Geurkaars (een wat halfslachtige updatepost)

Volgende week leest u hier een uitgebreide post getiteld "En Dee Es". Deze week echter mag u vanwege mijn slechte planning (en ik doe op het moment zowel een cursus project management als een cursus time management bij Coursera #geengrap) genieten van slechts een foto (en dat is dan weer vanwege geen geurinternet) van mijn abSURD dure geurkaars (#nospon) die werkelijk elke cent waard is:

#yolo

Oh, en u mag ook raden waar "En Dee Es" voor staat als u daar zin in heeft. Hint: het heeft niets met ziek zijn of ziekenhuizen te maken.

Oh 2: mocht u begin komende week in Groningen rondlopen en denken: "Hey, die met die pruik, die ken ik!" dan klopt dat, want ik ga een paar dagen op vacaciones met The Big Kahuna. Ja, naar Groningen. Want er gaat niks boven, naar het schijnt.

De Voetbal

Hoewel ik de post niet meer terug kan vinden, weet ik dat ik het er al eens eerder kort over gehad heb: The Big Kahuna's liefde voor waar ik - irritant als altijd - aan refereer als De Voetbal. Momenteel is er blijkbaar weer eens zo'n toernooi aan de gang en ik besloot in plaats van me te ergeren aan alle voetbalfeitjes en uitslagen die over me uitgestrooid worden, TBK eens te vragen hoe dat nou zat, met dat voetbal.

LogPoes: "Wanneer ben je eigenlijk begonnen met het volgen van De Voetbal?"

TBK: "Oh, op de middelbare school al."

LogPoes: "Maar waaróm?!"

TBK: "Je moet wat als je in een jongensklas zit. Bovendien was er een docent die we dan het hele eerste uur konden afleiden door over voetbal te praten, en dat scheelde dan weer zo'n suffe les!" [nb: dit is vooral hilarisch als je je realiseert dat TBK zélf 38 jaar docent geweest is]

LP: "En dan kijk je dus al die gein?"

TBK: "Vroeger toen ik werkte, keek ik alleen de knock out fase, maar nu ik met pensioen ben, kijk ik alles. Hoewel de voorrondes deze keer niet heel spectaculair waren en ik in de tussentijd een heel vest gebreid heb."

LP: "En heb je dan ook een favoriet team, of een favoriete speler?"

TBK: "Ik heb minstens 5 favoriete teams en dat is dan wel eens lastig als die tegen elkaar spelen. Maar als degene die het beste speelt ook wint, ben ik tevreden."

LP: "Maar wat vind je d'r in piepsnaam aan, 22 van die miljonairs die achter een bal aanrennen en als ze hem dan bijna hebben, weer wegschoppen?"

TBK: "Het is echt wel meer dan dat. Ik houd van technisch mooi voetbal met spectaculaire acties, en van de onvoorspelbaarheid. Hoewel ik het altijd wel heel sneu vind voor degene die de penalty mist."

LP: "Da's toch zo'n muurtje met je poten voor je kl*ten?"

TBK, schaterlachend: "Nee, dat muurtje is tijdens de wedstrijd, dat is vrije trap!"

LP: "Oh ja, penalty is die zenuwentoestand na de verlenging. Heb je een favoriet doelpunt dit toernooi?"

TBK: "Shaqiri, uit Zwitserland, die maakte een spectaculair doelpunt."

Terwijl zij uitlegde hoe hij dat deed, deed ik een poging het te begrijpen door mezelf in interessante bochten te wringen.

LP: "...ok, zo dus, en dan nog een bal schoppen."

TBK: "Ja, precies!"

LP: "Je hebt zelf nooit gevoetbald, toch?"

TBK: "Ik heb wel eens een bal teruggeschopt op het schoolplein, maar echt voetbal, nee."

LP: "Je Schwester wel, toch?"

TBK: "Ja, die was keeper, vandaar die knie."

LP: "Altijd gedacht dat dat van het handballen kwam. Wie zijn er nog in de running eigenlijk?"

TBK: "Wales was de enige onverwachte, die mag tegen Portugal. En dan verder de usual suspects: Duitsland tegen Frankrijk. Ha! Het lijkt de oorlog wel!"

LP & TBK: BRUL!

TBK: "Oh, de wedstrijd gaat beginnen!"

LP: "Veel plezier met De Voetbal!"

Terwijl ik dit stukje tiep, word ik eerst gebeld ("Een-nul, Ronaldo!") en vervolgens krijg ik een smsje ("En meteen twee nul door Nani op aangeven van Ronaldo"). Ik ga maar even op wikipedia kijken wie dat zijn, zodat ik het morgen tijdens de onvermijdelijke trap-voor-trap recap allemaal een beetje bij kan benen. Want u ziet het: TBK en De Voetbal, da's serious business.

Mezelf

Recentelijk (lees: vorige week woensdag) was ik weer eens op updatebezoek bij Dokter (dat is mijn huisarts), waar ik semi-gefrustreerd mij beklag deed over Vaag Neuzelgewauwel dat ik recent bij een gezondheidsinstelling had moeten aanhoren:

LP: "...werrrkelijk! Het Vage Neuzelgewauwel! En ik daar maar in meegaan voor de lieve vrede!"
Dokter: "Maar... kun jij daar dan wel jezelf wezen?"
LP, wijzend op zichzelf in vol ornaat: kilo make up op de bakkes, groene pruik, poezentas, the works.
Dokter: "...Verkeerde vraag!"
LP & Dokter: LOL!

Mijn huisarts is werkelijk de tofste huisarts EVER, dat u het maar even weet. Onze convo herinnerde me er ook aan dat ik nog ergens een blogpost had liggen over dat hele "jezelf zijn” die ik nog nooit gepost had. Dus bij deze. Let op, het is een lange:


Laatst hoorde ik hem weer, tijdens een workshop solliciteren nota bene. “Blijf jezelf, je bent goed zoals je bent.” Wat mij betreft is dat de grootste kulzin aller tijden. Op “Je kunt beter spijt hebben van wat je wel gedaan hebt, dan van wat je niet gedaan hebt” na natuurlijk, want die slaat al helemaal nergens op. Hoezo kun je beter spijt hebben van Pietje wel doodsteken dan van Pietje niet doodsteken? Echt, stompzinnigheid ten top.

Ok, waar was ik? Oh ja, jezelf blijven en goed zijn zoals je bent. Nou, ik ken zat mensen die eens wat minder zichzelf zouden moeten zijn, daar zouden zowel zijzelf als de wereld behoorlijk van opknappen. Hooligans bijvoorbeeld, of mensen die katten schoppen. Nog zo’n lading bagger: “Iedereen is waardevol”.  Nou nee. Leuk concept, maar er zijn heus wel een aantal mensen op deez’ aardkloot die echt volslagen waardeloos zijn omdat ze alleen maar ellende veroorzaken en die zichzelf dientengevolge wat mij betreft best wel zouden mogen afschaffen.

Daarnaast wordt het “Je bent goed zoals je bent”-principe verbazingwekkend vaak aangehangen door zich stomvervelend gedragende mensen. U kent ze wel, de “Zo ben ik nou eenmaal”-types, die je daarmee totaal ontwapenen. Want je moet verdomd sterk in je schoenen staan om tegen iemand die zegt zichzelf goed te vinden zoals hij is te zeggen: “Dat kun jij wel vinden, maar ik kan je niet uitstaan”. Komt ook niet meer goed, kan ik uit eigen ervaring vertellen.

In dezelfde categorie vallen platitudes als “Iedereen is mooi/nuttig/heeft iets bijzonders te bieden”: het is heel nobel en vast ook heel troostend, maar ik geloof dat dus niet. Ik heb in mijn leven een boel mensen meegemaakt waarvan ik denk: “Als jij er niet geweest was, had niemand daar iets aan gemist” en zelfs mensen waarvan ik denk “Was jij er maar niet geweest, dan was het leven van andere mensen beter geweest”. Niet aardig, niet vergevingsgezind, maar wel waar.

Ook is het niet zo dat “iedereen interessant” is. Zát mensen die werkelijk geen zak te melden hebben en daarnaast ook niet de gift of gab hebben om van niets iets te maken. Iedereen die eens een blogrondje over het internet maakt, heeft het meegemaakt: de een kan ontzettend boeiend vertellen over haar stenen cavia, terwijl de ander bungeejumpend wereldreizen doodsaai weet te beschrijven.

Wat mij betreft is dat “jezelf blijven” sowieso een onmogelijkheid, omdat “jezelf” helemaal geen vaststaand gegeven is. Bij mij zijn er zelfs enorme discrepanties tussen mijn verschillende “mezelven”: ik ben thuis met Clark [dit stuk is geschreven toen Clark nog leefde – red.] heel anders dan op college, en was vroeger op mijn werk wéér anders.

Welke “mezelf” is dan mijn echte zelf? Wie ik thuis ben? Ziet u me al op een sollicitatiegesprek verschijnen in mijn thuiskleding vol vacht en met hier en daar een accidenteel klauwgat, sloffen aan, Clark als een koala aan mij hangend en dat ik daar dan “Shake shake shake, tralalalala, shake shake shake, tralalalala, shake that poosie, shake that poosie!” zing terwijl ik Clark heen en weer rol als een verticale deegroller, terwijl Clark als een malle spint en me met zijn poot aait? Iets zegt me dat dat niet gaat werken en ik vervolgens ook niet omdat ik de baan niet krijg.

Bovendien is het ook zo, dat geaccepteerd “jezelf zijn” alleen maar kan als je een bepaald soort “jezelf” bent: bij bijna alle banen die ik gehad heb, kon ik slechts zo’n 3% “mezelf” zijn, en dan was ik al “raar/mal/vreemd”, wat code is voor “te anders opgeleid dan wij hier”, “haar leven anders ingericht hebbend als dat wij dat hebben ” en ook stiekem natuurlijk best wel voor “heel veel meer buitenlands/allochtoon dan dat wij zijn”. Hell, op het moment dat ik ergens binnenkom en me voorstel als “mezelf” met mijn overduidelijk Niet-Van-Hier achternaam, vindt men mij meteen teveel “mezelf”.

Dat dus.

Ik denk dat iedereen die ook maar een beetje afwijkt van de norm die op een bepaalde plek heerst, dit wel herkent. Uiteraard is “de norm” op de ene plek anders dan op de andere waardoor je persoonlijke “afwijkfactor” niet in alle omstandigheden dezelfde is: in de ene omgeving kun je 3% jezelf zijn, in een andere misschien wel 70%. Feit is echter wel dat er toch een maatschappelijk gemiddelde is, en dat geleuter van “everybody has their tribe” helaas niet opgaat: sommige mensen zullen helaas nooit ergens “zichzelf” kunnen zijn, omdat ze dusdanig anders zijn dat ze nooit grotendeels, laat staan “helemaal” passen. Ja, ik heb het hier ook over mezelf. (ha!)

En als je, net zoals ik, nooit écht ergens bij hoort, omdat je in je multifacetairheid altijd wel op één of meerdere punten te veel van de norm afwijkt, moet je altijd deels een ander personage ‘spelen’ om toch een beetje in het stramien te passen. Echt “jezelf” kunnen zijn, voor zover dat bestaat natuurlijk, is een luxe die niet voor iedereen weggelegd is.

Misschien dat ik me daarom wel kapot aan erger aan die “Je moet gewoon jezelf zijn!”-blaat, omdat ik mijn hele leven lang al gedwongen ben om zodra ik de deur uitloop altijd bezig te moeten zijn met wat ik al jaren Public Me ™ noem: de sociaal wenselijkere, meer acceptabele, meer “normale”, minder weerstand oproepende versie van Mezelf ™.

Dat ik altijd minimaal half op mijn tenen moet lopen en altijd op moet letten met de informatie die ik over mezelf geef, omdat ik anders al snel “te veel” en “te anders” ben, met alle gevolgen (bijvoorbeeld: “Je past niet in het team”) van dien. En het feit dat ik na alle moeite die ik doe, ik van tijd tot tijd nog steeds moet aanhoren wat een onaangepaste malle vreemde gekkie ik ben (“en zo lekker jezelf!”) hangt me na een kleine 40 jaar behoorlijk de strot uit, kan ik u vertellen. Waarvan akte.

Dood materiaal (of: hoe ik een Levensprobleem oploste)

Wie mijn zine LP Style (dikke plug!) gelezen heeft, of mij persoonlijk kent, weet van de struggles met mijn haar. Ik had er in de loop der jaren een soort running joke van gemaakt, want ik realiseerde me heus wel hoe belachelijk het is om zoveel tijd, moeite en energie te steken in dood materiaal, maar niet eens zo heel diep van binnen zat ik er enorm mee.

Er zit namelijk nogal een verschil tussen wat ik wil (lang, vol, kaarsrecht, donkerrood haar) en wat er uit mijn kop groeit (vlassig zwart pluizig poedelhaar). Zoals u weet is akseptaaaaaaasie niet mijn sterkste punt (understatement van de eeuw), dus heb ik jarenlang geprobeerd er iets van te maken met behulp van verf, goede kappers en steiltangen.

En waar het er voor anderen waarschijnlijk prima uitzag, was ik ondanks pijn, geld en veel moeite toch nooit echt tevreden. Toen ik op een gegeven moment nog maar de helft van mijn haar over had door de fijne combinatie chronische terrorstress, 8 antibioticakuren, een vitamine D deficiëntie en bloedarmoede, besloot ik over te gaan op pruiken. Dat was een kleine 2 jaar geleden.

Diep vanbinnen hield ik de hoop dat er onder die pruiken nu eindelijk wél iets fatsoenlijks uit mijn hoofd zou groeien, voor mijn part mét krul. Ik volgde braaf de Curly Girl methode, de krul kwam terug en op een gegeven moment leek het er zowaar op dat het nog wel wat ging worden met dat haar van me. En toen kreeg ik een herseninfarct door een absurd hoge bloeddruk waartegen ik kilo’s medicijnen moet slikken en… daar ging mijn haar.

Het zat overal: in mijn borstel, in de douche, in bed, door het hele huis, met hele plukken in mijn handen. Ondanks dat ik buitenshuis al bijna 2 jaar altijd een pruik draag en dat eigenlijk prima bevalt (behalve als het stormt dan) voelde het toch als een fikse pats voor de bakkes, deze zoveelste teleurstelling in de saga (Flut)Haar. Dus ik heb om 4:50 ’s nachts, toen ik weer eens niet kon slapen, de schaar er maar ingezet.

Het is schots en scheef asymmetrisch, maar (en dat is dan wel weer een groot voordeel van krullen) dat maakt de coupe juist dynamisch. Het staat recht overeind, maar aangezien ik altijd al oren bovenop mijn hoofd heb willen hebben/minstens 10 cm langer heb willen zijn, vind ik dat geen issue. En verder krult het als een malle, maar dat doet het haar van Casey Neistat ook en die is cool.

Ik heb hierbij dan ook de Queeste Naar Perfect Haar opgegeven: ik houd het voortaan kort en ga buitenshuis gewoon verder met het dragen van pruiken. En zo - poef!-  loste ik zomaar een van mijn langst(s)lopende Levensproblemen op.

Het leed dat discontinued heet

In tegenstelling tot wat mensen, voornamelijk door mijn kleurrijke voorkomen en het feit dat mijn leven niet altijd de gebaande paden volgt, denken, ben ik eigenlijk heel saai en behoudend. Ik wil niets liever dan een rustig, stabiel en regelmatig leven met een duidelijke richting. Dat dat me in de afgelopen 40 jaar nooit duurzaam gelukt is, vind ik dan ook Kwalitatief Uitermate Teleurstellend.

In een poging grip te houden op de dingen waar ik wél grip op kan krijgen, grijp ik elke mogelijkheid tot het creëren van een ritueel aan: zo gebruik ik al 20 jaar dezelfde soort deo. Ja, merk, geur en (vaste) vorm. Als ik eenmaal een product gevonden heb dat goed bevalt, dan koop ik gewoon telkens weer een nieuwe. Dit doe ik niet alleen met eten en kleding, maar ook met verzorgingsprodukten en make up. Weten dat als deze NYX Blush in Taupe of Hourglass Ambient Lighting Powder in Diffused Light op is, ik er nog 2 in de kast heb liggen geeft rust.

En dan wordt zo’n produkt gediscontinued en word ik GEK.

Zo MOEST ik toen ik vorig jaar in Londen een Stila-schap zag, kijken of er een Natalie lipstick tussen zat. MOEST. Die lipstick is ergens in 2003 gediscontinued. Ik weet dit, en toch was ik teleurgesteld dat ik er door mijn zoekactie niet spontaan een materialiseerde. Hetzelfde geldt voor het parfum Chloe by Karl Lagerfeld. Nee, dat is niet dat spul dat nu als Chloe in de winkels ligt, en ook niet de versie uit de jaren Nul die soms nog wel eens op Ebay verschijnt. Het gaat mij om de geur uit 1975. De geur die mij door elke parfumselectiedatabase (galgje!) als mijn PERFECTE geur wordt aangeraden. De geur die in 1997 gediscontinued is en waarvan ik mijn laatste druppel in 1999 opmaakte.

En zo zijn er meer items die ik nog steeds mis: de oorspronkelijke Asphyxia lipstick van Urban Decay. Die foundation van Bourjois, u weet wel, die ene. In dat flesje. Met die dop. Alle make up van Tony and Tina. Ook waren er limited editions waar ik nog steeds met enige regelmaat aan denk: Dior Lily, evenals Prada Fleur d’Orangier, die respectievelijk in 1999 en 2009 op de markt verschenen en van de markt verdwenen.

“Limited edition”, de reclametechniek die ervoor zorgt dat je zelfs gedroogde kattenstront voor 120 euro per keutel kan verkopen, werkt daarom bij mij tegenwoordig averechts: zodra ik die tekst zie, weiger ik het product te kopen. Ik ben zelfs overgegaan op parfums van Floris omdat die sinds de prehistorie 1730 bestaan: mijn huidige parfum bestaat al sinds 1840 en er zijn geen plannen om de productie te stoppen.

Ondanks deze “voorzorgsmaatregelen” ontkom ik er toch niet aan dat producten verdwijnen: het meest recente “verlies” was de Flying Fox douchegel van Lush, ik gebruikte hem al sinds for-eh-vah (2004!) en heb deze week de laatste twee druppels uit mijn flesje geperst. In het kader van “accepteren kun je leren”, ga ik een poging doen om dat te, eh, leren accepteren. Ondertussen blijf ik dromen van de dag dat ik mijn eigen cosmeticahuis heb (lees: de zoveel miljoen win en Fyrinnae opkoop). Ik beloof plechtig dat ik dan NOOIT iets discontinue.

Subtiel

Terwijl The Big Kahuna het buurtkrantje leest, doe ik Een Mededeling: "Ik overweeg een grote bril aan te schaffen, zoals deze." Terwijl ik "deze" zeg, zet ik een enorme nepbril op.

TBK kijkt op van haar krantje, kijkt me even strak aan, richt haar blik weer op het artikel dat ze aan het lezen was en zegt gortdroog: "Overweeg dat nog maar eens een poosje."

Hoe het nu is

De vraag die me momenteel het meest gesteld wordt, is: "Hoe gaat het nu?" Het enige antwoord dat ik daarop kan geven, is "Naar omstandigheden goed" en dat is ook zo: cognitief heb ik nul komma nul schade, qua persoonlijkheid ben ik onveranderd ("Even irritant als altijd" - The Big Kahuna) en ook een groot deel van de fysieke klachten is zowaar bij aan het trekken: mijn hart is grotendeels hersteld (maar moet wel vervolgd worden), de nieren zijn niet beter, maar ook niet slechter en dat is in deze situatie al winst.

Ook hoop ik, nu een medicijn gestopt en een ander in dosering verlaagd is, dat ik minder last van vocht (Swamp Thing strikes again!) en vermoeidheid heb. Nooit gedacht dat ik me zou verheugen op het kunnen trekken van een sprintje naar de bus. Of, nou ja, ik verheug me op de MOGELIJKHEID van het sprinten naar de bus, want u denkt toch werkelijk niet dat ik voor de lol een stukje ga rennen? Ik ren alleen als ik dreig gearresteerd te worden. Zoals ik al zei: qua persoonlijkheid geheel onveranderd.

Wel ben ik na twee maanden gemiddeld 4 artsen/paramedici per week te hebben bezocht en eigenlijk voornamelijk de binnenkant van bus 170, 172 en 174 te hebben gezien, volledig tekstloos. Nooit gedacht dat het kon, maar ik ben zo'n saai iemand geworden die niks te melden heeft: al mijn verhalen beginnen nu met "In het ziekenhuis/toen ik naar het ziekenhuis ging/toen ik uit het ziekenhuis kwam". Laten we hopen dat het nu mijn bezoekjes significant minder frequent worden (ik heb de komende 7 dagen zowaar geen artsenafspraak gepland staan!), dit gebrek aan tekst ook afneemt, want Gewoon Nee.

Dit gebrek aan tekst en, even heel eerlijk, het uiteindelijk toch binnenkomen (dat duurt bij mij altijd even) van het te verwachten realiseer/besef-moment met betrekking tot alles wat ik sinds 2 maart heb meegemaakt, hebben tot deze impromptu blogpauze geleid. Ter compensatie volgt er volgende week een Kahuna Convo!