Summer Bloggin' Dag 55: Pootvogel

Vorige week, tijdens het doornemen van de "over deze dingen wil ik nog posten"-lijst, realiseerde ik me dat ik nog nooit een goede foto geplaatst had van mijn nieuwste tattoo, dus ik charterde The Big Kahuna, duwde haar mijn fancy ass fotocamera in handen en riep: "Fotoshoot!"

Dit uiteraard nadat ik mijn been eerst exfolieerde met Philosophy's the microdelivery peel en vervolgens even schoor. Ja, alleen mijn ene been. Want ik mag dan wel een tuthola zijn, ik ben ook een lui huisdier.

Aangezien het hoosde, klommen we naar de derde verdieping van het pand, waar de niet-door-bamboe-verduisterde glaswand voldoende licht doorliet voor een natuurgetrouwe, spontane foto. Dit waren respectievelijk foto nummer 9 en 11:

Sjeun vogeltje, toch?

Het is overigens een vuurvogel, uit de Slavische folklore. Ze eten gouden appels en blijven daardoor eeuwig jong. Verder is er ook altijd gedoe met koningen en prinsen en gevangen worden in gouden kooitjes en ingeruild worden voor prinsessen, maar de vuurvogel op mijn been is geheel vrij, van zichzelf en voorzien van gouden appeltje (zie snavel). Voor wie denkt "Hmm, dit lijkt wel een feniks": het is familie. Zichzelf regenererende en/of eeuwig jong blijvende vogels die iets met vuur/licht te maken hebben, zijn wezens die over de hele wereld in folkloreverhalen voorkomen blijkbaar.

De tattoo is door mijn tattooeermeneer zelf getekend, en zat er na een kleine 5 uur, verdeeld over twee sessies (eerst de lijntjes, toen de schaduwen), geheel op. Het genezingsproces ging zoals alle voorgaande keren vlot en probleemloos. Hij zit er ondertussen alweer meer dan een jaar(!) op, maar zelf zie ik hem op deze foto's ook pas voor het eerst zoals hij "echt" is, want van bovenaf is het een heel ander gezicht. Als u de foto dubbelklikt, wordt hij groter en kunt u alle fijne lijntjes en details goed zien, zoals het blaadje aan het appeltje, de hartjes in de veerpunten en de wimpers.

De schoen die ik aan heb, is overigens deze. Mocht u verder nog vragen hebben, zowel over mijn tattooervaringen in het algemeen als over deze tattoo in het bijzonder, dan kunt u die uiteraard in het reactievakje mikken.

LP's excellent staycation - Dag 19

Jawel, daar is hij dan eindelijk: de langverwachte "Wat, waarom en hoe"-post! Aanschouwt de kat-too:

Sjeun issie he? Het duurde even voordat hij wat meer afgebakken en dus toonbaar was, de craquelé schilferfase is niet zo fotogeniek helaas. Hij bevindt zich overigens aan de binnenkant van mijn rechter onderarm en dat hij lichter is bij de poten, komt door de flits.

De kat is een bewerking van The Cat that Walked by Himself. Ik heb de tattoo artist gevraagd de kat een wat monterdere lichaamshouding te geven, wat hij op zeer subtiele wijze voor elkaar gekregen heeft door de oren en de snor wat meer omhoog te tekenen en door de staart wat zwieriger te maken. Overigens vond ik een paar dagen nadat ik de definitieve tekening had goedgekeurd dit schrift. Als ik bijgelovig was geweest had ik het Een Teken gevonden, maar aangezien ik dat niet ben, vond ik het slechts een leuk toeval.

Dat was "wat" (technisch gezien misschien eigenlijk meer "wie" in dit geval). "Hoe" is vrij simpel: met een tattoomachine. Blijft "Waarom" over. Tja, leg dat maar eens uit. Het blijkt nog vrij lastig om uit te leggen waarom ik een kat in mijn arm heb laten tikken zonder dat ik in semi-pretentieuze, pseudo-literaire, quasi-diepzinnige, semi-therapeutische blabla verval, maar ik ga het toch proberen.

Het is ter nagedachtenis van alle kattenvrienden die ik in mijn leven ontmoet heb en die me, soms een paar minuten en soms jarenlang, keihard De Levensvreugd geschonken hebben. Met het overlijden van Les-Mioux kwam er een einde aan mijn "kattentijdperk": behalve dat ik allergisch voor katten ben (geen grap!), weet ik ook niet hoe mijn leven verder gaat lopen, dus er komen geen katten meer in huis. *slikt*

Daarnaast is het natuurlijk "The Cat that Walked by Himself: hij leeft zijn leven op eigen voorwaarden, zoals katten doen. Wat weer een beetje samenvalt met mijn andere tattoo. Een leuke interpretatie zou kunnen zijn dat mijn ene tattoo naar me toe staat als een "noot aan zelf" en dat dit een "noot aan de wereld" is. Ja, dat van die "noot aan de wereld" verzin ik nu ter plekke. De eigenlijke reden dat hij mijn arm op-, in plaats van afloopt, is dat het er anders héél raar uitzag. Een puur esthetische beslissing dus.

Nou, dat viel mee, qua esoterische new-agey blabla, toch? *veegt zweet van haar voorhoofd en gaat een bakje water drinken*

Nog vers in het folie

Jawel, hij zit erop! Een "wat, waarom en hoe"-post met foto-niet-door-mezelf-geschoten-met-mijn-linkerhand volgt volgende week! Mocht u nu alvast vragen hebben, stel ze gerust! :-)

Afgebakken

Zoals beloofd een nog steeds mild belazerde foto van mijn, nu helemaal afgebakken, tattoo.



Om deze post nog enige educatieve waarde te geven, heb ik twee nuttige lijstjes samengesteld, ongeveer op volgorde, maar niet helemaal:

Dingen Die Enger Zijn Dan Een Tattoo Laten Zetten

1. Reptielen
2. Een wereld zonder HEMA
3. Darkness
4. Kim-Lian van der Meij in die luierreclame
5. The Ring (originele versie)
6. Examens doen
7. Grote, al dan niet verlaten, industriële gebouwen in het donker
8. Te grote of te kleine boten
9. Niet van jezelf zijn

Dingen Die Meer Pijn Doen Dan Een Tattoo Laten Zetten

1. Als je hart "krak" zegt
2. Je kat dood zien gaan (leidt ook tot punt 1 overigens)
3. De eerste keer op een spitz staan
4. Voor de laatste keer op een spitz staan (is onmetelijk veel pijnlijker dan punt 3)
5. Je enkelbanden aan gort scheuren en er vervolgens op door blijven stampen
6. Een huidafwijkinkje cryogeen laten bevriezen & wegkrabben
7. De infectie die daar onvermijdelijk op volgt (Ja, nu. Nee, geen foto's, dit echt goor)
8. Een onwillige magnetron knuffelen/door KlunsKater Rood gescarificeerd worden/per ongeluk je 220 graden hete stijltang aaien
9. Niet van jezelf zijn

Maar waaróm?

Wahoo! Er zijn zowaar mensen geïnteresseerd in de wat en de hoe, wat betekent dat ik ongegeneerd quasi-intellectuele "De achtergronden van mijn tattoo"-praat kan uitslaan en het is dan ook een flinke lap tekst geworden!

Waarom een tattoo?
Het goeie oude clichéverhaal: van jongs af aan gefascineerd, heel vaak meegegaan met andere mensen als afleider/snoep-naar-binnen-mikker/waterflesaangever, etc. Dat er zo’n 17 jaar gezeten heeft tussen de eerste keer dat ik live iemand getatoeëerd zag worden en dacht: “Yup, doe maar!” en mijn eerste tattoo-afspraak verbaast ook mezelf eigenlijk wel, maar blijkbaar ben je er pas aan toe als je er aan toe bent.

Waarom deze plek?
Ik wist dat ik iets op mijn pols wilde, een tekst, naar mezelf toegekeerd als “noot aan zelf”. Eerst dacht ik aan een los woord, maar dat was het niet helemaal. Op een gegeven moment zag ik het licht en wist ik dat het deze zin moest worden. Naar aanleiding daarvan heb ik het lettertype uitgezocht.

Waarom deze tekst?
Ik geloof dat mensen (en andere dieren) in essentie van zichzelf (zouden moeten) zijn, en van daaruit op basis van vrijwilligheid gelijkwaardige verbintenissen aangaan met anderen. Jahaa, da’s een pittige! ;-) Een praktisch voorbeeld hiervan is iets wat je tegenwoordig steeds vaker ziet: mensen met verkering beschouwen zichzelf niet meer als “twee helften van één”, maar zien hun relatie als iets wat méér is dan de optelsom van die twee personen. ½ + ½ = 1 versus 1 + 1 = 3, zoals ik het laatst in een of ander blad zag staan.

Dat gezegd hebbend, is het soms best moeilijk om daadwerkelijk “van jezelf” te zijn, en je niet te laten beperken door typeringen als “kind van”, “partner van”, “patiënt van”, die je slechts deels beschrijven. Voor mij is deze zin dan ook zowel een statement als een noot aan zelf: ik ben degene die uiteindelijk bepaalt wat ik wel en niet doe, niet (bijvoorbeeld) mijn familie, partner, vrienden, werkgevers, artsen. Ik heb het recht om over mezelf te beslissen.

Uiteraard komen met rechten ook plichten en dat is de andere kant van het verhaal: omdat ik van mezelf ben, ben ik ook verplicht goed voor mezelf te zorgen. Ook als dat betekent dat ik tegen wensen en plannen van (nogmaals bijvoorbeeld) familie, partner, vrienden, werkgevers, artsen in moet gaan.

Waarom in het Frans?
Die is makkelijk: ik ben Franssprekend opgevoed, het is mijn eerste taal. Het lettertype is geïnspireerd op "Jellyka Castle’s Queen“, grappig genoeg gecreëerd door een Franssprekende dame.

Heb je nog andere leuke feitjes?
Yup! Zo wordt de zin “Ik ben van mezelf” in het boek “Dagboek van een Poes” van Remco Campert gebezigd door een heuse kat en schijnt er een Franse vertaling van het Evangelie volgens Johannes te bestaan waarin Jezus “Je suis à moi-même” zegt. Dat u het even weet.

Mocht u tot hier gekomen zijn, dan wil ik u feliciteren met uw doorzettingsvermogen, danken voor de aandacht en verzoeken eventuele verdere vragen vooral te stellen. Ik beloof plechtig voortaan minder lang uit te wijden! ;-)

33, l'âge du Christ

Zoals u misschien weet is deze boom vandaag jarig! 33 alweer, l'âge du Christ zoals ze dat in Franssprekende landen noemen. In Nederland heb ik er nooit zo aan horen refereren, maar deze Vlaamse link toont aan dat het ook daar bekend is. Misschien is het iets Zuiderlijks (lees: alles vanaf Amstelveen). Ook het feit dat het getal 33 in bijvoorbeeld La Divina Commedia een belangrijke rol speelt, geeft aan dat het toch wel enig belang wordt toegekend.

In het kader daarvan heb ik geruime tijd geleden besloten dat het de ideale dag zou zijn om eindelijk eens te doen wat al jaren in de planning (ha! plan!) zat: een tatoeage laten zetten. Hierbij een zeer onflatteuze foto vlak na de prikkerij, met vershoudfolie er nog op:



Zodra hij volledig toonbaar is (weekje of 2) zal ik een nieuwe kiek plaatsen, hopende op veel oh's, ah's en "hey, nu het folie eraf is, zie ik pas dat het geen regenworm is maar een heuse frase! Cool!". ;-P

Er staat overigens "Je suis à moi-même", wat "Ik ben van mezelf" betekent. U moet het zien als een noot aan zelf. Mocht u geïnteresseerd zijn in de redenen waarom ik nu specifiek deze zin en niet "Rood heeft diabetes, hiep hoera" heb laten prikken, dan hoor ik het wel. *wil mensen niet nodeloos vervelen met quasi-intellectuele "De achtergronden van mijn tattoo"-praat*