woensdag 27 mei 2015
Later als ik groot ben...
...wil ik cool genoeg zijn om in het Rosa Spier Huis te kunnen wonen. Voor wie nu denkt "Maar waarom?" en bovendien wat tijd op leutige wijze wil besteden, kijkt u dan vooral naar deze documentaire.
woensdag 20 mei 2015
Semi-real time levensupdate
Zo, na 6 weken klaargezette posts ben ik weer even real time aanwezig voor een update. Nou ja, min of meer real time: op het moment dat deze post de lucht in gaat, sta ik in de aanslag om Hamlet te gaan vertolken in het goede oude Universiteitstheater. Nee, dat is geen grap en ja, ik heb ook geen idee waarom men dacht dat dat een goed plan was. Ik heb iedereen al gewaarschuwd dat als mijn Hamlet een hoog gehalte boom, heks of Gerard Way heeft, ze me dat niet kwalijk mogen nemen. Ik houd u uiteraard op de hoogte van hoe het gegaan is.
Verder updatenieuws doe ik even puntsgewijs:
- Van de enorme waslijst is een groot deel al geslecht en nog wel op tijd ook. In de komende twee weken moet ik nog 8 critiques, 1 15-pagina verhaal, 1 take home examen van 3000 woorden, 1 film review van 1000 woorden schrijven, 1 dag acteren, 1 examen van 2 uur en nog een examen van 2 uur doen en een 10-pagina verhaal editten. In de vier weken daarna moet ik nog een nieuw proposal produceren en een presentatie van 15 minuten doen en dan is het eindelijk vakantie en ik hopelijk niet dood;
- In leutiger nieuws: mijn sketchbook project 2015 is online in te zien en wel hier;
- Hoewel ik er natuurlijk helemaal geen tijd voor had, heb ik toch een decoden telefoonhoesje gemaakt, omdat je tenslotte niet de hele tijd bezig kunt zijn met het researchen van alle ins en outs van crack in het kader van dat 15-pagina verhaal. Noot aan zelf: volgende keer een kindvriendelijk verhaal schrijven, heeft vast gezelligere research.
Voor de mensen die te lui zijn om te klikken op de link naar mijn blogpost over de decoden case, hier een foto:
Hoe cool? Zo cool.
En dan ga ik me nu maar eens op die 8 critiques en die 1000 woorden film review storten. *gaat strijdbaar aan de slag*
woensdag 13 mei 2015
Passie (deel 2)
Passie deel 1, tevens volgens mijzelf het meest briljant hilarische wat ik ooit geschreven heb, vindt u hier.
Wie een beetje in de (pre)werkzoekerijfase rondhangt, een damesblad openslaat of op plekken komt waar ~inspirational quotes~ gedeeld worden (Pinterest!), zal de volgende uitspraak in een of andere vorm tegengekomen zijn: als je maar doet wat je leuk vindt (lees: passie), dan komt de rest (lees: geld, succes, geluk) vanzelf.
Nou, chat dans la petite boîte, zou je denken. Iets zegt me echter dat Woonclubje De Rots me hier echt geen maand langer laat wonen als ik ze bel met de mededeling “Yo, types! Ik ga mijn passie volgen, want dan komt het helemaal goed, dus vanaf nu lig ik elke dag met mijn ass in bed de fook de lezen. Ik gok zo dat het met die huur wel goed komt, toch?” en de angst voor de kartonnen doos onder een brug is bij mij wel dusdanig dat ik het er niet op ga wagen. Nee, ook niet voor de grap.
Want die paar mensen wiens passie het is om notaris of cardiochirurg te worden daargelaten, is het natuurlijk ook gewoon priffilitsjt bullshit van mensen die óf zelf geld hebben, óf partners met geld, óf ouders met geld en heel vaak zelfs alle drie. Zoals ik in mijn stuk Passie al schreef: als ik independently wealthy was, dan kwam ik mijn tijd wel door daar in Ellleeeeeeehj.
Feit is dat ik, net als de meeste mensen, waarschijnlijk niet betaald ga krijgen voor wat ik het liefste doe, want dat is respectievelijk “nâks” en “dingen op andere dingen plakken met Mod Podge”. Ik zal dus, net zoals de meeste mensen, wat moeten komproomaaijseh en hopelijk ver van “nou vooruit” en dicht bij “best leutig eigenlijk” uitkomen. Betaald worden maakt overigens best iets goed. Zo wil ik nooit meer gratis verrot geschreven persberichten herschrijven, maar mag u mij altijd contacteren als u mij daarvoor wilt betalen, graag zelfs.
Overigens wordt het volgen van je ~passie~ vaak behoorlijk overschat. Ik moet altijd denken aan die reclame van Kittekat ergens in de jaren 80, de pure agressie die van de vocalen van die zangers afspatte. Dan heb je jaren geoefend en uiteindelijk 4 jaar conservatorium gedaan om tig keer achter elkaar “OEH HOE! KITTEKA-HAT! ZO FIJ-HIJN! KITTEKAT!” in te moeten zingen. Of wat dacht u van 4 jaar conservatorium dans gedaan hebben en dan in de Efteling “en mijn linkerhand is blij en mijn rechterhand is blij, ik steek ze in de lucht en ik zwaai ze allebei, ik ben blij, blij, blij!” te moeten opvoeren? Allemaal omdat je een passie hebt voor iets wat slechts beperkt gewaardeerd wordt binnen het kapitalisme en de huur toch betaald moet worden. Grenzeloos respect heb ik voor die mensen, want je moet het maar kunnen opbrengen. Ik weet dat ik het niet zou kunnen.
Wat me ook opvalt is dat er een soort dichonomie (jaja, ik leer wel íets bij die studie) is ontstaan: blijkbaar doe je altijd alleen maar wat je leuk vindt, of je hebt een kutbaan. Daar zit kennelijk niets tussen. Heel bijzonder. Als ik naar mezelf kijk: er zijn weinig dingen waar ik zo’n piepshekel aan heb als aan secretaressewerk. Niet dat er iets intrinsiek mis mee is, ik heb er gewoon een schijthekel aan. Mijn baan-met-raam in het ziekenhuis was echter een van de beste banen die ik ooit gehad heb. Nee, het was zeker niet wat ik wilde worden als ik later groot was, maar het was wel een plek waar ik nuttig was omdat ik iets voor mensen kon betekenen. Want als ik dan toch mijn nest uit moet, dan ben ik graag van nut. Ja, u mag nu met z’n allen kumbaya gaan zingen, dat doe ik nu ook.
Natuurlijk vind ik dat je moet proberen je (werk)leven zo aangenaam mogelijk te maken en is het leven te kort om te verspillen aan een kutbaan. Aan de andere kant is aan enige realiteitszin niet te ontkomen: de huur moet betaald worden en kattenvoer is ook niet gratis. Er zullen vast wel mensen zijn die dat soort “Volg je passie!”~inspirational quotes~ enorm bemoedigend vinden, maar ik vind het vooral new age gewauwel waar ik enorm recalcitrant van word. Mocht u over dit alles (g)een mening hebben, dan kunt u die uiteraard (niet) in het reactievak mikken.
Wie een beetje in de (pre)werkzoekerijfase rondhangt, een damesblad openslaat of op plekken komt waar ~inspirational quotes~ gedeeld worden (Pinterest!), zal de volgende uitspraak in een of andere vorm tegengekomen zijn: als je maar doet wat je leuk vindt (lees: passie), dan komt de rest (lees: geld, succes, geluk) vanzelf.
Nou, chat dans la petite boîte, zou je denken. Iets zegt me echter dat Woonclubje De Rots me hier echt geen maand langer laat wonen als ik ze bel met de mededeling “Yo, types! Ik ga mijn passie volgen, want dan komt het helemaal goed, dus vanaf nu lig ik elke dag met mijn ass in bed de fook de lezen. Ik gok zo dat het met die huur wel goed komt, toch?” en de angst voor de kartonnen doos onder een brug is bij mij wel dusdanig dat ik het er niet op ga wagen. Nee, ook niet voor de grap.
Want die paar mensen wiens passie het is om notaris of cardiochirurg te worden daargelaten, is het natuurlijk ook gewoon priffilitsjt bullshit van mensen die óf zelf geld hebben, óf partners met geld, óf ouders met geld en heel vaak zelfs alle drie. Zoals ik in mijn stuk Passie al schreef: als ik independently wealthy was, dan kwam ik mijn tijd wel door daar in Ellleeeeeeehj.
Feit is dat ik, net als de meeste mensen, waarschijnlijk niet betaald ga krijgen voor wat ik het liefste doe, want dat is respectievelijk “nâks” en “dingen op andere dingen plakken met Mod Podge”. Ik zal dus, net zoals de meeste mensen, wat moeten komproomaaijseh en hopelijk ver van “nou vooruit” en dicht bij “best leutig eigenlijk” uitkomen. Betaald worden maakt overigens best iets goed. Zo wil ik nooit meer gratis verrot geschreven persberichten herschrijven, maar mag u mij altijd contacteren als u mij daarvoor wilt betalen, graag zelfs.
Overigens wordt het volgen van je ~passie~ vaak behoorlijk overschat. Ik moet altijd denken aan die reclame van Kittekat ergens in de jaren 80, de pure agressie die van de vocalen van die zangers afspatte. Dan heb je jaren geoefend en uiteindelijk 4 jaar conservatorium gedaan om tig keer achter elkaar “OEH HOE! KITTEKA-HAT! ZO FIJ-HIJN! KITTEKAT!” in te moeten zingen. Of wat dacht u van 4 jaar conservatorium dans gedaan hebben en dan in de Efteling “en mijn linkerhand is blij en mijn rechterhand is blij, ik steek ze in de lucht en ik zwaai ze allebei, ik ben blij, blij, blij!” te moeten opvoeren? Allemaal omdat je een passie hebt voor iets wat slechts beperkt gewaardeerd wordt binnen het kapitalisme en de huur toch betaald moet worden. Grenzeloos respect heb ik voor die mensen, want je moet het maar kunnen opbrengen. Ik weet dat ik het niet zou kunnen.
Wat me ook opvalt is dat er een soort dichonomie (jaja, ik leer wel íets bij die studie) is ontstaan: blijkbaar doe je altijd alleen maar wat je leuk vindt, of je hebt een kutbaan. Daar zit kennelijk niets tussen. Heel bijzonder. Als ik naar mezelf kijk: er zijn weinig dingen waar ik zo’n piepshekel aan heb als aan secretaressewerk. Niet dat er iets intrinsiek mis mee is, ik heb er gewoon een schijthekel aan. Mijn baan-met-raam in het ziekenhuis was echter een van de beste banen die ik ooit gehad heb. Nee, het was zeker niet wat ik wilde worden als ik later groot was, maar het was wel een plek waar ik nuttig was omdat ik iets voor mensen kon betekenen. Want als ik dan toch mijn nest uit moet, dan ben ik graag van nut. Ja, u mag nu met z’n allen kumbaya gaan zingen, dat doe ik nu ook.
Natuurlijk vind ik dat je moet proberen je (werk)leven zo aangenaam mogelijk te maken en is het leven te kort om te verspillen aan een kutbaan. Aan de andere kant is aan enige realiteitszin niet te ontkomen: de huur moet betaald worden en kattenvoer is ook niet gratis. Er zullen vast wel mensen zijn die dat soort “Volg je passie!”~inspirational quotes~ enorm bemoedigend vinden, maar ik vind het vooral new age gewauwel waar ik enorm recalcitrant van word. Mocht u over dit alles (g)een mening hebben, dan kunt u die uiteraard (niet) in het reactievak mikken.
woensdag 6 mei 2015
Sprieten
Ergens deze zomer, toen The Big Kahuna en ik een fiets aan het poetsen waren, kwam het gesprek op mijn (on)geduld:
The Big Kahuna: “…jij wilt altijd alles snel, snel, snel…”
LogPoes, onderbrekend: “Nee, dat is niet zo. Ik heb alleen geen geduld voor dingen die, bijvoorbeeld door inefficiëntie, veel meer tijd nemen dan ze noodzakelijkerwijs zouden moeten kosten. Als iets gewoon lang duurt, dan heb ik daar best geduld voor.”
TBK: “Ja, dat is eigenlijk wel zo.”
LP: “Zo wacht ik ook rustig totdat die sprieten uitgroeien. Ik stel me er dan gewoon op in dat ik ze drie weken later pas kan eten.”
TBK kijkt wat verward. “Eten?”
LP: “Ja, de taugé slierten die ik gisteren geplant heb?”
TBK: “Oh, ik dacht dat je het over je haar had!”
LP: “En bedankt!”
The Big Kahuna: “…jij wilt altijd alles snel, snel, snel…”
LogPoes, onderbrekend: “Nee, dat is niet zo. Ik heb alleen geen geduld voor dingen die, bijvoorbeeld door inefficiëntie, veel meer tijd nemen dan ze noodzakelijkerwijs zouden moeten kosten. Als iets gewoon lang duurt, dan heb ik daar best geduld voor.”
TBK: “Ja, dat is eigenlijk wel zo.”
LP: “Zo wacht ik ook rustig totdat die sprieten uitgroeien. Ik stel me er dan gewoon op in dat ik ze drie weken later pas kan eten.”
TBK kijkt wat verward. “Eten?”
LP: “Ja, de taugé slierten die ik gisteren geplant heb?”
TBK: “Oh, ik dacht dat je het over je haar had!”
LP: “En bedankt!”
woensdag 29 april 2015
Binnenbanjeren (deel 2)
Dit is het vervolg op deze post.
Bam, iemand die ik al 16+ jaar niet meer gezien of gesproken had, kwam doodleuk weer mijn leven binnenbanjeren alsof we elkaar vorige week nog gesproken hadden en het feit dat we geen contact meer hadden een toevalligheidje was. Deze persoon rukte zo, zonder twijfel geheel onbedoeld, een flink blik oud leed open. Echt, er zullen heus een boel mensen zijn die dolgelukkig zijn om weer contact te krijgen met iemand van vroeger. Ik heb daar, om redenen die mij en mijn zorgverzekering duizenden euro’s aan therapie gekost hebben, echter geen zin in. Zeker niet op deze nonchalante wijze en zeker niet na zoveel jaar. Om wat positiefs te doen met mijn ~gevoelens~, heb ik een “Wil je na heel veel jaar weer in contact komen met iemand van vroeger? – Lees dan eerst dit!”-protiplijst geschreven:
Of ik zelf nooit mensen mis? Er zijn inderdaad een aantal mensen die ik door omstandigheden (verhuizingen, adres kwijtgeraakt, verwaterd) kwijtgeraakt ben, waarvan ik het jammer vind dat dat gebeurd is. We zijn echter ondertussen járen verder en ik heb geen organische manier om weer met ze in contact te komen, zoals bijvoorbeeld gezamenlijke vrienden of een gedeelde interesse. Dus heel af en toe denk ik met genegenheid aan ze terug, en verder laat ik het zo. Dat zouden wat mij betreft meer mensen moeten doen.
Bam, iemand die ik al 16+ jaar niet meer gezien of gesproken had, kwam doodleuk weer mijn leven binnenbanjeren alsof we elkaar vorige week nog gesproken hadden en het feit dat we geen contact meer hadden een toevalligheidje was. Deze persoon rukte zo, zonder twijfel geheel onbedoeld, een flink blik oud leed open. Echt, er zullen heus een boel mensen zijn die dolgelukkig zijn om weer contact te krijgen met iemand van vroeger. Ik heb daar, om redenen die mij en mijn zorgverzekering duizenden euro’s aan therapie gekost hebben, echter geen zin in. Zeker niet op deze nonchalante wijze en zeker niet na zoveel jaar. Om wat positiefs te doen met mijn ~gevoelens~, heb ik een “Wil je na heel veel jaar weer in contact komen met iemand van vroeger? – Lees dan eerst dit!”-protiplijst geschreven:
- Heeft de persoon in kwestie ooit expliciet het contact met je verbroken? Ja? Laat die persoon dan met rust en zoek geen contact. Nee, ook niet stiekem, ook niet per ongeluk, ook niet na 23 jaar, ook niet via email, ook niet via Twitter/Facebook/Whatever en ga verdomme al helemaal niet om kwart voor 4 ’s ochtends bij iemand voor de deur staan. Ga er maar vanuit dat die persoon goed nagedacht heeft over het verbreken van het contact en niet van mening gaat veranderen. Dat hoef je niet leuk te vinden, dat hoef je niet te begrijpen, je moet het gewoon accepteren. Klaar.
- Is het een situatie waarbij je elkaar uit het oog verloren bent, maar verder geen ruzie hebt gehad? Ook dan is er geen garantie dat die ander na al die tijd nog zin heeft om het contact te herstellen. Contact is heel vaak contextgebonden en tenzij je je precies dezelfde kant op ontwikkeld hebt, is de kans dat je elkaar na tig jaar radiostilte nog iets te melden hebt, minimaal. Stilte is soms ook gewoon een hint.
- Denk ook even terug aan de omstandigheden op het moment dat je elkaar uit het oog verloor: was het een “gewone” levensverandering zoals een verhuizing, naar een andere school gaan of een nieuwe baan? Of speelde er meer? Zo ja, sta dan stil bij wat je open zou kunnen trekken bij die ander. Dat het voor jou “die goeie oude tijd” was, wil niet zeggen dat het voor die ander ook zo was. Secret hell, mensen, secret hell.
- Als je niet wilt dat je goede herinneringen mogelijk verpest worden, ga dan niet lopen graven in het verleden. En eis al helemaal niet van een ander (“Jaweeel, jij vond [situatie] hartstikke leuk!”) dat zij zichzelf geweld aandoen zodat jij lekker kunt blijven doen alsof jij je niet herinnert dat die ander toen een gruwelijke tijd had. Zo heb ik bijvoorbeeld geen enkele behoefte om met wie dan ook “gezellig warme herinneringen” aan mijn middelbare schooltijd op te halen, want die heb ik niet.
- Sta ook even stil bij de positie die je hebt in iemands leven: als je familie van iemands ex-partner bent en dat huwelijk is op zeer vervelende wijze geëindigd, is het dan wel een goed idee om na 10 jaar complete radiostilte gezellig contact met die persoon op te nemen alsof er nooit iets gebeurd is? Ik vind van niet. Ja, natuurlijk is het jammer dat het contact verbroken is, maar geen klotesituatie zonder collateral damage.
- Denk eens goed na waarom je zo graag weer contact wilt. Als je tientallen jaren doorgebracht hebt zonder die persoon te spreken, dan valt het met dat enorme missen toch wel mee, lijkt me. Veel van dat “terugdenken aan vroeger” is van de (mid)life crisis-achtige soort, moet je daar nou werkelijk een ander mee lastigvallen? Ik zeg: dagboekje.
Of ik zelf nooit mensen mis? Er zijn inderdaad een aantal mensen die ik door omstandigheden (verhuizingen, adres kwijtgeraakt, verwaterd) kwijtgeraakt ben, waarvan ik het jammer vind dat dat gebeurd is. We zijn echter ondertussen járen verder en ik heb geen organische manier om weer met ze in contact te komen, zoals bijvoorbeeld gezamenlijke vrienden of een gedeelde interesse. Dus heel af en toe denk ik met genegenheid aan ze terug, en verder laat ik het zo. Dat zouden wat mij betreft meer mensen moeten doen.
woensdag 22 april 2015
Binnenbanjeren (deel 1)
Ik zal het u maar eerlijk zeggen: wat andere mensen uitspoken interesseert mij eigenlijk niet zoveel. Dat klinkt onaardiger dan ik het bedoel. Het kan mij namelijk totaal niet schelen wat Random Pietje doet, zelfs niet als dat “raar” is in de ogen van de maatschappij, zolang als ik er geen last van heb. Let wel, ik heb het dan niet over gevaarlijk en/of crimineel gedrag, maar over malle hobby’s of een niet-standaard levensinvulling. Echt, leven en laten leven, ook als ik er niets van begrijp. Wat andere mensen doen interesseert me slechts als ik de andere persoon mag, of als ik enorm veel last van iemand heb: ik wil dan graag weten waarom die persoon zo doet, zodat ik ervoor kan zorgen dat hij/zij/anders: [vul in] daar heel snel mee ophoudt.
Egocentrisch? Absoluut. Zoals ik al eerder geschreven heb: het leven is kort en ik heb genoeg te doen. Hell, ik krijg het al nauwelijks voor elkaar om op de hoogte te blijven van wat er zich in mijn eigen existens afspeelt, dus ik besteed geen tijd aan de nukken en grillen van volslagen wildvreemden die mij niet lastig vallen. Zo ben ik dan ook niet bijster geïnteresseerd om na 20+ jaar te horen wat Henkie, waar ik toevallig één jaar een klaslokaal mee gedeeld heb en nooit een woord mee gewisseld heb, met zijn leven doet. Uiteraard hoop ik dat het allemaal goed gaat en dat Henkie gelukkig is met zijn leven en vind ik het on a human level verdrietig als dat niet zo is, maar dat vind ik van een volslagen onbekende die onder een brug slaapt ook.
Als je vroeger (oma spreekt) verhuisde, van school wisselde of een andere baan kreeg, dan hield je misschien met een paar mensen contact en daar bleef het dan bij. De meeste mensen verloor je uit het oog: niet omdat je een gruwelijke hekel aan ze had, maar omdat je levens veranderden. Iedereen ging verder met zijn of haar leven en als je elkaar toevallig tegenkwam was dat leuk en zo niet, dan niet.
Door het internet in het algemeen en social media in het bijzonder, is er nu een situatie ontstaan waarbij mensen eeuwig in elkaars kringen blijven rondhangen, zelfs als ze elkaar al lang meer dan ontgroeid zijn. Het contact houdt nooit meer op natuurlijke wijze op; ontvolgen staat gelijk aan ontvrienden en dus aan bakkelei. Terwijl er vaak, zoals in het geval van vage klasgenoten, überhaupt nooit een vriendschap is geweest. Het is het virtuele equivalent van die uit een soort misplaatste nostalgie aangehouden contacten die slechts bestaan uit elkaar jaarlijks een kerstkaart sturen, maar dan op dagelijkse basis. Dit, gecombineerd met de vaak toch wel hoge mate van emotionele incontinentie die veel mensen via het internet tentoonspreiden, zorgt ervoor dat sommige mensen nu meer weten van vage bekenden uit het verleden waar ze eigenlijk geen daadwerkelijk contact mee hebben, dan ze pakweg 15 jaar geleden van hun allerbeste vrienden wisten. Dat vind ik raar.
Daarom zit ik ook niet op Schoolbank, niet op Facebook en tot voor kort niet onder mijn eigen naam op het internet. In verband met ~de kurrieruh~ is er aan dat tijdperk helaas een einde gekomen, en binnen twee weken begon het gezeik al.
Deel 2 volgt volgende week woensdag, 29 april.
Egocentrisch? Absoluut. Zoals ik al eerder geschreven heb: het leven is kort en ik heb genoeg te doen. Hell, ik krijg het al nauwelijks voor elkaar om op de hoogte te blijven van wat er zich in mijn eigen existens afspeelt, dus ik besteed geen tijd aan de nukken en grillen van volslagen wildvreemden die mij niet lastig vallen. Zo ben ik dan ook niet bijster geïnteresseerd om na 20+ jaar te horen wat Henkie, waar ik toevallig één jaar een klaslokaal mee gedeeld heb en nooit een woord mee gewisseld heb, met zijn leven doet. Uiteraard hoop ik dat het allemaal goed gaat en dat Henkie gelukkig is met zijn leven en vind ik het on a human level verdrietig als dat niet zo is, maar dat vind ik van een volslagen onbekende die onder een brug slaapt ook.
Als je vroeger (oma spreekt) verhuisde, van school wisselde of een andere baan kreeg, dan hield je misschien met een paar mensen contact en daar bleef het dan bij. De meeste mensen verloor je uit het oog: niet omdat je een gruwelijke hekel aan ze had, maar omdat je levens veranderden. Iedereen ging verder met zijn of haar leven en als je elkaar toevallig tegenkwam was dat leuk en zo niet, dan niet.
Door het internet in het algemeen en social media in het bijzonder, is er nu een situatie ontstaan waarbij mensen eeuwig in elkaars kringen blijven rondhangen, zelfs als ze elkaar al lang meer dan ontgroeid zijn. Het contact houdt nooit meer op natuurlijke wijze op; ontvolgen staat gelijk aan ontvrienden en dus aan bakkelei. Terwijl er vaak, zoals in het geval van vage klasgenoten, überhaupt nooit een vriendschap is geweest. Het is het virtuele equivalent van die uit een soort misplaatste nostalgie aangehouden contacten die slechts bestaan uit elkaar jaarlijks een kerstkaart sturen, maar dan op dagelijkse basis. Dit, gecombineerd met de vaak toch wel hoge mate van emotionele incontinentie die veel mensen via het internet tentoonspreiden, zorgt ervoor dat sommige mensen nu meer weten van vage bekenden uit het verleden waar ze eigenlijk geen daadwerkelijk contact mee hebben, dan ze pakweg 15 jaar geleden van hun allerbeste vrienden wisten. Dat vind ik raar.
Daarom zit ik ook niet op Schoolbank, niet op Facebook en tot voor kort niet onder mijn eigen naam op het internet. In verband met ~de kurrieruh~ is er aan dat tijdperk helaas een einde gekomen, en binnen twee weken begon het gezeik al.
Deel 2 volgt volgende week woensdag, 29 april.
woensdag 15 april 2015
Neue Schuhe
In het kader van "Ik ben een echte volwassene", besloot ik me dit jaar eens níet door het begin van de lente te laten verrassen. In het verleden is het namelijk met enige regelmaat voorgekomen dat het plots zomer was en ik op winterschoenen rondbanjerde omdat ik óf geen zomerschoenen meer had, óf ze niet kon vinden.
Aangezien mijn vorige All Stars (NL)/Chucks (USA) een heus gat in het midden hadden dat zelfs met tape niet meer te fixen viel, besloot ik op zoek te gaan naar een nieuw paar. Ik aasde enorm op de "Customise ze zelf!"-versie op de US website en, nou ja, u voelt hem al wel, toch?
TADAAA!!!
Hoe cool zijn deze schoenen?
En als u dacht dat dit op een afstandje al bril-jante schoenen waren, hier zijn ze van dichtbij:
Yup, niet alleen hebben ze een leutig patroontje, maar ik heb er ook gewoon keihard "LP" in knalroze cursief op laten borduren. Gewoon, omdat het kan. Hashtag yolo, inderdaad. Als niet tegen extreem weer kunner hoop ik nu op een zonnige, doch milde zomer, zodat ik ze vaak meestal kan dragen.