½ kilo rijst, de paar pakjes pudding, de caramelcrème, de zakjes bonensoep, en de flesjes olie en azijn waarvan ik het zonde vond om ze weg te gooien, in de koffer.
De volgende ochtend stonden we, wetende dat we bij thuiskomst spontaan weer in uitslapende huisdieren zouden veranderen, extra vroeg op. Dit voornamelijk omdat we al vroeg (7.20!) opgehaald zouden worden om naar het vliegveld te gaan. En inderdaad, klokslag op tijd werden we door een taxi opgehaald die ons, via een omweg om een andere dame op te pikken, bij het vliegveld afzette, waar we onze zeer gezellige (en nuttige!) hostess gedag zeiden en incheckten.
De marmelade die ik in mijn handbagage had meegenomen kreeg ik zelfs na het trekken van mijn meest teleurgestelde “Niehiet?” niet mee het vliegtuig in en ook de Caps Lock toets van mijn Alphasmart is niet ongeschonden uit de strijd gekomen (snik!), maar wij mochten zowaar het vliegtuig in. Daar keken we als het stelletje wijven dat we zijn naar een romantische komedie met Cameron Diaz en Ashton Kutcher en (stelletje wijven!) uiteraard moesten we allebei een beetje huilen. Waar ik echter heel hard om wilde huilen was het nieuws dat het in Amsterdam wel 4 hele graden was...
Maargoed, je zit in een vliegtuig en je kunt moeilijk de piloot gijzelen en terugvliegen (niet dat ik het niet overwogen heb), dus ik moest me er maar mentaal op instellen. Aan de andere kant is het altijd weer leuk om bij thuiskomst begroet te worden door een hoogst verbolgen Rood en Les-Mioux.
Eenmaal geland hebben we eerst een sloot chocolademelk weggeslobberd bij de Starbucks (ik vind het steeds vaker jammer dat ik geen koffie drink, maar daarover ooit meer), waarna we vlotjes onze koffers vonden en een soepele treinreis richting huis hadden.
Dit was het laatste deel van Het Grote Madeira Reisverslag. De kiekjes, uiteraard voorzien van hilarische onderschriften, kunt u hier vinden. Mocht u botanisch onderlegd zijn en de planten/bloemen op de foto's herkennen, schroom dan niet om te reageren!
Dan rest mij niets anders dan u te bedanken voor uw aandacht en te melden dat we vanaf nu weer onze reguliere programmering vervolgen... *reclamestem* hierrr op LogPoes!
Het zeewater was maar liefst 19 graden, vrij briljant moet ik zeggen. Ik heb ook nog mijn kop onder water gestoken en zowaar sardines en die malle metallicblauwgestreepte vissen gezien waar Rik het in zijn blog over had.
Verder heb ik nog wat kiekjes geschoten van de zee en van mijn voeten en de zee en van de lucht en de zee en ook nog een malle foto van Rik. Al rondhangende (en kaastosti/ijs etende) vorderde de middag en op een gegeven moment begon het personeel met het opruimen van de parasols en de zonnebedden. Wij besloten de hint te vatten en gingen weer richting hotel. Daar improvikookte ik voor de laatste keer een maaltijd en pakte ik zowaar mijn koffer helemaal in. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om het minikoekepannetje achter te laten, dus ook die ging, naast de ½ kilo rijst, de paar pakjes pudding, de caramelcrème, de zakjes bonensoep, en de flesjes olie en azijn waarvan ik het zonde vond om ze weg te gooien, in de koffer.
De volgende ochtend stonden we, wetende dat we bij thuiskomst spontaan weer in uitslapende huisdieren zouden veranderen, extra vroeg op. Dit voornamelijk omdat we al vroeg (7.20!) opgehaald zouden worden om naar het vliegveld te gaan. En inderdaad, klokslag op tijd werden we door een taxi opgehaald die ons, via een omweg om een andere dame op te pikken, bij het vliegveld afzette, waar we onze zeer gezellige (en nuttige!) hostess gedag zeiden en incheckten.
De marmelade die ik in mijn handbagage had meegenomen kreeg ik zelfs na het trekken van mijn meest teleurgestelde “Niehiet?” niet mee het vliegtuig in en ook de Caps Lock toets van mijn Alphasmart is niet ongeschonden uit de strijd gekomen (snik!), maar wij mochten zowaar het vliegtuig in. Daar keken we als het stelletje wijven dat we zijn naar een romantische komedie met Cameron Diaz en Ashton Kutcher en (stelletje wijven!) uiteraard moesten we allebei een beetje huilen. Waar ik echter heel hard om wilde huilen was het nieuws dat het in Amsterdam wel 4 hele graden was...
Maargoed, je zit in een vliegtuig en je kunt moeilijk de piloot gijzelen en terugvliegen (niet dat ik het niet overwogen heb), dus ik moest me er maar mentaal op instellen. Aan de andere kant is het altijd weer leuk om bij thuiskomst begroet te worden door een hoogst verbolgen Rood en Les-Mioux.
Eenmaal geland hebben we eerst een sloot chocolademelk weggeslobberd bij de Starbucks (ik vind het steeds vaker jammer dat ik geen koffie drink, maar daarover ooit meer), waarna we vlotjes onze koffers vonden en een soepele treinreis richting huis hadden.
Dit was het laatste deel van Het Grote Madeira Reisverslag. De kiekjes, uiteraard voorzien van hilarische onderschriften, kunt u hier vinden. Mocht u botanisch onderlegd zijn en de planten/bloemen op de foto's herkennen, schroom dan niet om te reageren!
Dan rest mij niets anders dan u te bedanken voor uw aandacht en te melden dat we vanaf nu weer onze reguliere programmering vervolgen... *reclamestem* hierrr op LogPoes!
vrijdag 23 januari 2009
Het Grote Madeira Reisverslag part neun
Het verschil tussen “feestdag” en “gewone dag” werd op dinsdagochtend direct duidelijk zodra we het hotel uit kwamen: er liepen ongeveer 10 keer zoveel mensen en niet alleen toeristen. We hadden de dag ervoor besloten toe te geven aan het feit dat we nu eenmaal toeristen wáren en toch maar kaartjes voor de sightseeingbus te kopen. Ik kan iedereen aanraden om dat éérst te doen, want behalve dat je een rondje maakt door de belangrijkste delen van de stad, krijg je ook, via je headset, (historische) informatie over de stad. Het feit dat het een hop-on, hop-off bus is die rondjes rijdt is ook erg handig.
Na anderhalf rondje stapten we uit om naar het Madeira Story Center te gaan, wat eigenlijk gewoon het Madeira history center had moeten heten, maargoed, het zal. Hier wordt op een effectieve interactieve manier (u weet dat ik vaak niet van het interactieve ben) de geschiedenis van Madeira in woord en beeld weergegeven. Interessant voor volwassenen en ook leuk voor (iets oudere, ik gok zo 8+) kinderen.
Vervolgens liepen we naar het museum voor religieuze kunst. Mensen die mij kennen weten dat ik in een ver verleden een blauwe maandag heb rondgehangen op de faculteit Kunstgeschiedenis, en hoewel ik mijn ambities om hoger opgeleid werkloze te worden opzij gezet heb, ben ik nog altijd enorm geïnteresseerd in (met name) religieuze kunst. Vooral het doen van malle stemmetjes die verwoorden wat Maria en de Engel hoogstwaarschijnlijk tegen elkaar zeggen op afbeeldingen van de annunciatie is mijn favoriet:
Engel, over Maria heen gebogen, fluisterend in haar oor: “Je bent zwanger!”
Maria, met haar handen in de WTF!?-houding: “Hoe kan dát nou!?!?”
Met meerdere annunciatie-schilderijen per zaal kon ik dus mijn lol op. Ook was er een Mariabeeld dat dusdanig briljant geweldig mooi was dat ik Rik verzocht om een epileptische aanval te faken om de, overigens zeer overijverige, suppoosten af te leiden zodat ik het beeld in mijn tas kon proppen. Ik ben nog steeds mild verbolgen dat Rik daar niet toe bereid was… ;-)
Na al deze cultuur was het weer eens tijd voor een potje ouderwets shoppen, dus togen we naar de halte van de sightseeingbus die ons een klein half uurtje later bij ons oude vertrouwde winkelcentrum afzette. Daar hebben we nog wat op het dakterras gezeten en hebben we de laatste boodschappen gedaan.
Morgen het laatste deel! :-)
Na anderhalf rondje stapten we uit om naar het Madeira Story Center te gaan, wat eigenlijk gewoon het Madeira history center had moeten heten, maargoed, het zal. Hier wordt op een effectieve interactieve manier (u weet dat ik vaak niet van het interactieve ben) de geschiedenis van Madeira in woord en beeld weergegeven. Interessant voor volwassenen en ook leuk voor (iets oudere, ik gok zo 8+) kinderen.
Vervolgens liepen we naar het museum voor religieuze kunst. Mensen die mij kennen weten dat ik in een ver verleden een blauwe maandag heb rondgehangen op de faculteit Kunstgeschiedenis, en hoewel ik mijn ambities om hoger opgeleid werkloze te worden opzij gezet heb, ben ik nog altijd enorm geïnteresseerd in (met name) religieuze kunst. Vooral het doen van malle stemmetjes die verwoorden wat Maria en de Engel hoogstwaarschijnlijk tegen elkaar zeggen op afbeeldingen van de annunciatie is mijn favoriet:
Engel, over Maria heen gebogen, fluisterend in haar oor: “Je bent zwanger!”
Maria, met haar handen in de WTF!?-houding: “Hoe kan dát nou!?!?”
Met meerdere annunciatie-schilderijen per zaal kon ik dus mijn lol op. Ook was er een Mariabeeld dat dusdanig briljant geweldig mooi was dat ik Rik verzocht om een epileptische aanval te faken om de, overigens zeer overijverige, suppoosten af te leiden zodat ik het beeld in mijn tas kon proppen. Ik ben nog steeds mild verbolgen dat Rik daar niet toe bereid was… ;-)
Na al deze cultuur was het weer eens tijd voor een potje ouderwets shoppen, dus togen we naar de halte van de sightseeingbus die ons een klein half uurtje later bij ons oude vertrouwde winkelcentrum afzette. Daar hebben we nog wat op het dakterras gezeten en hebben we de laatste boodschappen gedaan.
Morgen het laatste deel! :-)
donderdag 22 januari 2009
Het Grote Madeira Reisverslag part oito
Aangezien 8 december een feestdag is, verwachtte ik dat er in de binnenstad wel iets te doen zou zijn, al was het maar een processie. Groot was dan ook onze teleurstelling toen we na een kleine wandeltocht in het centrum terecht kwamen: behalve een kudde padvinders was er geen kip. Wel was er een kraam die gepofte kastanjes verkocht, dus die hebben we genuttigd op een bankje met uitzicht op zee.
Een lege stad heeft altijd iets treurigs: je ziet spontaan dat er links en rechts wel een verfje op mag, en dat het winkelaanbod uiteenvalt in drie categorieën: allegaartje-winkels met spullen die er ogenschijnlijk al een jaartje of twintig liggen, winkels met urdinaire toeristenmeuk en winkels uit het hoge segment, duidelijk gericht op de oudere, kapitaalkrachtige, Britse toerist. Oh, en 3 apotheken binnen 50 meter. Ik werd er een beetje verdrietig van. Uiteindelijk vonden we toch nog een oorspronkelijk Madeirens warenhuis, een soort mini-Bijenkorf.
Na 2 rondjes centrum besloten we maar weer terug te keren richting hotel en de volgende dag weer een poging te wagen. Die middag hebben we thee gedronken bij een pastelaria (eigenlijk een konditorei, wij zouden dat waarschijnlijk een lunchroom noemen), waar we wat fijne, typisch Portugese, hapjes genuttigd hebben, zoals de Pastel de Nata.
’s Avonds was er in de wintertuin van het hotel een film te zien over wat er in Madeira allemaal te zien en te beleven is en aangezien wij alles in omgekeerde volgorde doen, was het voor ons een leuke gelegenheid om, onder het genot van een spannende straigh edge cocktail, eens te kijken of we de “highlights” al gezien hadden. Dit bleek achteraf gezien geen slechte zet, want uit de film bleek dat het museum voor religieuze kunt vól interessante werken (voor de kenners: Vlaamse meesters!!!) zat die ik natuurlijk móest zien!
Een lege stad heeft altijd iets treurigs: je ziet spontaan dat er links en rechts wel een verfje op mag, en dat het winkelaanbod uiteenvalt in drie categorieën: allegaartje-winkels met spullen die er ogenschijnlijk al een jaartje of twintig liggen, winkels met urdinaire toeristenmeuk en winkels uit het hoge segment, duidelijk gericht op de oudere, kapitaalkrachtige, Britse toerist. Oh, en 3 apotheken binnen 50 meter. Ik werd er een beetje verdrietig van. Uiteindelijk vonden we toch nog een oorspronkelijk Madeirens warenhuis, een soort mini-Bijenkorf.
Na 2 rondjes centrum besloten we maar weer terug te keren richting hotel en de volgende dag weer een poging te wagen. Die middag hebben we thee gedronken bij een pastelaria (eigenlijk een konditorei, wij zouden dat waarschijnlijk een lunchroom noemen), waar we wat fijne, typisch Portugese, hapjes genuttigd hebben, zoals de Pastel de Nata.
’s Avonds was er in de wintertuin van het hotel een film te zien over wat er in Madeira allemaal te zien en te beleven is en aangezien wij alles in omgekeerde volgorde doen, was het voor ons een leuke gelegenheid om, onder het genot van een spannende straigh edge cocktail, eens te kijken of we de “highlights” al gezien hadden. Dit bleek achteraf gezien geen slechte zet, want uit de film bleek dat het museum voor religieuze kunt vól interessante werken (voor de kenners: Vlaamse meesters!!!) zat die ik natuurlijk móest zien!
woensdag 21 januari 2009
Het Grote Madeira Reisverslag part sju
“Op zaterdag ging Rik voor een 14 km lange Levada-wandeling en aangezien ik wel spoor (en ook een beetje omdat ik 6 weken geleden nog lag dood te gaan in een ziekenhuis) bleef ik in het appartement. Het is grappig om te zien hoe ik ook in den (niet zo) vreemde ook een huiskat ben: veel verder dan het balkon kom ik, tenzij gedwongen, niet. ;-)”
Dat was het laatste wat ik schreef op die bewuste zaterdag, vlak voor Rik weer terugkwam van zijn wandeling. De rest van onze belevenissen zal ik uit mijn geheugen op moeten diepen en zal dus ook beduidend minder uitgebreid zijn.
Die zaterdag bleef ik dus achter in het hotel, waar ik mijn dag gevuld heb met het schrijven van het reisverslag-tot-dan-toe, onderwijl luisterend naar Fall Out Boy en My Chemical Romance. Sommige dingen veranderen nooit, ook niet op vakantie. Aan het eind van de middag was Rik terug van zijn wandeling en besloot hij wat in de sauna te gaan hangen. Ik ben uiteindelijk wat gaan koken en de rest van de avond hebben we besteed aan het scoren van munten in Super Mario Bros.
De volgende ochtend stonden we weer vroeg op en aten we, zoals elke ochtend, onder het genot van de beste kersthits van de jaren ’70 en ’80, ons ontbijt. Vervolgens gingen we op weg naar het duikcentrum om Rik’s duikspullen op te halen, maar blijkbaar zijn duikers in Madeira wél snugger en sluiten ze de toko op zondag. De rest van de dag hebben we doorgebracht in de sportzaal (fietsehfietsehfietseh) en in het zwembad. ’s Avonds hebben we weer een gezinshoeveelheid Brisa (Madeirense frisdrank, in diverse smaken, passievrucht was onze favoriet) soldaat gemaakt en zijn we vroeg in bed gedoken, aangezien we de volgende dag de binnenstad wilden gaan verkennen.
Wordt vervolgd!
Dat was het laatste wat ik schreef op die bewuste zaterdag, vlak voor Rik weer terugkwam van zijn wandeling. De rest van onze belevenissen zal ik uit mijn geheugen op moeten diepen en zal dus ook beduidend minder uitgebreid zijn.
Die zaterdag bleef ik dus achter in het hotel, waar ik mijn dag gevuld heb met het schrijven van het reisverslag-tot-dan-toe, onderwijl luisterend naar Fall Out Boy en My Chemical Romance. Sommige dingen veranderen nooit, ook niet op vakantie. Aan het eind van de middag was Rik terug van zijn wandeling en besloot hij wat in de sauna te gaan hangen. Ik ben uiteindelijk wat gaan koken en de rest van de avond hebben we besteed aan het scoren van munten in Super Mario Bros.
De volgende ochtend stonden we weer vroeg op en aten we, zoals elke ochtend, onder het genot van de beste kersthits van de jaren ’70 en ’80, ons ontbijt. Vervolgens gingen we op weg naar het duikcentrum om Rik’s duikspullen op te halen, maar blijkbaar zijn duikers in Madeira wél snugger en sluiten ze de toko op zondag. De rest van de dag hebben we doorgebracht in de sportzaal (fietsehfietsehfietseh) en in het zwembad. ’s Avonds hebben we weer een gezinshoeveelheid Brisa (Madeirense frisdrank, in diverse smaken, passievrucht was onze favoriet) soldaat gemaakt en zijn we vroeg in bed gedoken, aangezien we de volgende dag de binnenstad wilden gaan verkennen.
Wordt vervolgd!
zondag 18 januari 2009
Het Grote Madeira Reisverslag deel sześć
“Ook op vrijdag zijn we weer (het is bijna een routine) vroeg opgestaan en na het ontbijt hebben we ons richting de bushalte verplaatst. De bus aanhouden gaat hier op zijn zwaais, doe je dat niet dan zoeft hij gewoon voorbij. Je bliept je heropwaardeerbare kartonnen pasje langs de lezer en voilà: je hebt je rit betaald. De invoering van de chippas is hier dus allang een feit en ik gok dat er iets minder over gemauwd is dan in Nederland.
Nadat we zowaar bij de juiste halte uitgestapt waren (tegenover het winkelcentrum), liepen we naar het Madeira Magic expocentrum, waar een tentoonstelling over Leonardo da Vinci was. Het was een overzichtstentoonstelling van zijn gehele werk en dan met nadruk op zijn machines. Mijn levensambitie om Leonardo da Vinci te worden als ik later groot ben kan ik welgevoeglijk op mijn buik schrijven, ik heb me nog nooit zo ontzettend dom gevoeld als na het zien van alle dingen die hij bedacht en gemaakt heeft.
Het expocenter heeft ook een botanische tuin waar ik helemaal loos gegaan ben met het kiekjes schieten. Vervolgens weer richting Pingo Doce voor boodschappen, waar ik deze keer na goed zoeken wél tremoços vond, waar ik me bij terugkomst in het apartement ongans (en mild misselijk) aan geknaagd heb.
Tremoços zijn een soort boontjes, die geweekt worden in zout water en als snack gegeten worden zoals wij pinda’s-bij-de-borrel nuttigen. Het is voor zover ik heb kunnen achterhalen iets wat eigenlijk alleen in Portugal en Italië “bekend” is, en dan voornamelijk bij de oudere generaties. Zelf ken ik ze van de vele vakanties in Portugal in mijn jeugd en ben ik er nogal dol op, The Big Kahuna (en met mij waarschijnlijk een groot deel van de mensheid) vindt het vieze bagger. Een rondje google leert me dat er in Amsterdam in de Haarlemmerstraat een Portugese supermarkt zit, ben benieuwd of ze ze daar ook verkopen. Binnenkort ga ik op expotitie en ik hou u op de hoogte!
De rest van de avond hebben we besteed aan internet, het schieten van foto's vanaf het balkon (is nog best een klus als je 1) geen benul hebt hoe je het ding handmatig in kunt stellen en 2) je probeert in het donker lichtjes heel ver weg op de kiek te zetten) en het verzamelen van munten bij Super Mario Bros. Verder zijn we helemaal niet 12, dat lijkt maar zo.”
Wordt vervolgd en ook de foto's zijn in aantocht!
Nadat we zowaar bij de juiste halte uitgestapt waren (tegenover het winkelcentrum), liepen we naar het Madeira Magic expocentrum, waar een tentoonstelling over Leonardo da Vinci was. Het was een overzichtstentoonstelling van zijn gehele werk en dan met nadruk op zijn machines. Mijn levensambitie om Leonardo da Vinci te worden als ik later groot ben kan ik welgevoeglijk op mijn buik schrijven, ik heb me nog nooit zo ontzettend dom gevoeld als na het zien van alle dingen die hij bedacht en gemaakt heeft.
Het expocenter heeft ook een botanische tuin waar ik helemaal loos gegaan ben met het kiekjes schieten. Vervolgens weer richting Pingo Doce voor boodschappen, waar ik deze keer na goed zoeken wél tremoços vond, waar ik me bij terugkomst in het apartement ongans (en mild misselijk) aan geknaagd heb.
Tremoços zijn een soort boontjes, die geweekt worden in zout water en als snack gegeten worden zoals wij pinda’s-bij-de-borrel nuttigen. Het is voor zover ik heb kunnen achterhalen iets wat eigenlijk alleen in Portugal en Italië “bekend” is, en dan voornamelijk bij de oudere generaties. Zelf ken ik ze van de vele vakanties in Portugal in mijn jeugd en ben ik er nogal dol op, The Big Kahuna (en met mij waarschijnlijk een groot deel van de mensheid) vindt het vieze bagger. Een rondje google leert me dat er in Amsterdam in de Haarlemmerstraat een Portugese supermarkt zit, ben benieuwd of ze ze daar ook verkopen. Binnenkort ga ik op expotitie en ik hou u op de hoogte!
De rest van de avond hebben we besteed aan internet, het schieten van foto's vanaf het balkon (is nog best een klus als je 1) geen benul hebt hoe je het ding handmatig in kunt stellen en 2) je probeert in het donker lichtjes heel ver weg op de kiek te zetten) en het verzamelen van munten bij Super Mario Bros. Verder zijn we helemaal niet 12, dat lijkt maar zo.”
Wordt vervolgd en ook de foto's zijn in aantocht!
donderdag 15 januari 2009
Het Grote Madeira Reisverslag deel cinque
“Donderdagochtend waren we weer vroeg aan het ontbijt (7.30), waarna we richting het duikcentrum gelopen zijn om te kijken of Riks pak er nog wel hing. Dit bleek zo te zijn, en na een praatje met de duiktokomeneer en het schieten van wat kiekjes zijn we op jacht gegaan naar nieuwe schoenen voor Rik. Die wisten we vrij vlotjes op de kop te tikken, zelf kocht ik ook nog een paar zwarte sandalen voor het fijne bedrag van 82 euro's, maarja, het zijn dan wel echte Clarks. Het valt me op dat men qua merken hier alles wel heeft wat men in Nederland ook heeft, met name in het luxere segment. Dit zal deels komen doordat we hier in resort-central zitten met veelal rijkere gasten, maar ook de locals dragen DNKY t-shirts en zouden in Amsterdam niet opvallen. In de bergen zag je dat de levensstandaard duidelijk lager ligt dan hier in de stad, maar over het algemeen waren de huizen ook daar netjes onderhouden en maakt men veel werk van de tuin.
Weer terug op het resort zijn Rik en ik gaan zwemmen. Na een halve teen in het buitenbad besloten we dat we wel gek zijn maar niet zo gek (KOUD!!!), waarna we in het binnenbad wat gedobberd hebben. Na een rondje over het terrein in onze door het hotel geleverde badjassen was het tijd voor een middaghapje waarna Rik weer ging duiken met zijn Engelse vriend. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om eens wat highscores te halen op mijn Nintendo en om dit verhaal te schrijven op mijn balkonnetje met uitzicht op de bergen. Ik overweeg om de katten te bellen of ze hun spullen willen pakken om hier te komen wonen, hoewel ik niet goed weet waarvan ik dat zou moeten financieren.
Uiteraard heb ik al een fijn pandje op het oog, en uiteraard is het een krot, maar dat mag de pret niet drukken: hier met die Oudejaarsprijs van 25 miljoen!*”
*Helaas was mijn totale winst bij de Oudejaarsloterij wel 14 hele euro's, dus dat zit er voorlopig nog niet in, maar dat mag de pret niet drukken: volgend jaar proberen we het gewoon weer! ;-)
Wordt vervolgd!
Weer terug op het resort zijn Rik en ik gaan zwemmen. Na een halve teen in het buitenbad besloten we dat we wel gek zijn maar niet zo gek (KOUD!!!), waarna we in het binnenbad wat gedobberd hebben. Na een rondje over het terrein in onze door het hotel geleverde badjassen was het tijd voor een middaghapje waarna Rik weer ging duiken met zijn Engelse vriend. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om eens wat highscores te halen op mijn Nintendo en om dit verhaal te schrijven op mijn balkonnetje met uitzicht op de bergen. Ik overweeg om de katten te bellen of ze hun spullen willen pakken om hier te komen wonen, hoewel ik niet goed weet waarvan ik dat zou moeten financieren.
Uiteraard heb ik al een fijn pandje op het oog, en uiteraard is het een krot, maar dat mag de pret niet drukken: hier met die Oudejaarsprijs van 25 miljoen!*”
*Helaas was mijn totale winst bij de Oudejaarsloterij wel 14 hele euro's, dus dat zit er voorlopig nog niet in, maar dat mag de pret niet drukken: volgend jaar proberen we het gewoon weer! ;-)
Wordt vervolgd!
woensdag 14 januari 2009
Het Grote Madeira Reisverslag part quatro
“Op woensdagochtend was het dan zover: de Levada wandeling. Er werd ons gezegd dat het in de bergen koud kon zijn en ik ben dan wel geen klipgeit, maar weet toch hoe koud het in bergen kan worden, dus trok ik meer kleren aan dan ik op een gemiddelde winterdag in Nederland draag. Ik droeg zelfs sokken! En dat terwijl zowel Poelekies als Freggels nooit sokken dragen, zoals u weet.
Na het ontbijt werden we opgepikt door een busje dat daarna nog 6 andere mensen zou oppikken om de wandeling vanaf Mechico te gaan doen. Onze gids was van het jolige en vrij hilarische type, en had er zin in. We konden een wandelstok (letterlijk een stok) meenemen als we dat wilden en ik besloot dat voor de authenticiteit te doen.
Later was ik erg blij met deze beslissing, want het pad was op sommige stukken behoorlijk modderig en zonder die stok was ik minstens 1 keer in het ravijn gedonderd. Dat zou erg zonde geweest zijn, want het weer was fijn en ook het lopen ging voorspoedig: slechts 1 blaartje, en dat met voeten die al blaren krijgen zodra ze een schoen zien (of 3 minuten in een badbats zitten).
Deze wandelingen zijn echter niet geschikt voor mensen die hoogtevrees hebben, moeizaam lopen, niet van rotsen en/of modder houden, niet ingelopen en/of profielloze schoenen aanhebben, laat staan voor mensen die al die dingen tegelijk hebben. Ook is het zaak niet teveel te geloven in de afstanden die de reisorganisatie geeft, want die "6 km!" waren er stiekem toch 7... en nog wat.
Aan het eind van onze tocht kon er nog wat gedronken worden in een cafeetje, waar bleek dat zodra er Portugees tegen me aangezwamd wordt, ik nog steeds spontaan wat terug weet te zwammen. Dit tot grote verbazing en enthousiasme van onze gids, die werkelijk ogen op steeltjes had toen ik spontaan wat terugbabbelde.
Eenmaal weer bij het hotel was het weer tijd voor Rik om een stukje te gaan duiken, en voor mij om een stukje te dutten. Mijn energielevels zijn significant beter dan voor de ontdekking van mijn ziekte, maar laten nog steeds wat te wensen over. 's Avonds hebben we wat geïmprovikookt en uitgebreid in bad geweest met de Lush-bruisballen die we speciaal voor deze gelegenheid gekocht hadden.”
Wordt vervolgd!
Na het ontbijt werden we opgepikt door een busje dat daarna nog 6 andere mensen zou oppikken om de wandeling vanaf Mechico te gaan doen. Onze gids was van het jolige en vrij hilarische type, en had er zin in. We konden een wandelstok (letterlijk een stok) meenemen als we dat wilden en ik besloot dat voor de authenticiteit te doen.
Later was ik erg blij met deze beslissing, want het pad was op sommige stukken behoorlijk modderig en zonder die stok was ik minstens 1 keer in het ravijn gedonderd. Dat zou erg zonde geweest zijn, want het weer was fijn en ook het lopen ging voorspoedig: slechts 1 blaartje, en dat met voeten die al blaren krijgen zodra ze een schoen zien (of 3 minuten in een badbats zitten).
Deze wandelingen zijn echter niet geschikt voor mensen die hoogtevrees hebben, moeizaam lopen, niet van rotsen en/of modder houden, niet ingelopen en/of profielloze schoenen aanhebben, laat staan voor mensen die al die dingen tegelijk hebben. Ook is het zaak niet teveel te geloven in de afstanden die de reisorganisatie geeft, want die "6 km!" waren er stiekem toch 7... en nog wat.
Aan het eind van onze tocht kon er nog wat gedronken worden in een cafeetje, waar bleek dat zodra er Portugees tegen me aangezwamd wordt, ik nog steeds spontaan wat terug weet te zwammen. Dit tot grote verbazing en enthousiasme van onze gids, die werkelijk ogen op steeltjes had toen ik spontaan wat terugbabbelde.
Eenmaal weer bij het hotel was het weer tijd voor Rik om een stukje te gaan duiken, en voor mij om een stukje te dutten. Mijn energielevels zijn significant beter dan voor de ontdekking van mijn ziekte, maar laten nog steeds wat te wensen over. 's Avonds hebben we wat geïmprovikookt en uitgebreid in bad geweest met de Lush-bruisballen die we speciaal voor deze gelegenheid gekocht hadden.”
Wordt vervolgd!
dinsdag 13 januari 2009
Het Grote Madeira Reisverslag part three
“Op vakantie hoor je dingen te doen die je normaal niet doet, dus op dinsdagochtend 7 uur zat ik aan het ontbijt. Yup, Poelekie verandert op vakantie in een matinaal type dat bovendien haar hotelkamer opgeruimd houdt. Ja, ik vind het zelf ook beangstigend...
Na het ontbijt zijn we op jacht geweest naar proviand voor de komende dagen. Dit was een aardige tocht, vooral vanwege het feit dat het hier of heuvelig of vals plat is. Het was erg bijzonder om te zien dat alles wat ik van vroeger uit Portugal ken, ook hier te koop is. We hadden voor de volgende ochtend een Levada wandeltocht geboekt en ik moet eerlijk zeggen dat ik die niet echt zag zitten nadat ik merkte hoeveel moeite de tocht naar de supermarkt me gekost had, maar ik besloot dat ik in geval van nood mezelf altijd nog van die berg af zou kunnen donderen en ging die middag maar weer wat dutten.
Die avond hebben we een klein hapje klaargemaakt in onze fijne kitchenette (we hadden bij de supermarkt een mini-koekepan gekocht) en vervolgens gingen we voor de lichttoer. Het was ons niet echt duidelijk waar we moesten wachten en hoe de tour zou plaatsvinden, maar na wat heen en weer geloop over de nogal steile toegangshelling van het hotel, troffen we een echtpaar dat ook op tour ging en niet veel later kwam de 8 persoons minibus aanrijden.
De kerstverlichting is hier big business, de gemeente laat verlichting ontwerpen en plaatsen waarbij de kerstverlichting in de Kalverstraat echt dramatisch povertjes afsteekt. In de verlichting worden ook historische thema's verwerkt zoals de suikerrietmolens die de eerste industrie hier op het eiland waren. Ook was er verlichting in het kader van het 500 jarig bestaan van Madeira. Na 2 1/2 uur rondgereden te zijn, was er gelegenheid voor een hapje (waaronder koekjes die veel weg hadden van onze eigen pepernoot) en een drankje (thee voor de Straight Edgers, sangria voor de rest).
Dit was een goede gelegenheid om je medebustoergenoten een beetje te leren kennen, reizigers van zeer divers pluimage: een echtpaar uit Schotland, een echtpaar uit Zwitserland en een moeder en dochter uit Manchester (moeder oorspronkelijk uit Tjechoslovakije) die allen hier of in Miramar logeren. Na thuiskomst nog maar een extra hapje gekookt en vervolgens het bed weer in.”
Wordt vervolgd!
Na het ontbijt zijn we op jacht geweest naar proviand voor de komende dagen. Dit was een aardige tocht, vooral vanwege het feit dat het hier of heuvelig of vals plat is. Het was erg bijzonder om te zien dat alles wat ik van vroeger uit Portugal ken, ook hier te koop is. We hadden voor de volgende ochtend een Levada wandeltocht geboekt en ik moet eerlijk zeggen dat ik die niet echt zag zitten nadat ik merkte hoeveel moeite de tocht naar de supermarkt me gekost had, maar ik besloot dat ik in geval van nood mezelf altijd nog van die berg af zou kunnen donderen en ging die middag maar weer wat dutten.
Die avond hebben we een klein hapje klaargemaakt in onze fijne kitchenette (we hadden bij de supermarkt een mini-koekepan gekocht) en vervolgens gingen we voor de lichttoer. Het was ons niet echt duidelijk waar we moesten wachten en hoe de tour zou plaatsvinden, maar na wat heen en weer geloop over de nogal steile toegangshelling van het hotel, troffen we een echtpaar dat ook op tour ging en niet veel later kwam de 8 persoons minibus aanrijden.
De kerstverlichting is hier big business, de gemeente laat verlichting ontwerpen en plaatsen waarbij de kerstverlichting in de Kalverstraat echt dramatisch povertjes afsteekt. In de verlichting worden ook historische thema's verwerkt zoals de suikerrietmolens die de eerste industrie hier op het eiland waren. Ook was er verlichting in het kader van het 500 jarig bestaan van Madeira. Na 2 1/2 uur rondgereden te zijn, was er gelegenheid voor een hapje (waaronder koekjes die veel weg hadden van onze eigen pepernoot) en een drankje (thee voor de Straight Edgers, sangria voor de rest).
Dit was een goede gelegenheid om je medebustoergenoten een beetje te leren kennen, reizigers van zeer divers pluimage: een echtpaar uit Schotland, een echtpaar uit Zwitserland en een moeder en dochter uit Manchester (moeder oorspronkelijk uit Tjechoslovakije) die allen hier of in Miramar logeren. Na thuiskomst nog maar een extra hapje gekookt en vervolgens het bed weer in.”
Wordt vervolgd!
maandag 12 januari 2009
Het Grote Madeira Reisverslag part deux
"Aangezien we om een nogal onchristelijk tijdstip vlogen (6.40) en het treinverkeer nogal stom deed de laatste tijd, had ik het lumineuze idee om in de Yotel te logeren. Dit is een selfservice treincoupé-achtig gebeuren, dat je per uur kunt afhuren. Handig voor mensen met een overstap of mensen die van ver moeten komen.
De Yotelcabine was té schattig, helaas was ik nogal slapeloos en heb ik van de 7 uur 5,5 uur wakkergelegen, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik nog nooit zo lekker wakkergelegen heb als daar. Het enige wat lastig is, is dat het Yotel zich in de zone áchter de douane bevindt, wat maakt dat je 's ochtends weer uit de incheckzone moet om, je raadt het al, in te checken. Het gaf geheel nieuwe dimensies aan het begrip "omslachtig" en het duurde even voordat duidelijk was hoe we nu precies moesten lopen (het feit dat ik weinig geslapen had en toch wel mild sikkeneurig was hielp hierbij niet). Uiteindelijk kwamen we ingecheckt en wel bij de gate aan, werden we in een vliegtuig geloodst en na zo'n 3,5 uur (wind mee) landden we op Funchal airport, waar een fijne hostess ons opwachtte en in een transferbusje mikte.
Mijn eerste gedachte bij het zien van Funchal was "Hey, net Lysekil maar dan warm!" en eigenlijk klopt dat ook wel: stad op berg aan zee. Het andere wat me opviel was hoe alles hier identiek aan Portugal is. Alsof men een kluit Portugal heeft opgepakt en in de oceaan gedumpt heeft. Aan de ene kant logisch, aan de andere kant ook best bevreemdend. Het voelt een beetje alsof je naar Japan reist en plots in een stad terecht komt die identiek is aan de Amsterdamse binnenstad, inclusief Nederlandssprekenden. Wel merk ik dat hier de oudere bouwstijl nog domineert en beter onderhouden is. Het gehalte aan oude verlaten huizen en gruwelijke blokkennieuwbouw inclusief aluminium deuren (noot aan The Big Kahuna: ja, die) is hier minimaal. Er zijn ook verschillen: men kan hier autorijden. Dat lijkt een futiel verschil, maar iedereen die wel eens in Portugal is geweest, weet dat het dat niet is.
Zodra we aangekomen waren in ons appartement, ben ik gaan maffen. Meneer de Poes is op expeditie gegaan naar water en ander klein spul (lees: geen benul wat hij is gaan doen, ik sliep) en 's avonds zijn we bij de pizzeria die binnen het complex zit gaan eten.
Wat betreft het aparthoteldingesbla: het is een heus resort, maar erg stijlvol: klassieke bouwstijl, veel groen. Het publiek varieert van oud tot nog ouder en hier en daar een gezin. Ik denk dat wij de twee jongste gasten zijn op dit moment. Ons pand, Pestana Village en het hotel hiernaast, Pestana Miramar, delen faciliteiten, zoals de zwembaden, gym en saunatoestanden. Als je wilt hoef je het terrein niet te verlaten, en ik vermoed dat er een aantal mensen zijn die dat dan ook niet doen."
Wordt vervolgd!
De Yotelcabine was té schattig, helaas was ik nogal slapeloos en heb ik van de 7 uur 5,5 uur wakkergelegen, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik nog nooit zo lekker wakkergelegen heb als daar. Het enige wat lastig is, is dat het Yotel zich in de zone áchter de douane bevindt, wat maakt dat je 's ochtends weer uit de incheckzone moet om, je raadt het al, in te checken. Het gaf geheel nieuwe dimensies aan het begrip "omslachtig" en het duurde even voordat duidelijk was hoe we nu precies moesten lopen (het feit dat ik weinig geslapen had en toch wel mild sikkeneurig was hielp hierbij niet). Uiteindelijk kwamen we ingecheckt en wel bij de gate aan, werden we in een vliegtuig geloodst en na zo'n 3,5 uur (wind mee) landden we op Funchal airport, waar een fijne hostess ons opwachtte en in een transferbusje mikte.
Mijn eerste gedachte bij het zien van Funchal was "Hey, net Lysekil maar dan warm!" en eigenlijk klopt dat ook wel: stad op berg aan zee. Het andere wat me opviel was hoe alles hier identiek aan Portugal is. Alsof men een kluit Portugal heeft opgepakt en in de oceaan gedumpt heeft. Aan de ene kant logisch, aan de andere kant ook best bevreemdend. Het voelt een beetje alsof je naar Japan reist en plots in een stad terecht komt die identiek is aan de Amsterdamse binnenstad, inclusief Nederlandssprekenden. Wel merk ik dat hier de oudere bouwstijl nog domineert en beter onderhouden is. Het gehalte aan oude verlaten huizen en gruwelijke blokkennieuwbouw inclusief aluminium deuren (noot aan The Big Kahuna: ja, die) is hier minimaal. Er zijn ook verschillen: men kan hier autorijden. Dat lijkt een futiel verschil, maar iedereen die wel eens in Portugal is geweest, weet dat het dat niet is.
Zodra we aangekomen waren in ons appartement, ben ik gaan maffen. Meneer de Poes is op expeditie gegaan naar water en ander klein spul (lees: geen benul wat hij is gaan doen, ik sliep) en 's avonds zijn we bij de pizzeria die binnen het complex zit gaan eten.
Wat betreft het aparthoteldingesbla: het is een heus resort, maar erg stijlvol: klassieke bouwstijl, veel groen. Het publiek varieert van oud tot nog ouder en hier en daar een gezin. Ik denk dat wij de twee jongste gasten zijn op dit moment. Ons pand, Pestana Village en het hotel hiernaast, Pestana Miramar, delen faciliteiten, zoals de zwembaden, gym en saunatoestanden. Als je wilt hoef je het terrein niet te verlaten, en ik vermoed dat er een aantal mensen zijn die dat dan ook niet doen."
Wordt vervolgd!
zondag 11 januari 2009
Het Grote Madeira Reisverslag deel 1
Om te vieren dat we vandaag exact 1 maand terug zijn van vakantie (léuk dat een charmante draai geven aan je eigen traagheid), vandaag het eerste deel van het Grote Madeira Reisverslag, grotendeels realtime (léuk dat te sloom zijn om je teksten uit je Alphasmart te tanken...) geschreven:
"En daar zit je dan, op je balkon van je luxe aparthotelkamer in je My Chemical Romance "Revenge" hoodie (noot aan zelf: minder offensive hoodies kopen voortaan, de tekst "NJ murder scene" valt over het algemeen niet zo goed bij bejaarde Engelsen. En laat dit aparthotel vol zitten met (semi-)bejaarde Engelsen...
Ik hoor u denken "aparthotel!?!? Voor mensen niet in de reisbiz: dat is een hotel dat uit appartementen bestaat. In de praktijk betekent dat: een keukentje (kitchenette, noemen ze dat). Het uitzicht vanaf het balkon is vrij indrukwekkend: ik kijk uit op een echte berg, niet van die Holterbergshit. Het is verbazingwekkend hoe hoog mensen nog willen (en kunnen) wonen. Rik is gaan duiken met een Engelse spearo, het schijnt onder water erg visrijk te zijn, maar daar moet hij zelf verder maar over vertellen. Laten we bij het begin beginnen:
Aangezien ik eigenlijk zo mogelijk nog meer ADHD ben dan Rik stond ik op zondagmiddag om 17:30 na het doen van de laatste inkopen bij het Kruidvat nog bij een tramhalte te bedenken dat mijn vakantie niet compleet zou zijn zonder wat Reggie and the Full Effect op mijn mp3speler. Of mijn koffer al gepakt was? Wat denkt u zelf...
Eenmaal thuis aangekomen uiteraard eerst de mp3-speler naar wens gevuld, Alphasmart opgeladen, Nintendo opgeladen en toen werd het toch wel eens tijd om mijn koffer te gaan pakken. Dit verdient een subkopje.
Koffer pakken, Poelekie style:
Je pakt de lijst die je gemaakt hebt en pleurt achtereenvolgens 6 paar schoenen (sneakers, trainingschoenen, pumps, platte schoenen, badbatsen, Ze Cressi Watershoes), badpak, zwembril, styltang, een halve drogisterij aan beautyzooi willekeurig in je koffer en je legt je electonica plus opladers klaar voor de handbagage.
Dan bedenk je plots dat je helemaal niet stilgestaan hebt bij het feit dat je ook kleding mee moet nemen. Ai, en de koffer is al wat vollig en bovendien moet je over 1 uur weg om je trein te halen, dus het moet van dik hout zaagt men planken: je telt het aantal dagen dat je weggaat en pleurt evenzoveel onderbroeken in je koffer. Plus 2. Vervolgens pleur je er een boel panty's, 4 bh's, 6 hemden, 2 rokken, 3 jurken, 2 leggings, een enorme badhanddoek, 2 badpakken, 1 badmuts en eigenlijk, als je heel eerlijk bent, willekeurig welk kledingstuk dat je in je blikveld ligt, in.
De panieklevels zijn ondertussen matig, stijgend naar hoog. Dat is het moment waarop Kattenfluisteraar T. onontbeerlijk is, want die beslist wat er uiteindelijk echt meegaat. De badhanddoek, het 2e badpak en driekwart van de "paniekstapel" worden weer uit de koffer getrokken en in de schone was wasmand gepleurd. Ruimen we wel weer op als we terug zijn.
Uiteindelijk worden de kleren die wel meegaan min of meer opgerold tussen de spullies ingepakt en ziedaar: de koffer kan dicht! Dat is de cue om te besluiten je sportkleren mee te nemen en er twee hoodies bovenop te gooien. Vervolgens doe je de "buig over koffer curve" en het ding zit dicht. Wegen op de weegschaal en yup, minder dan 20 kilo. De wonderen zijn de wereld nog niet uit!
De toilettas is tegenwoordig verplicht klein, dus die leverde weinig problemen op, samen met de electronica en de knuffelhond (ja, daar ga ik voor in therapie) in de rugzak, jas aan, pet op, katten krieben en wieberen. En dit alles binnen een half uurtje, een nieuw record!"
Wordt vervolgd!
"En daar zit je dan, op je balkon van je luxe aparthotelkamer in je My Chemical Romance "Revenge" hoodie (noot aan zelf: minder offensive hoodies kopen voortaan, de tekst "NJ murder scene" valt over het algemeen niet zo goed bij bejaarde Engelsen. En laat dit aparthotel vol zitten met (semi-)bejaarde Engelsen...
Ik hoor u denken "aparthotel!?!? Voor mensen niet in de reisbiz: dat is een hotel dat uit appartementen bestaat. In de praktijk betekent dat: een keukentje (kitchenette, noemen ze dat). Het uitzicht vanaf het balkon is vrij indrukwekkend: ik kijk uit op een echte berg, niet van die Holterbergshit. Het is verbazingwekkend hoe hoog mensen nog willen (en kunnen) wonen. Rik is gaan duiken met een Engelse spearo, het schijnt onder water erg visrijk te zijn, maar daar moet hij zelf verder maar over vertellen. Laten we bij het begin beginnen:
Aangezien ik eigenlijk zo mogelijk nog meer ADHD ben dan Rik stond ik op zondagmiddag om 17:30 na het doen van de laatste inkopen bij het Kruidvat nog bij een tramhalte te bedenken dat mijn vakantie niet compleet zou zijn zonder wat Reggie and the Full Effect op mijn mp3speler. Of mijn koffer al gepakt was? Wat denkt u zelf...
Eenmaal thuis aangekomen uiteraard eerst de mp3-speler naar wens gevuld, Alphasmart opgeladen, Nintendo opgeladen en toen werd het toch wel eens tijd om mijn koffer te gaan pakken. Dit verdient een subkopje.
Koffer pakken, Poelekie style:
Je pakt de lijst die je gemaakt hebt en pleurt achtereenvolgens 6 paar schoenen (sneakers, trainingschoenen, pumps, platte schoenen, badbatsen, Ze Cressi Watershoes), badpak, zwembril, styltang, een halve drogisterij aan beautyzooi willekeurig in je koffer en je legt je electonica plus opladers klaar voor de handbagage.
Dan bedenk je plots dat je helemaal niet stilgestaan hebt bij het feit dat je ook kleding mee moet nemen. Ai, en de koffer is al wat vollig en bovendien moet je over 1 uur weg om je trein te halen, dus het moet van dik hout zaagt men planken: je telt het aantal dagen dat je weggaat en pleurt evenzoveel onderbroeken in je koffer. Plus 2. Vervolgens pleur je er een boel panty's, 4 bh's, 6 hemden, 2 rokken, 3 jurken, 2 leggings, een enorme badhanddoek, 2 badpakken, 1 badmuts en eigenlijk, als je heel eerlijk bent, willekeurig welk kledingstuk dat je in je blikveld ligt, in.
De panieklevels zijn ondertussen matig, stijgend naar hoog. Dat is het moment waarop Kattenfluisteraar T. onontbeerlijk is, want die beslist wat er uiteindelijk echt meegaat. De badhanddoek, het 2e badpak en driekwart van de "paniekstapel" worden weer uit de koffer getrokken en in de schone was wasmand gepleurd. Ruimen we wel weer op als we terug zijn.
Uiteindelijk worden de kleren die wel meegaan min of meer opgerold tussen de spullies ingepakt en ziedaar: de koffer kan dicht! Dat is de cue om te besluiten je sportkleren mee te nemen en er twee hoodies bovenop te gooien. Vervolgens doe je de "buig over koffer curve" en het ding zit dicht. Wegen op de weegschaal en yup, minder dan 20 kilo. De wonderen zijn de wereld nog niet uit!
De toilettas is tegenwoordig verplicht klein, dus die leverde weinig problemen op, samen met de electronica en de knuffelhond (ja, daar ga ik voor in therapie) in de rugzak, jas aan, pet op, katten krieben en wieberen. En dit alles binnen een half uurtje, een nieuw record!"
Wordt vervolgd!