dinsdag 17 mei 2011
Blogrevival 2011!
En na de buuh gaan we naar de yay: volgende week is het Blogrevival-week! Voor wie denkt WTF!? zie deze blogpost van Esther. Voor de deelnemende blogs zie de blogrol van _kouw. Als u ook wilt meedoen *poinkt "Doen! Doen! Doen!"* dan kunt u zich aanmelden door een comment achter te laten, me te tweetten of een mail te sturen naar melodica@xs4all.
zondag 15 mei 2011
Poelekie goes to makeupschool - einde oefening
Hoewel ik weinig zin heb om deze post te schrijven, doe ik het toch maar even voor de volledigheid: mijn praktijktentamen afgelopen woensdag ging slecht en ik ben, zoals ik al verwachtte, gezakt.
Ik heb besloten geen hertentamen te doen. Los nog van het feit dat het tijd en geld kost (het hertentamen is in Middelburg), geloof ik niet dat ik wat ik in de afgelopen 9 maanden niet onder de knie gekregen heb, in 10 dagen wél onder de knie krijg. En na een jaar lang het gevoel hebben dat ik maar wat aanbeun en diverse lessen plus een praktijktentamen op de rand van tranen doorgeploegd te hebben, heb ik niet meer de emotionele reserves om het er maar op te wagen onder het motto "je weet nooit hoe een koe een haas vangt".
Dit alles neemt niet weg dat ik ontzettend, ontzettend verdrietig en teleurgesteld ben. Niet over het feit dat ik niet geslaagd ben, dat was terecht, want wat ik heb laten zien was gewoon slecht. Ik ben teleurgesteld in mezelf, omdat ik gehoopt had dat ik, als ik maar hard genoeg mijn best deed, toch op een niveau zou kunnen komen waarmee ik een diploma zou kunnen halen. Helaas is dat niet het geval gebleken, en op een gegeven moment moet je aan jezelf toegeven dat er dingen zijn waar je niet geschikt voor bent. Blijkbaar is dit iets wat ik niet kan. Au.
Ik heb besloten geen hertentamen te doen. Los nog van het feit dat het tijd en geld kost (het hertentamen is in Middelburg), geloof ik niet dat ik wat ik in de afgelopen 9 maanden niet onder de knie gekregen heb, in 10 dagen wél onder de knie krijg. En na een jaar lang het gevoel hebben dat ik maar wat aanbeun en diverse lessen plus een praktijktentamen op de rand van tranen doorgeploegd te hebben, heb ik niet meer de emotionele reserves om het er maar op te wagen onder het motto "je weet nooit hoe een koe een haas vangt".
Dit alles neemt niet weg dat ik ontzettend, ontzettend verdrietig en teleurgesteld ben. Niet over het feit dat ik niet geslaagd ben, dat was terecht, want wat ik heb laten zien was gewoon slecht. Ik ben teleurgesteld in mezelf, omdat ik gehoopt had dat ik, als ik maar hard genoeg mijn best deed, toch op een niveau zou kunnen komen waarmee ik een diploma zou kunnen halen. Helaas is dat niet het geval gebleken, en op een gegeven moment moet je aan jezelf toegeven dat er dingen zijn waar je niet geschikt voor bent. Blijkbaar is dit iets wat ik niet kan. Au.
zondag 8 mei 2011
About a squirrel
Wie mij al een poosje volgt (zij het online of IRL) heeft mij vast wel een keer horen refereren aan "de eekhoorns" op een toon die impliceert dat iedereen weet waar ik het over heb. De laatste tijd blijkt met enige regelmaat dat dat niet het geval is. Daarom (en ook een beetje omdat ik momenteel blijkbaar een raaijtursblok heb terwijl ik niet eens geloof in het bestáán van raaijtursblok) is hier de Grote Eekhoorns In Mijn Kop-post die hopelijk alles duidelijk maakt.
Ik stel mij mijn hersens voor als een grote boom met daarin lades vól indexkaarten. Die indexkaarten worden beschreven, gecorrigeerd, gearchiveerd, opgezocht en, indien de informatie op het kaartje van toepassing is, hardop voorgelezen door een groep continu bewegende en kwetterende eekhoorns. Ze zijn ontzéttend efficiënt, maar houden werkelijk geen seconde hun klep dicht. Ja, dat is vermoeiend.
Ook voor de eekhoorns zelf trouwens, want ik denk altijd wel iets. Met enige regelmaat flipt er een eekhoorn volledig vanwege de té hoge werkdruk en brult: "Ik ga naar Tenerife!", waarop hij zijn koffer pakt en vertrekt. Zijn werk wordt over het algemeen vlotjes door een andere eekhoorn (die net fris terug is van vakantie in Tenerife) overgenomen. Dit verklaart waarom dingen die ik niet uit mijn geheugen kan opdiepen, na een paar uur plots boven komen. Een van de eekhoorns laat af en toe een kaartenbak vallen, met overal dwarrelende kaartjes en extreme warrigheid mijnerzijds tot gevolg.
Voor wie nu denkt dat ik werkelijk ~batshit insaaane~ ben: valt wel mee. Dit is slechts een leutige manier waarop ik aan mensen die geen last hebben van Continu Denken kan uitleggen hoe het nadenktechnisch voelt om mij te zijn. Overigens ben ik door Echte Dokters getest op (onder andere) ADHD en ADD en dat schijn ik niet te hebben. Niet dat íemand op deze aarde, inclusief ikzelf, dat gelooft, maar soit.
Hoe ik aan het beeld van de boom met lades kwam, ontdekte ik in het Dalì museum in Parijs, maar waarom het eekhoorns zijn, bleef lang een mysterie. Tot The Big Kahuna een paar weken geleden tijdens het opruimen mijn oude kinderbordje tegenkwam:
Ik stel mij mijn hersens voor als een grote boom met daarin lades vól indexkaarten. Die indexkaarten worden beschreven, gecorrigeerd, gearchiveerd, opgezocht en, indien de informatie op het kaartje van toepassing is, hardop voorgelezen door een groep continu bewegende en kwetterende eekhoorns. Ze zijn ontzéttend efficiënt, maar houden werkelijk geen seconde hun klep dicht. Ja, dat is vermoeiend.
Ook voor de eekhoorns zelf trouwens, want ik denk altijd wel iets. Met enige regelmaat flipt er een eekhoorn volledig vanwege de té hoge werkdruk en brult: "Ik ga naar Tenerife!", waarop hij zijn koffer pakt en vertrekt. Zijn werk wordt over het algemeen vlotjes door een andere eekhoorn (die net fris terug is van vakantie in Tenerife) overgenomen. Dit verklaart waarom dingen die ik niet uit mijn geheugen kan opdiepen, na een paar uur plots boven komen. Een van de eekhoorns laat af en toe een kaartenbak vallen, met overal dwarrelende kaartjes en extreme warrigheid mijnerzijds tot gevolg.
Voor wie nu denkt dat ik werkelijk ~batshit insaaane~ ben: valt wel mee. Dit is slechts een leutige manier waarop ik aan mensen die geen last hebben van Continu Denken kan uitleggen hoe het nadenktechnisch voelt om mij te zijn. Overigens ben ik door Echte Dokters getest op (onder andere) ADHD en ADD en dat schijn ik niet te hebben. Niet dat íemand op deze aarde, inclusief ikzelf, dat gelooft, maar soit.
Hoe ik aan het beeld van de boom met lades kwam, ontdekte ik in het Dalì museum in Parijs, maar waarom het eekhoorns zijn, bleef lang een mysterie. Tot The Big Kahuna een paar weken geleden tijdens het opruimen mijn oude kinderbordje tegenkwam:
woensdag 4 mei 2011
Expeditie Middelburg
Aangezien ik op dinsdagochtend 3 mei om 11 uur aan mijn theoretische examen moest beginnen, besloten The Big Kahuna en ik al een dag eerder naar Middelburg af te reizen om daar wat rond te hangen. Foto's van onze expeditie kunt u hier zien.
Het examen ging overigens mwah: ik moest tekenen en dat kan ik dus niet. En dan niet een beetje niet, maar "ach, wat zielig! Deze 4-jarige kan niet zo goed tekenen"-niet. Wat waarschijnlijk ook een deel van mijn sores op makeupschool verklaart, maar laten we het daar niet over hebben. Na afloop van het examen had ik er dan ook mild de pest in, en wat werkt er dan beter dan via de laptop van The Big Kahuna over de waaiurless van de Middelburgse bibliotheek een laptop bestellen? Niets, dus dat was wat ik deed. Hierna bezochten we het Zeeuws museum, wat zeer de moeite waard was. Dus als u in de buurt bent: gaan!
Overigens hoorde ik vandaag dat ik voor het tentamen geslaagd ben, dus dat hebben we in ieder geval achter de rug. Yay!
Het examen ging overigens mwah: ik moest tekenen en dat kan ik dus niet. En dan niet een beetje niet, maar "ach, wat zielig! Deze 4-jarige kan niet zo goed tekenen"-niet. Wat waarschijnlijk ook een deel van mijn sores op makeupschool verklaart, maar laten we het daar niet over hebben. Na afloop van het examen had ik er dan ook mild de pest in, en wat werkt er dan beter dan via de laptop van The Big Kahuna over de waaiurless van de Middelburgse bibliotheek een laptop bestellen? Niets, dus dat was wat ik deed. Hierna bezochten we het Zeeuws museum, wat zeer de moeite waard was. Dus als u in de buurt bent: gaan!
Overigens hoorde ik vandaag dat ik voor het tentamen geslaagd ben, dus dat hebben we in ieder geval achter de rug. Yay!
vrijdag 29 april 2011
Poelekie goes to makeupschool - De laatste loodjes (maart & april) deel 2
Lieve reacties en pogingen tot opfleur/mij tot rede brengen hadden weinig effect: ik was er méér dan klaar mee. Het wachten was op de "Yay! Ik hoef niet meer!"-opluchting die de volgende dag vast wel zou komen. Maar die kwam niet. Sterker nog, dinsdag was die opluchting er nog steeds niet. Ik besloot verstandig te zijn en naar The Big Kahuna te luisteren en stiefelde dan ook op woensdag, geflankeerd door Meneer de Poes die model zat, mild-neurotisch de les binnen. Eén dagje extra beunen maakte ook niet meer uit en aan het eind van de dag zou ik met mijn docente overleggen over Hoe en Wat.
's Ochtends pienselde ik zonder al te veel commentaar te krijgen Meneer de Poes onder en 's middags oefende ik een heftige cliplook op een dame. Toen de docente mijn werk keurde en zei dat het goed was, zag ik mijn kans schoon en vroeg ik op mijn "het lijkt alsof ik een grapje maak maar ik ben eigenlijk bloedserieus"-manier: "Dus die drie nachtmerries per week dat ik ga zakken als een baksteen zijn niet nodig?" De docente keek me aan alsof ze water zag branden en zei: "Natuurlijk niet! Als je je technieken goed toepast komt dat helemaal goed, je werkt heel netjes!". Na mijn bekentenis dat ik serieus wekelijks meerdere keren jánkend met mijn moeder aan de telefoon liep te roepen dat ik ermee ging kappen omdat ik er werkelijk geen hout van bak, keek ze zo mogelijk nóg verbaasder en zei: "Nergens voor nodig, komt helemaal goed!".
Dus wat doe je dan als je thuis komt? Precies!
Voordat iedereen nu zegt "Zie je wel? Je bent perfectionistisch/te kritisch op jezelf/een ZeurPoes™: nee. Nou ja, dat van die ZeurPoes™ is wel een beetje waar natuurlijk. Na wat geanalyseer (lees: poesologie van de koude kat) kwam ik tot de volgende conclusie: ik ben gewend aan Russian Style, "if no yellink, you not worth shit", dus zodra een docent voorbij loopt en niks zegt, raak ik in paniek. Dan is het blijkbaar zó belazerd, dat het niet eens zin heeft om nog tijd en aandacht aan je te besteden. En als ik eenmaal in paniek ben, dringt er niks meer tot me door. Zelfs niet het realiseer/besef dat men in de 'normale' wereld alleen commentaar geeft als het níet goed gaat. Nu ik dit zo opschrijf, moet ik spontaan aan dit stukje Alice in Wonderland denken, maar dit geheel terzijde.
Ook kregen we vanaf januari elke les een andere docent die een nieuwe techniek uitlegde. Nogal wiedes dat ik het gevoel had geen derrière op te schieten, iets nieuws doen gaat nooit soepel de eerste keer. Dit alles bij elkaar maakte dat ik geen enkel houvast had en daar raakte ik nóg meer van in paniek en da's eh, niet zo denderend.
Maar goed, paniek onder controle en klauwen sjeun beglitterd, was ik helemaal klaar voor mijn laatste lesdag. @McCarmie was zo lief om nogmaals model te willen komen zitten en 's middags kwastte ik zowel het model dat door klasgenote P. meegebracht was als Kattenfluisteraar T. onder. Volgende week dinsdag (3 mei) doe ik theorie examen, op 11 mei is mijn tentamen (waarvoor ik overigens nog een Aziatisch model tot en met 25 jaar zoek, dus als u kent/bent? Mail me: melodica@xs4all.nl) en op 1 juni is het afsluitende examen. Duimt/bidt/kaarsenbrandt u op die dagen met me mee?
's Ochtends pienselde ik zonder al te veel commentaar te krijgen Meneer de Poes onder en 's middags oefende ik een heftige cliplook op een dame. Toen de docente mijn werk keurde en zei dat het goed was, zag ik mijn kans schoon en vroeg ik op mijn "het lijkt alsof ik een grapje maak maar ik ben eigenlijk bloedserieus"-manier: "Dus die drie nachtmerries per week dat ik ga zakken als een baksteen zijn niet nodig?" De docente keek me aan alsof ze water zag branden en zei: "Natuurlijk niet! Als je je technieken goed toepast komt dat helemaal goed, je werkt heel netjes!". Na mijn bekentenis dat ik serieus wekelijks meerdere keren jánkend met mijn moeder aan de telefoon liep te roepen dat ik ermee ging kappen omdat ik er werkelijk geen hout van bak, keek ze zo mogelijk nóg verbaasder en zei: "Nergens voor nodig, komt helemaal goed!".
Dus wat doe je dan als je thuis komt? Precies!
Voordat iedereen nu zegt "Zie je wel? Je bent perfectionistisch/te kritisch op jezelf/een ZeurPoes™: nee. Nou ja, dat van die ZeurPoes™ is wel een beetje waar natuurlijk. Na wat geanalyseer (lees: poesologie van de koude kat) kwam ik tot de volgende conclusie: ik ben gewend aan Russian Style, "if no yellink, you not worth shit", dus zodra een docent voorbij loopt en niks zegt, raak ik in paniek. Dan is het blijkbaar zó belazerd, dat het niet eens zin heeft om nog tijd en aandacht aan je te besteden. En als ik eenmaal in paniek ben, dringt er niks meer tot me door. Zelfs niet het realiseer/besef dat men in de 'normale' wereld alleen commentaar geeft als het níet goed gaat. Nu ik dit zo opschrijf, moet ik spontaan aan dit stukje Alice in Wonderland denken, maar dit geheel terzijde.
Ook kregen we vanaf januari elke les een andere docent die een nieuwe techniek uitlegde. Nogal wiedes dat ik het gevoel had geen derrière op te schieten, iets nieuws doen gaat nooit soepel de eerste keer. Dit alles bij elkaar maakte dat ik geen enkel houvast had en daar raakte ik nóg meer van in paniek en da's eh, niet zo denderend.
Maar goed, paniek onder controle en klauwen sjeun beglitterd, was ik helemaal klaar voor mijn laatste lesdag. @McCarmie was zo lief om nogmaals model te willen komen zitten en 's middags kwastte ik zowel het model dat door klasgenote P. meegebracht was als Kattenfluisteraar T. onder. Volgende week dinsdag (3 mei) doe ik theorie examen, op 11 mei is mijn tentamen (waarvoor ik overigens nog een Aziatisch model tot en met 25 jaar zoek, dus als u kent/bent? Mail me: melodica@xs4all.nl) en op 1 juni is het afsluitende examen. Duimt/bidt/kaarsenbrandt u op die dagen met me mee?
Poelekie goes to makeupschool - De laatste loodjes (maart & april) deel 1
En mensenkinderen, wat waren die zwaar! Waar ik in januari en februari eindelijk een beetje het idee kreeg dat ik wist waar ik mee bezig was, in maart voelde ik me weer ouderwets een beunige beun die beunde. Ik weet niet goed waar het door kwam, maar ik had het gevoel dat er, in ieder geval makeuptechnisch, niets nuttigs uit mijn handen kwam en ook de drie nachtmerries per week waarin ik van school getrapt werd/zakte als een baksteen waren weer in full force terug. Desondanks pienselde ik stug verder.
De eerste les van maart was stageworkles deel 2, daar leerden wehoe je een levend wezen in een plastic pop verandert hoe je make up aanbrengt die geschikt is voor catwalks. Dergelijke make up moet uniform zijn (het gaat om de kleding), goed zichtbaar van een afstand en bovendien houden onder lamplicht. @schildpad was zo lief om mijn slachtoffer model te zijn en onderging de plastificatie vrolijk.
In de tweede les van maart versierde ik de zus van @_kouw. Letterlijk, want het was de make up art les. Eerst oefenden we een standaard decoratie (een versiering rond het oog) en daarna maakte ik, dankzij uitstekende input van mijn model en met behulp van een A4-tje, een witte, schuine dwarsbalk over de ogen, waardoor de zwart/paarse oogmakeup er éxtra uitknalde.
April was weer een maand waarin ik elke week les had. De eerste les was de fotografieles. 's Ochtends een jaren '50 look en 's middags een multicolourlook. @schildpad (zat model voor een klasgenote) had haar vriendin M. meegenomen, die voor mij model zat. Het was een zware dag, niet alleen omdat er twee looks mét haarstyling gerealiseerd moesten worden, maar ook omdat ik de hele dag half op janken stond. Het feit dat de docent ontzettend aardig was, hielp gek genoeg niet: ik kan er blijkbaar slecht tegen dat mensen lief tegen me doen als ik het gevoel heb dat alles wat uit mijn pootjes komt, bagger is. Overigens zie ik als ik nu naar de foto's van die dag kijk, niet wat mijn probleem nou eigenlijk was, maar goed, dat is achteraf.
Les twee van april begon met een briefing van alle dingen die we moeten doen voor ons tentamen en ons examen. Terwijl de docente uitlegde en examenfoto's van voorgaande jaren liet zien, dacht ik alleen maar: "I'm. Dropping. The fuck. Out". Ik kan dit gewoon niet. Die middag kwam The Big Kahuna modelzitten, maar noch haar aanwezigheid, noch een indirect compliment van de docent konden me uit mijn funk halen. Dit was het, ik was er klaar mee, ik ging er mee nokken. En dat verkondigde ik bij thuiskomst dan ook al jankend (hoor je niet via het internet) op mild-dramatische wijze op Twitter. In lamafont. Like you do.
De eerste les van maart was stageworkles deel 2, daar leerden we
In de tweede les van maart versierde ik de zus van @_kouw. Letterlijk, want het was de make up art les. Eerst oefenden we een standaard decoratie (een versiering rond het oog) en daarna maakte ik, dankzij uitstekende input van mijn model en met behulp van een A4-tje, een witte, schuine dwarsbalk over de ogen, waardoor de zwart/paarse oogmakeup er éxtra uitknalde.
April was weer een maand waarin ik elke week les had. De eerste les was de fotografieles. 's Ochtends een jaren '50 look en 's middags een multicolourlook. @schildpad (zat model voor een klasgenote) had haar vriendin M. meegenomen, die voor mij model zat. Het was een zware dag, niet alleen omdat er twee looks mét haarstyling gerealiseerd moesten worden, maar ook omdat ik de hele dag half op janken stond. Het feit dat de docent ontzettend aardig was, hielp gek genoeg niet: ik kan er blijkbaar slecht tegen dat mensen lief tegen me doen als ik het gevoel heb dat alles wat uit mijn pootjes komt, bagger is. Overigens zie ik als ik nu naar de foto's van die dag kijk, niet wat mijn probleem nou eigenlijk was, maar goed, dat is achteraf.
Les twee van april begon met een briefing van alle dingen die we moeten doen voor ons tentamen en ons examen. Terwijl de docente uitlegde en examenfoto's van voorgaande jaren liet zien, dacht ik alleen maar: "I'm. Dropping. The fuck. Out". Ik kan dit gewoon niet. Die middag kwam The Big Kahuna modelzitten, maar noch haar aanwezigheid, noch een indirect compliment van de docent konden me uit mijn funk halen. Dit was het, ik was er klaar mee, ik ging er mee nokken. En dat verkondigde ik bij thuiskomst dan ook al jankend (hoor je niet via het internet) op mild-dramatische wijze op Twitter. In lamafont. Like you do.
zaterdag 23 april 2011
Huishoudelijke mededeling: nieuw template!
Na lang wikken, wegen, mekkeren, jammeren, templates proberen die het allemaal niet waren en een dag fröbelen presenteer ik u ~LogPoes Nieuwe Stijl~, compleet met superretro oldschool linkpagina! Mocht u er niet bij staan en wel tussen willen of omgekeerd: laat het even weten?