De mensen die mij een beetje kennen weten dat ik niet zo van boten hou (lees: ik haat die rotdingen). Al op het pontje tussen Amsterdam en Amsterdam-Noord word ik wat onrustig (lees: bloednerveus en mild-hysterisch) en voel ik mij niet geheel prettig (lees: unbeetjuhmissuluk). Mijn enige echte boottocht (tussen ergens-in-het-noorden en Vlieland, zo´n jaar of 12 geleden) was dan ook een waar avontuur (lees: ik zat mosgroen op het dek te jammeren). Na die keer heb ik boten kunnen vermijden en beantwoord ik de vraag waarom ik me verre van ze houd met: “Een Poes en een klip, zijn de pest voor een schip!” Dit uiteraard met minzame glimlach, om het wat mysterieus te houden (lees: bij het woord boot voel ik de misselijkheid al opkomen en de glimlach is niet meer dan een onderdrukte antiperistaltische reflex).
Tja, en wat gebeurt er dan: Uitgerekend ik word verliefd op een freediver. En wat doen freedivers? Die duiken, vaak heel diep. En waar duiken ze dan heel diep? Midden op zee. En hoe komen ze midden op zee? Juist. Met. Een. Boot.
Volgende maand vertrekken Apneist en ik naar Zweden voor een freedivewedstrijd/vakantie, en ik vrees dat ik er écht niet onderuit kom: ik moet op een boot. Na wat lichte paniek en heen-en-weer-geren-zwaaiend-met-de-handen-boven-het-hoofd besloot ik dat dit toch het jaar van de doorbraak was en ik me moest vermannen, eh, vervrouwen, eh, verPOEZEN, dus heb ik vanmiddag bij de apotheek een setje Sea-bands opgehaald. Dat zijn een soort dikke haarelastiekjes met daarin een drukknopje, die je om je pols moet dragen. Drukpuntmassage (door dat knopje dus) zorgt ervoor dat je niet misselijk wordt.
Uiteraard ga ik ze testen op het pontje naar Noord. Ik ben zeer benieuwd! :-)
PS: helaas werken de Sea-bands niet tegen nervositeit ivm kaakchirurgische verstandskiesverwijdering morgen om 13:15, dus als u daarvoor op de goeie oude manier zou willen duimen…dan graag! Alvast bedankt!
dinsdag 19 juli 2005
maandag 18 juli 2005
Boombrieven
In de Onkruid van juli/augustus las ik het volgende artikel over het "Brieven aan de boom"-project, iets waarvan ik wilde dat ik het zelf bedacht had. Vandaar dat ik het even met jullie deel! :-)
"Een kastanjeboom met een brievenbus"
Door: Marlies Mielekamp
De oude, knoestige kastanje in het Julianapark staat er al 150 jaar. Hij heeft heel veel meegemaakt, maar weet alleen wat er in zijn omgeving is gebeurd. De laatste tijd ziet de boom steeds meer culturen om zich heen en hoort dat mensen steeds verder reizen. Ook de boom wil graag zijn horizon verbreden en weten wat er in de hoofden en harten van mensen leeft. Wij, vier vrouwen van 19 tot 41 jaar van kunstcollectief Het Vliegend Paard, willen de boom daarbij een handje helpen. Daarom hebben we op de winterwende 2004 een knalrode brievenbus voor de boom gezet waar mensen brieven heen kunnen sturen. De beweging die mensen naar de boom kunnen maken is een uitnodiging in verbinding te gaan met hun eigen heelheid en hun verbondenheid met de natuur. Een boom is een plek van stilte waar ervaringen van mensen worden ontvangen zonder dat er geoordeeld of veroordeeld wordt. In de mediawereld van kranten en tv wordt die oordeelloze ruimte die er tussen mensen en ander leven is, vaak vergeten. In het begin vonden we het moeilijk de brieven te lezen die aan de kastanje waren gericht. Maar de brieven zijn ook deel van een kunstproject, dus we maken ze wel open. Behalve als er expliciet op staat dat dat niet mag. Sommige mensen schrijven anoniem, anderen vermelden zelfs hun telefoonnummer. Laatst zaten er kleine snippertjes papier in de bus met "ik haat Tim, Jens" erop. Er zijn ook brieven met gedichten die de boom of de natuur bezingen. En van mensen die hun leven beschrijven. Ook zitten er brieven in met wensen van kinderen zoals dat oma of opa beter mag worden. Er is een persoon die iedere week in het Servisch aan de boom schrijft. Dat is een briefwisseling tussen haar en haar moeder. Zij schrijft aan de boom dingen die ze niet aan andere mensen kan vertellen omdat ze te zwaar voor de ander zijn. De boom kan het volgens haar wel dragen. Volgend voorjaar maken we met al die brieven een kunstwerk dat in de buurt van de boom tentoongesteld gaat worden.
Het Vliegend Paard
Brieven aan de boom graag naar:
De Kastanjeboom
Waldeck Pyrmontsingel 69a
6524 BA Nijmegen
"Een kastanjeboom met een brievenbus"
Door: Marlies Mielekamp
De oude, knoestige kastanje in het Julianapark staat er al 150 jaar. Hij heeft heel veel meegemaakt, maar weet alleen wat er in zijn omgeving is gebeurd. De laatste tijd ziet de boom steeds meer culturen om zich heen en hoort dat mensen steeds verder reizen. Ook de boom wil graag zijn horizon verbreden en weten wat er in de hoofden en harten van mensen leeft. Wij, vier vrouwen van 19 tot 41 jaar van kunstcollectief Het Vliegend Paard, willen de boom daarbij een handje helpen. Daarom hebben we op de winterwende 2004 een knalrode brievenbus voor de boom gezet waar mensen brieven heen kunnen sturen. De beweging die mensen naar de boom kunnen maken is een uitnodiging in verbinding te gaan met hun eigen heelheid en hun verbondenheid met de natuur. Een boom is een plek van stilte waar ervaringen van mensen worden ontvangen zonder dat er geoordeeld of veroordeeld wordt. In de mediawereld van kranten en tv wordt die oordeelloze ruimte die er tussen mensen en ander leven is, vaak vergeten. In het begin vonden we het moeilijk de brieven te lezen die aan de kastanje waren gericht. Maar de brieven zijn ook deel van een kunstproject, dus we maken ze wel open. Behalve als er expliciet op staat dat dat niet mag. Sommige mensen schrijven anoniem, anderen vermelden zelfs hun telefoonnummer. Laatst zaten er kleine snippertjes papier in de bus met "ik haat Tim, Jens" erop. Er zijn ook brieven met gedichten die de boom of de natuur bezingen. En van mensen die hun leven beschrijven. Ook zitten er brieven in met wensen van kinderen zoals dat oma of opa beter mag worden. Er is een persoon die iedere week in het Servisch aan de boom schrijft. Dat is een briefwisseling tussen haar en haar moeder. Zij schrijft aan de boom dingen die ze niet aan andere mensen kan vertellen omdat ze te zwaar voor de ander zijn. De boom kan het volgens haar wel dragen. Volgend voorjaar maken we met al die brieven een kunstwerk dat in de buurt van de boom tentoongesteld gaat worden.
Het Vliegend Paard
Brieven aan de boom graag naar:
De Kastanjeboom
Waldeck Pyrmontsingel 69a
6524 BA Nijmegen
Knof
Afgelopen zaterdagavond heb ik gegeten bij Restaurant Look in Rotterdam. Zoals de naam al doet vermoeden, is (bijna) alles daar bereid met knoflook. Veel knoflook! Sterker nog, een van hun voorgerechten is een hele knoflook uit een baker (dat is een lollig stenen stolpdingetje). Ja, dat klinkt heftig en misschien zelfs vies, maar het is verbazingwekkend lekker! Als hoofdgerecht ging ik voor een iets minder knofferige Doradefilet (da´s een vis), de moedige mensen gingen voor de kip met 15 teentjes knoflook. Als desert kan er normaal gesproken gekozen worden voor knoflookijs, maar aangezien we met een groep waren kregen we een fijn stukje appelstrudel met ijs.
Het eetgedeelte is meer dan dik in orde, maar ook de sfeer en bediening is erg prettig: het is allemaal heel ontspannen zonder dat het slordig wordt, en je krijgt het gevoel dat je wat hun betreft de hele nacht mag blijven zitten, erg fijn!
Hoe lang je na het eten naar knof blijft ruiken kan ik helaas niet precies aangeven, maar ik kreeg vandaag geen klachten in ieder geval!
Het eetgedeelte is meer dan dik in orde, maar ook de sfeer en bediening is erg prettig: het is allemaal heel ontspannen zonder dat het slordig wordt, en je krijgt het gevoel dat je wat hun betreft de hele nacht mag blijven zitten, erg fijn!
Hoe lang je na het eten naar knof blijft ruiken kan ik helaas niet precies aangeven, maar ik kreeg vandaag geen klachten in ieder geval!
zaterdag 16 juli 2005
Meeloper
En ook in Huize Poelekie werd vanochtend om 9:55 HP and the HBP afgeleverd door een fijne postbezorgmeneer...
vrijdag 15 juli 2005
Opklaringen in het lage drukgebied
De poezenmanier en de fijne reacties hebben mij al behoorlijk uit mijn “buuh!”-gevoel getrokken, en om te bewijzen dat ook periodes van leed (in mijn ogen) hilarische conversaties kunnen opleveren, een exclusief stukje TomPoes telefoongesprek:
Tom: "...Vreemd he, hoe je in verschillende stemmingen anders over dezelfde persoon kunt denken..."
Poes: "...Ja, jij wenst mij ook wel eens het graf in..."
Tom: "...Ja, maar dat is volstrekt legitiem!"
Poes: "Ja, dat is zo. Ik wens mezelf ook regelmatig het graf in, het schiet alleen niet zo op!"
Tom: "Het lijkt me dan ook helemaal geen leuke bestemming..."
Poes: "Nou, in ieder geval leuker dan op vakantie naar Benidorm!"
Tom: "Ja, daar noem je ook iets!"
Tom: "...Vreemd he, hoe je in verschillende stemmingen anders over dezelfde persoon kunt denken..."
Poes: "...Ja, jij wenst mij ook wel eens het graf in..."
Tom: "...Ja, maar dat is volstrekt legitiem!"
Poes: "Ja, dat is zo. Ik wens mezelf ook regelmatig het graf in, het schiet alleen niet zo op!"
Tom: "Het lijkt me dan ook helemaal geen leuke bestemming..."
Poes: "Nou, in ieder geval leuker dan op vakantie naar Benidorm!"
Tom: "Ja, daar noem je ook iets!"
donderdag 14 juli 2005
Poelekie is een sjembek dat zeurt…
…maar ze weet niet watskeburt, oftwel: Het is weer zover! We zitten weer eens in een fase hier in Huize Poelekie. Nouja, technisch gezien zit alleen Poelekie zelf in die fase, maar aangezien de katten niets te mauwen hebben en alleen in een fase zitten ook zo eenzamig is, zitten we dus gezellig gedrieën in een fase. (Volgt u het nog? ;-P)
Waar die fase specifiek door veroorzaakt wordt daar zijn we nog niet over uit, maar hij kenmerkt zich door gevoelens van mild tot semi-hevig onbehagen, het zogenaamde “straks-valt-de-hemel-op-mijn-kop”-gevoel. Het lijkt een beetje op het post-examen-lagedrukgebied met bijbehorende identiteitscrisis en imagoprobleem.
Symptomen zijn piekeren, een writersblock (ok, eigenlijk meer precies een “dit-kan-ik-niet-op-het-internet-zetten-wegens-te-prive-en-bovendien-navelstaarderig-geleuter”-block), algehele twijfels over de te volgens koers met betrekking tot het leven in het algemeen (denk: levensbeschouwing, carrière en intermenselijke relaties) en in het bijzonder (denk: kattevoer, belasting en haarkleur), een allesoverheersend gevoel van “alles moet anders” gekoppeld aan blinde veranderpaniek en het als een berg opzien tegen kleine (piep)klusjes met als gevolg uitstelgedrag, wat weer leidt tot onbehagen, stress en gepieker, en zo is het cirkeltje rond!
Tel daarbij nog wat spoken uit het verleden op die uiteraard simultaan hun (rot)kop opsteken en u kunt begrijpen dat we hier collectief de kluts kwijt zijn. De poezen “héndelen" (zoals dat in modern Amsterdams zo mooi heet) deze situatie door stoicijns poezig te wezen, veel te slapen en te wachten tot het over gaat, terwijl ik tot nu toe zelfhulpwhatever-lezend verwoedde pogingen doe niet volledig door te draaien, iets wat gezien dit geraaskal duidelijk niet erg succesvol is… misschien moet ik de methode van de poezen maar eens proberen…
Waar die fase specifiek door veroorzaakt wordt daar zijn we nog niet over uit, maar hij kenmerkt zich door gevoelens van mild tot semi-hevig onbehagen, het zogenaamde “straks-valt-de-hemel-op-mijn-kop”-gevoel. Het lijkt een beetje op het post-examen-lagedrukgebied met bijbehorende identiteitscrisis en imagoprobleem.
Symptomen zijn piekeren, een writersblock (ok, eigenlijk meer precies een “dit-kan-ik-niet-op-het-internet-zetten-wegens-te-prive-en-bovendien-navelstaarderig-geleuter”-block), algehele twijfels over de te volgens koers met betrekking tot het leven in het algemeen (denk: levensbeschouwing, carrière en intermenselijke relaties) en in het bijzonder (denk: kattevoer, belasting en haarkleur), een allesoverheersend gevoel van “alles moet anders” gekoppeld aan blinde veranderpaniek en het als een berg opzien tegen kleine (piep)klusjes met als gevolg uitstelgedrag, wat weer leidt tot onbehagen, stress en gepieker, en zo is het cirkeltje rond!
Tel daarbij nog wat spoken uit het verleden op die uiteraard simultaan hun (rot)kop opsteken en u kunt begrijpen dat we hier collectief de kluts kwijt zijn. De poezen “héndelen" (zoals dat in modern Amsterdams zo mooi heet) deze situatie door stoicijns poezig te wezen, veel te slapen en te wachten tot het over gaat, terwijl ik tot nu toe zelfhulpwhatever-lezend verwoedde pogingen doe niet volledig door te draaien, iets wat gezien dit geraaskal duidelijk niet erg succesvol is… misschien moet ik de methode van de poezen maar eens proberen…