De win-win situatie (Clark updatepost)

Vandaag is het precies een jaar geleden dat Clark bij mij kwam wonen en dat leek me een goede gelegenheid om een Clark-updatepost te schrijven. Waar ik toen nog mild-voorzichtig schreef dat het er wel op leek dat Clark’s inwoning een win-win was, daar kan ik nu met keiharde stelligheid zeggen dat het JA, ABSOLUUT een win-win situatie is.

Qua karakter zijn wij een uitstekende match: waar ik wat neurotisch, labiel en neogotisch ben, is hij het toppunt van chillaxedheid. Hij heeft ook een grenzeloos vertrouwen in, eh, alles en is uiterst, uiterst lief. Ook het feit dat hij wat dovig is, is gezien het feit dat ik met enige regelmaat mijn halve keuken uit mijn handen laat donderen, best handig. Clark is over het algemeen nergens van onder de indruk.

Daarnaast is hij ondanks zijn wat strenge uiterlijk en zijn superheldennaam de knuffeligste knuffelkat die ooit geknuffeld heeft. Als in: hij mauwt om opgepakt te worden en knuffelt dan actief door half in je te klimmen, kopjes recht in je gezicht te geven en je zelfs met zijn poot te aaien(!). Van het hele concept “kat zijn” snapt hij daarentegen de ballen: je kunt een vrachtwagenlading balletjes door de woonkamer gooien of een half uur met een touwtje boven zijn gezicht hengelen, hij zal je slechts niet-begrijpend aankijken. Waarna hij bovenop je springt en met dubbele intensiteit aan het knuffelen slaat. De naam Truffelie Knuffelie had wat dat betreft beter bij hem gepast, hoewel het maximale vertruttingslevel daardoor dan wel hardcore bereikt en overschreden zou worden. Dus hij blijft gewoon Clark.

Het herstel van zijn oogverwijdering is heel voorspoedig verlopen, zijn snoet heeft weer zijn vertrouwde vorm en de gehechte plek is geheel genezen. Overigens heb ik de eerste 10 dagen van zijn herstel elke dag een (min of meer) rechte snoetfoto gemaakt, mocht u hier terechtgekomen zijn via de zoekterm “oogverwijdering kat” omdat uw kat binnenkort ook piratificatie ondergaat én u wil graag in detail weten hoe dat er allemaal uitziet, mail me dan op LogPoes@gmail.com en ik stuur u een fotocollage. De foto’s zijn niet bloederig, maar u ziet natuurlijk wel zwelling en hechtingen, vandaar dat ik ze hier niet geplaatst heb.

Zoals beloofd hier een foto van hoe hij er nu uitziet:

Yup, nog steeds knap. *knuffelt Clark*

Pinterest: social media voor misantropen

Soms heb ik van die dagen dat ik iedereen voor z’n Habermas wil rammen omdat ik me al dagen door Richard III heen probeer te worstelen en maar niet kan onthouden wie nu wie is en vooral waarom. Ik zal in mijn leven wel te weinig soaps gekeken hebben, maar aan de andere kant had Shakespeare ook wel het fatsoen kunnen hebben om niet alle karakters stug Edward, Edmund en Henry te blijven noemen. *roept luid: “Bijnamen! Niet voor niets uitgevonden!”*

Op dit soort dagen (ja, vandaag) ben ik ZO blij dat Pinterest bestaat. Dankzij een invite van Kouw kreeg ik al tijdens de beta versie toegang, en wat een life saver is die site gebleken in de afgelopen 4 jaar. Voor wie nu denkt “Pinterest?! Maar dat gáát toch helemaal nergens over?!”: precies! Het is volkomen nutteloos, voegt niets toe aan de wereld behalve wat plaatjes. En dat vind ik nou juist geweldig.

Ik hoef niet na te denken wat ik van het aangebodene vind, ik hoef er geen gefundeerde mening over te formuleren en er een essay over te schrijven met MLA bronvermelding, ik hoef niet na te denken of het wel ~activisty~ genoeg is en of het wel past bij mijn persoonlijke brent (whaahahahaha! Sorry.). Ik zie iets, ik denk “Leuk!”, ik ram op “Pin it”, selecteer een door mij verzonnen categorie en klaar. De wereld is weer overzichtelijk en georganiseerd. Heerlijk.

Pinterest is voor mij dan ook de ideale vervanging van het goede oude Patience. Waarvan, met statistieken als “meeste partijen achter elkaar gewonnen: 3”, “meeste partijen achter elkaar verloren: 46”, “winpercentage 9%”, we wel kunnen stellen dat ik er, ondanks mijn bewonderenswaardige doorzettingsvermogen, echt dramatisch slecht in ben. En in pinnen KUN je gewoon niet slecht zijn! Onmogelijk! Dat is, zeker in tijden dat mijn leven voelt als een oneindige losing streak, ontzettend bemoedigend.

Soms zie ik zowaar dingen die ik daadwerkelijk een goed (diy) idee vind. Ook het vinden van recepten en gratis fonts is nog nooit zo makkelijk geweest. Het is als online winkelen zonder af te rekenen, met als verschil dat je op elk moment naar het overzicht van je plaatjes kunt kijken, mocht je dat willen. Ik hoef niet eens (zoals bij Tumblr) in mijn geheugen te graven of ik iets al eerder ge(re)pind heb, want zelfs dat houden ze bij.

Daarnaast wordt er, hoewel het wel mogelijk is, geen enkele interactie van me verwacht. In tegenstelling tot bij blogs hoef ik me niet druk te maken over het achterlaten van een intelligent en/of leutig comment (het liefst beide natuurlijk). Ik hoef niet te liken, hoef geen commitment aan te gaan, geen babbeltje te maken. Ik filter netjes alle thinspo fitspo, patriachale trouwongein en Mormoons levensgeluk uit, lees om de flauwe, rolbevestigende man/vrouw “humor” en kalenderwijsheden inspirational quotes heen en (re)creëer een wereld waarin alles rozepaars, meestal glitterig, getattoëerd, vol prachtige natuur, zonnig, avocadovol, katrijk en couture is, met een randje diy-op-de-boerderij. Op schoenen van Dolce & Gabanna natuurlijk. *pint*

Tigerino

Afgelopen zomer, toen ik me in Berkeley bevond, kreeg ik een reclamemailtje van de toko waar ik Clark’s eten bestel. Er stond een aanbieding in voor zakken Tigerino kattenbakvulling. Ik lag op de vloer van het lachen.

Tigerino.
TIGERINO.
TIGERINO.

Ja, een LogPoeshand is snel gevuld. Omdat lol in je eentje hilarisch is, maar het feit dat een ander het totáál niet grappig vindt, het NOG hilarischer maakt, mailde ik het naar TBK. Dat kon niet fout gaan, want bij haar vind ik als zij het wél grappig vind, het NOG veel grappiger dan als ze het níet grappig vindt. Snapt u hem nog? Ik nog nauwelijks namelijk.

Ik en mijn post-absurdistische gevoel voor humor werden op onze wenken bediend: TBK vond hem ook erg grappig. Toen kwam mijn huisgenote B langs om te vragen of ik mee ging eten. Ik riep “Uiteraard! Vanavond aardappels uit de oven!”, noteerde op mijn Teuxdeux “thuis Tigerino (bwahaha!) bestellen” en we togen naar de eetzaal. Ja, coolstorybro, ik weet het.

Eenmaal weer in Amsterdam bestelde ik een batch kattenvoer en, jawel, Tigerino. De crystals en dan zonder bloemetjes- of lavendelgeur, want Clark is noch een baby, noch de Deodorantkat. Niet dat ik er veel van verwachtte overigens. Maar eh, mensen? Dit spul. Is. Geniaal. Echt waar.

Clark vond het de eerste keer een beetje eng, maar bij het tweede bakgebruik was het alsof hij nooit andere vulling gehad had. Het spul stuift niet en ruikt nergens naar. De korrels absorberen plas volledig en poep wordt uitgedroogd, wat resulteert in nul komma nul stank en makkelijke scoopbaarheid. Ja, van alleen de poep en niet ook nog eens de helft van de korrels, zoals bij een of ander klontvormend spul dat Rood en Les-Mioux indertijd welgeteld 2 dagen gebruikt hebben. En het beste: 1 kat doet 2+ weken met 1 zak Tigerino. Ik geloofde er ook geen zak van, maar het is echt zo. Zoals ik al zei: geweldig spul met een hilarische naam. Tigerino. Briljant.

Poes Es: nee, deze post is niet gesponsord. Ook niet stiekem.

Dag Poelekie! *zwaait*

De oplettende lezer zal het al wel gemerkt hebben: behalve dat ik tegenwoordig een leutige foto van mezelf als avatar heb in plaats van een plaatje van Muta uit The Cat Returns, heet ik ook overal LogPoes en niet meer Poelekie de Vries.

Deze beslissing komt niet uit de lucht vallen, hij was al een jaar of 3 in the making. Het was namelijk nogal een stap: ik noemde mezelf al sinds 2000 zo (hoe ik eraan gekomen ben kunt u hier lezen) en was er behoorlijk aan gehecht.

Toch was het tijd om afscheid te nemen van het pseudoniem Poelekie de Vries. Want hoewel er niets mis is met de naam Poelekie, en er al helemaal niets mis is met de naam De Vries, komt er ook aan de houdbaarheid van een running gag een einde.

Daarnaast ben ik ondertussen 38 jaar oud. Ik ben de naam ontgroeid, net zoals ik de multicolor springveer-vlinderknipjes en de kinderhandtasjes met poezenplaatjes en glitter van de H&M die ik op mijn 24e (volgens anderen semi-ironisch) droeg, ontgroeid ben. Niet dat ik niet nog steeds de neiging heb om ze te kopen overigens, want wat mij betreft droeg ik ze bloedserieus, maar er is een fijne lijn tussen “excentriek” en “volslagen belachelijk”, en op je 38e met kinderspulletjes rondlopen overschrijdt die lijn hardcore. Helaas.

Of het niet raar is om geen “echte” naam te hebben, maar door het leven te gaan met een functie/titel (ik was Poelekie de Vries, DE LogPoes tenslotte) als naam? Ach, ik ben het gewend: mijn “echte”, IRL-naam is ook meer een functieomschrijving/titel dan een “echte” naam, tenslotte.

Overigens val ik niet van ellende van mijn stok als u mij per ongeluk Poelekie (de Vries) noemt, en ga ik ook niet mijn LogPoes-archief, laat staan al mijn andere uitingen op het internet aanpassen, want dan krijg ik mijn Levenswerk (ja, ik heb een lijst) nooit af natuurlijk. *gaat weer aan de slag*

One, two, tree!

Jawel, er zijn weer bomen op het plein!

Levensvreugdverhogend materialisme

Sinds een week ben ik in het bezit van twee witte apparaten die mijn Levensvreugd significant verhoogd hebben.

Laten we met de eerste beginnen: in een heel ver verleden (begin jaren 90) zag ik in een restaurant een enorme rijstkoker. Ik aasde er uiteraard enorm op, maar voor 1 persoon een industriële rijstkoker aanschaffen is nogal nodeloos. Ik kan me niet herinneren of er toen geen kleinere modellen verkrijgbaar waren, of dat kleinere modellen ook gruwelijk duur waren, feit is: ik kocht er geen.

Na terugkeer uit Berkeley, waar meerdere keren per week arroz op mijn bord schepte, zette ik “rijstkoker kopen” op mijn Teuxdeux. De eerstvolgende keer dat ik bij de Chinese supermarkt was, vergat ik er een te kopen. Ze staan namelijk in de kelder bij de keukenspullen en daar mag ik normaal gesproken van mezelf niet komen want ik heb al 3 ½ servies. Daarna was ik weer eens dying dying dying dying dying all the time, vervolgens was er Gedoe en had ik een semester af te ronden, yada yada bla bla, resultaat: geen rijstkoker.

Twee weken geleden riep ik dan ook geïrriteerd tegen mezelf: “Morgen! Rijstkoker kopen!” en aangezien ik steeds beter naar mezelf luister tegenwoordig, kocht ik de dag erop, inderdaad, een rijstkoker. Waarna ik deze week al 4 keer rijst gegeten heb. Mijn favoriete rijst is overigens Pandan, voornamelijk vanwege de smaak, maar ook wel een heel klein beetje omdat je het zo lekker plat Amsterdams uit kunt spreken. Probeert u het maar.

*wacht*

Zei ik toch? :-D

Het andere witte ding dat ik kocht, was een elektrische onderdeken. Voor wie nu denkt: “Yo LogPoes, we weten dat je 38 bent en dat je al weken Cher loopt te zingen, maareh, een electrische deken? Werkelijk?” Eh, ja.

Het is niet geheel duidelijk of het door mijn ziekte zelf of door de bejaardenpillen die ik slik om mijn dreigend uiteenvallen te vertragen die ziekte te beheersen, maar ik ben niet meer goed in staat om mijn lichaamstemperatuur te reguleren. Met name als het koud is koel ik af en ik word niet meer uit mezelf warm. En met “koel ik af” bedoel ik “ijsklonten zijn warmer”-koud, klappertand- en brrr-koud.

Tot voor kort loste ik dat op door voor het slapen gaan heet te douchen, vervolgens een pyjama en sokken aan te trekken die op de loeihete verwarming hadden gelegen en vervolgens in een door een kruik deels verwarmd bed te gaan liggen. Los van dat dat behelpen bleef en het bakken water en stroom kostte, hield ik geen huid meer over en da’s zo zonde van al die tattoos.

Enter de elektrische deken. WAT EEN UITVINDING! Ik wil nu dus een full body suit gemaakt van elektrische deken voor al die winterige winterdagen waarop ik zelfs met 5-lagen-kleding-waarvan-1-laag-thermo nog half doodvries. Of de rest van de winter in mijn nest liggen, dat mag ook. Echt, iedereen die het koud heeft en/of een horrorwinter vreest: voor zo’n 4 tientjes is je kouprobleem ’s nachts in ieder geval opgelost.

Yay! Data!

Lieve LogPoeslezers,

Hartelijk dank voor het invullen van mijn heuse echte poll voor de wetenschap! 20 mensen hebben mijn poll ingevuld, 10 met Nederlands als eerste taal en 10 met Engels als eerste taal, helemaal zoals de bedoeling was! Dit weekend kan ik dan aan de slag met het voorbereiden van de presentatie en het essay waarvoor ik deze gegevens nodig had. En met het schrijven van een LogPoesPost over de twee nieuwe (middel)grote witte apparaten die hier in Huize LogPoes keihard De Levensvreugd brengen.