Post-Clark post

Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de warme golf van medeleven die over mij uitgestort? heengegolft? is naar aanleiding van het overlijden van Clark. Ik weet zeker dat hij het ook zeer had kunnen waarderen, al die aandacht, want hij vond weinig (ik zou bijna willen zeggen: niets) zo leuk als aandacht. Ook wat dat betreft zaten we op één lijn.

Zelf zit ik momenteel keihard in de Ontkenningsfase en bereid ik me, voor zover mogelijk, voor op het keihard toeslaan van het Realiseer/Besef-moment dat ik nu voorgoed Clarkloos verder moet. Af en toe popt dit besef kort op en is het verdriet hevig, de rest van de tijd weet mijn brein mij ervan te overtuigen dat Clark toevallig even niet is waar ik ben en dat hij zo weer mijn kant op komt schuiven.

In leutiger (?) nieuws: ik heb uitslag (en jeuk - red.) van mijn tentamen en dat heb ik inderdaad (ruim) gehaald, wat betekent dat ik nog even door moet. Deze week doe ik rustig (nou ja, voor mijn doen dan) aan, en vanaf volgende week moet ik als een malle aan de slag voor Het Allerlaatste Tentamen Ever. Niet dat ik ENIGE informatie heb over wat ik moet doen voor dat tentamen, maar hey, dat ben ik ondertussen wel gewend. Ik kan me er niet druk over maken. En in mijn hoofd brult nu de Megafooneekhoorn: "WANT JE KAT IS DOOD!!!"

K*tzooi.

Clark overleden

In niet onverwacht, maar wel verschrikkelijk nieuws: vanochtend om 10:45 uur is Clark overleden.

Zoals u weet leed hij al langere tijd aan kanker die niet langer te behandelen, laat staan te genezen viel. Hoewel hij de afgelopen weken in nachtkaarsjestempo zwakker werd, bleef hij de leut er toch inhouden, tot vanochtend. Hij was mentaal nog prima in orde, maar zijn lichaam wilde niet langer: hij was erg onrustig en voelde zichtbaar oncomfortabel, zoals men dat in medisch jargon noemt.

We konden gelukkig snel bij de dierenarts terecht, waar hij tot de laatste seconde knuffelde/geknuffeld werd, waarna hij op zijn neus (nose life!) rustig is overleden. Clark is 17 jaar oud geworden.

Clark Kat

31-12-1998 — 11-01-2016

Cultuurbarbaar

Tijdens het opruimen van kilo’s oude bestanden, kwam ik een pareltje van een Kahuna Convo tegen die ik om mij onbekende redenen nooit eerder geplaatst bleek te hebben:

The Big Kahuna zat in mijn woonkamer en vertelde naar een tentoonstelling in Leiden Haarlem te zijn geweest: “Ik ben naar een tentoonstelling geweest in Leiden Haarlem, van Rafael.”

LogPoes, die iets aan het fröbelen was en daarom niet op volle intensiteit enthousiast was: “Oh, wat leuk!”

TBK, door mijn gebrek aan poink nu twijfelend: “Weet je eigenlijk wel wie dat is, Rafael?”

LP, met een uitgestreken snoet: “Duhuh! Da’s een Ninja Turtle!”

TBK: *BRUL!*

PS: uiteraard weet ik wie Rafael is, ik heb tenslotte ooit kunstgeschiedenis gestudeerd.

PS2:

ETA: TBK meldde mij net dat de tentoonstelling in Haarlem was, niet in Leiden.

Gelukkig 2016!

En zoals elk jaar hoop ik ook dat u de jaarwisseling een beetje fatsoenlijk doorgekomen bent en uw huishouden nog hetzelfde aantal leden en ledematen heeft als in 2015. In Huize LogPoes zijn we vooralsnog nog compleet en met name Clark wil u graag een gelukkig nieuw jaar wensen:

Hoe schattig? Zo schattig.

Toen ik deze foto zag, besloot ik spontaan niet meer zo'n zure mekker te zijn en ook een leutige "Gelukkig Nieuwjaar!"-foto van ons samen te schieten. Tegen de tijd dat ik mijn harses volgesmeerd had en mijn pruik uit de wasmand had gevist en kant en klaar was voor mijn close up, had Clark echter geen zin meer om samen een selfie te maken. Hij wilde alleen nog maar knuffelen:

Clark: turboknuffelie & Ninja Turtle-harses camouflator extraordinaire.

*hartje!*

En alsof dit allemaal niet genoeg was, volgt er nu traditiegetrouw de Rijmelarij van het Jaar:

"Blijf er de leut van inzien, in 2016!"

Dit is overigens, zoals u uit mijn vorige post wel kunt opmaken, meer een noot aan zelf dan wat anders, maar wellicht kunt u er ook wat mee. Tot woensdag!

Blessed, m'n *ss (de sikkeneurigste eindejaarspost aller tijden)

En toen was 2015 alweer bijna voorbij. Uiteraard ben ik me bewust van deze gruwelijke clichézin, maar ik heb al 5 uur naar een lege bladzijde zitten staren en het is nu 23:15, dus we (als in: u en ik) zullen het ermee moeten doen.

De afgelopen weken was ik hier afwezig, ik had eerst een tentamen te halen (gelukt!), toen een 3500 woorden lange vertaling te doen (gelukt!) en vervolgens was ik MOE. Moe van het ziek zijn, moe van het studeren, maar vooral moe van mijn huidige existens, want waar de afgelopen weken all over the internet de eindejaarsposts vol geweldigheid, successen, fijnheid, gezelligheid, blessedness en vooral heel veel “genieten” voorbijkwamen, kwam ik vandaag definitief tot de volgende conclusie:

Ik vind mijn leven momenteel werkelijk geen K*T meer aan.

Zo, die is eruit.

Dat ligt dat aan externe (en interne) omstandigheden: in 2015 was ik of aan het studeren, of in drievoudig tempo aan het doodgaan ziek of uitgeput. Daarnaast is dit sowieso niet mijn favoriete tijd van het jaar, want al die terugblikken en succesnummers confronteren me elk jaar weer keihard met het feit dat iedereen lekker vooruit gaat, terwijl ik slechts weer een jaar ouder ben (ik ben godbetert VEERTIG! Hierover later meer) en nog steeds geen klap bereikt heb: studie is niet af en ik moet het nog maar zien gebeuren dat die ooit af komt, ik woon nog steeds te midden van studenten (links, rechtsboven en linksboven) en losers (de rest) wat me (ondanks dat ik nauwelijks iets met ze te schaften heb) hoe langer hoe meer begint te irriteren, en zelfs die stupide zines die niemand een reet interesseren zijn niet afgekomen dit jaar. En als klap op de illegale vuurpijl, zoals ik recent op gepast dramatische wijze verkondigde: “De enige die me nog een beetje leut verschaft is Clark, en die heeft terminale kanker!” U krijgt wel een beetje een beeld denk ik zo.

Aangezien 2015 voor mij nog even doorsukkelt tot eind januari 2016 en ik geen zin heb om u wekelijks met gejammer lastig te vallen, verschijnen er in de komende maand wat algemenere stukken en zowaar ook 3 gastposts van The Big Kahuna. Dan ga ik nu even een verrassend ok-e glutenvrije oliebol eten en zie ik u traditiegetrouw op 3 januari.

Relatieve tijd

Recentelijk hadden The Big Kahuna en ik het over een evenement waar ik naartoe moest en waar ik werkelijk nul komma nul trek in had:

LP, zeurend: “Dan zit ik daar weer voor de 30e keer naar precies hetzelfde te luisteren… Echt, ik heb beyond nul zin om te gaan. Pff. Het wordt een laaange middag.”

TBK: “Maar die lezing duurt toch maar een uur?”

Make up school – de afsluiting

Een poosje geleden liep ik iemand tegen het lijf die ik al jaren niet gezien had en die vroeg: “Goh, hoe is het nou eigenlijk met make up school afgelopen?” Toen ik later die week een lijstje maakte van onderwerpen die ik hier op LogPoes nog ter sprake wilde brengen, realiseerde ik me dat ik in tegenstelling tot wat ik dacht, nooit meer een update geplaatst heb over het wat en het hoe wat betreft make up school. Ondanks dat het 100 jaar geleden is en het eigenlijk niet meer relevant is, volgt hier in het kader van de volledigheid de afsluiting:

“Zou jij niet nog een half jaar opnieuw doen en het alsnog afmaken?” Ja, dat was het plan. Het leven liep echter dramatisch anders: ik startte met mijn studie Engels en bleek, mede door mijn belazerde gezondheid, al moeite genoeg te hebben om die absurde hoeveelheden werk voor elkaar te krijgen. Er was letterlijk nergens meer ruimte voor, laat staan voor een tweede deeltijdopleiding: ik kreeg het al nauwelijks voor elkaar om de afwas te doen. En dat terwijl ik een vaatwasser heb.

Hoewel ik make up school graag had afgemaakt, zag ik in dat dat er niet inzat en dat ik zou moeten accepteren dat ik, helaas niet voor de eerste keer in mijn leven, de opleiding nooit zou afronden. De stekende “Loser!”-pijn is in de afgelopen jaren afgenomen, maar het blijft jammer en het voelt onaf.

Want ondanks dat ik redelijk snel doorhad dat ik misschien beter voor een 4-daagse intensieve cursus had moeten kiezen dan voor een complete make up opleiding en gedurende de opleiding 70% van de tijd het gevoel had dat ik niet op mijn plek was, was er toch veel wat ik leuk vond: het contact en de wisselwerking met het model, het creatieve en het transformatieve. En ok, ok, ik geef het toe, legitiem enorme hoeveelheden make up aanschaffen had ook wel iets.

Model bij de Inglot stand tijdens IMATS 2014

Wat ik vooral moeilijk vond, was de continue stress: waar vind ik een model? Is het wel het juiste model? Komt het model wel opdagen? Lukt het me om het model in de tijd die er voor staat op te maken op de manier waarop het model volgens de opdracht opgemaakt moet worden? Het feit dat mijn opleiding samenviel met de totale ineenstorting van Mijn Leven Zoals Het Toen Was heeft hierbij niet geholpen: ik raakte op een gegeven moment al mijn (toch al niet in ruime mate aanwezige) zelfvertrouwen volledig kwijt, tot het punt dat ik zelfs mijn eigen harses niet meer durfde op te maken.

Dit had overigens niets met de opleiding zelf te maken, die was prima en ik heb, zeker nu ik erop terugkijk, zeer veel nuttigs geleerd. Ik heb dan ook geen spijt van de opleiding zelf, hooguit van hoe het allemaal gelopen is. Vooral omdat ik weet dat als ik er bijvoorbeeld nu aan begonnen zou zijn, ik er heel anders ingestaan had. Niet dat ik daar nu nog iets aan heb, maar toch.

Na het stoppen met make up school heeft het lang geduurd voordat ik weer de leut in het makeuppen terugvond. Dat gebeurde pas weer langzaam toen ik de special fx make up serie Face Off begon te volgen. In deze serie draait het namelijk wel om make up en het creëren van looks/wezens, maar het is toch heel iets anders dan beauty make up. Dat maakte het, hoe mal dat ook mag klinken, minder confronterend en/of pijnlijk om naar te kijken dan bijvoorbeeld een video van iemand die moeiteloos een perfecte smokey eye doet.

Op een gegeven moment ben ik weer voorzichtig met mijn eigen hoofd begonnen. Ook bezocht ik in 2014 de IMATS in Londen, wat een ontzettend leuke en inspirerende ervaring was. Vorig jaar december heb ik voor het eerst weer eens een batch mensen opgemaakt voor het theater. De eerste twee acteurs heb ik met trillende handen ondergesmeerd, maar bij acteur drie had ik de leut weer te pakken.

Op dit moment heb ik geen verdere make up plannen behalve het hardcore dichtplamuren van mijn eigen harses en ik weet ook niet of dat in de toekomst gaat veranderen. In die zin blijft het hele make up gebeuren een beetje een open “ding”, maar ik ben in ieder geval opgelucht dat de scherpste kantjes van het verdriet er nu na bijna 5 jaar toch eindelijk af blijken te zijn.