A bunch of stuff

Allereerst een leutig gifje wat de staat van mijn blog(s) op 't moment het best weergeeft:

Dit gifje heb ik overigens al tig jaar in een mapje genaamd "Dingen voor LogPoes" staan. Want zoals ik ergens in een LogPoesPost, die ik met geen mogelijkheid kan terugvinden, schreef: alles wat ik (hier en elders) schrijf, ziet er zo'n 95% moeitelozer en spontaner uit dan het in werkelijkheid is. Ik heb dan ook grenzeloze bewondering voor mensen die een gedachte hebben en die gedachte, BAM!, binnen 10 minuten op papier zetten en klaar. Vooral die ene keer dat ik 4 1/2 uur lang puzzelde op een drieregelige email. Ja, dat was zelfs voor mijn doen extreem, maar feit is dat de schrijverij en ik een vrij complexe relatie hebben.

In het kader van de ontcomplexificatie ben ik al een aantal jaar bezig met het ontmantelen van wat ik altijd wat schertsend "Mijn Archief" noem: losse gedachten, nog uit te werken schrijverij, een aardige collectie 'zinnen, ergens in te passen' en natuurlijk de resultaten van 5 NaNoWriMo's. Van de 250.000 woorden die dat opgeleverd heeft, heb ik zo'n 3/4 integraal in de prullie gemikt. De helft van de rest is ondertussen (her)bewerkt verschenen op mijn blogs, in zines en/of in privécorrespondentie. De mensen met een rekenmachine die goed kunnen rekenen, zien dat er nog zo'n 30.000 woorden overblijven. Dat klopt. Dat was Het Project, a.k.a. 13 years in the making, a.k.a. Het Boek Dat Door Mulisch Geschreven Had Moeten Worden. Het project waar ik, uiteraard meer af dan aan, vanaf 1998 mee bezig geweest ben en waarvan ik tijdens NaNoWriMo 2010 eindelijk het 'geraamte' op papier heb gekregen. 

En bij dat geraamte bleef het. In de afgelopen twee jaar herlas ik het van tijd tot tijd nog eens een keertje, herschreef ik nog eens een stuk, maar ik kreeg het niet rond, het werd maar niet wat ik wilde. Want ik ben niet Harry Mulisch. Ook niet stiekem. En daarnaast: ik had dan wel een paar leuke dialogen en wat interessante gebeurtenissen, maar ook een verhaal met een extreem hoog "je had erbij moeten zijn"-gehalte. En ik zeg nou wel verhaal, maar eigenlijk was het meer een gevalletje "That's not a story, that's just a bunch of stuff that happened!"*. Het was hooguit materiaal dat in een op deze gebeurtenissen gebaseerd nieuw verhaal ingevoegd zou kunnen worden. Alleen al bij de gedachte daaraan moest ik Heel Diep Zuchten. En dan klikte ik het Scrivener bestand maar weer dicht.

Het definitieve realiseer/besef-moment kwam vorige week. Ik realiseerde me dat ik alleen nog maar aan dit project hing om oneigenlijke redenen: omdat ik er al zo lang mee bezig was, omdat Ik Altijd Alles Afmaak Want Ik Ben Geen Quitter (en ook helemaal niet dwangmatig, hoe komt u erbij?), omdat ik zo'n prachtig motto had gevonden. Want als ik heel eerlijk ben, is mijn behoefte om het verhaal zélf ~naar de massa~ te brengen er nooit meer geweest sinds ik het geraamte heb opgeschreven. Blijkbaar had ik het indertijd al goed gezien: ik was er klaar mee. En als je het als schrijver al niet (meer) belangrijk vindt, waarom zou je er dan een lezer mee lastigvallen?

En zo kwam er met 1 druk op een knop een hoogst onceremonieel einde aan een lang(s)lopend project. Zou dit nou dat beruchte ~loslaten~ zijn?

*Een van mijn docenten claimde dat dat een exacte Homer Simpson quote is, ik heb hem in iets andere vorm teruggevonden.

Clark Cat!

Aloha peeps!

Dit is Clark, de meest onfotografeerbare kat van het westelijk halfrond:

Na 17 pogingen schoot The Big Kahuna bovenstaande foto, waarop hij er strenger uitziet dan hij in werkelijkheid is, maar wat tevens de enige foto is waarop u meer ziet dan de bovenkant van zijn hoofd. Clark is zoals u kunt zien grijsgestreept. Hij is 14 jaar oud en woont sinds gisteren in Huize Poelekie.

"Permanent?" hoor ik u vragen. Jawel, permanent. "Maar hoe en wat en waarom?" Nou, met de dierentaxi en een kat en omdat hij een huis nodig had en een kat is en ik een huis heb en een kat nodig had en dat een zogenaamde win-win situatie is.

Maar even serieus: na lang wikken, wegen, nadenken, overwegen, pro en con lijstjes maken en uiteraard een boel gepieker, besloot ik dat alle nadelen van het leven met een kat (vacht, allergie, kattenbak) niet opwogen tegen de voordelen van het leven met een kat. Fast forward naar 9 februari: na op de website van het asiel een advertentie gezien te hebben van een kat die qua beschrijving best wel een match zou kunnen zijn, versleepte ik mezelf en mijn vragenlijst naar de andere kant van de wereld Osdorp voor een blind date met ene Clark. Als hij er nog zou zijn.

Eenmaal aangekomen in het asiel bleek Clark inderdaad nog aanwezig te zijn. Dat was yay! Wat significant minder yay was, was dat hij flink geveld was door niesziekte. Ondanks dat was hij erg lief en vond hij mij niet al te stom, tenminste, dat durfde ik wel op te maken uit het feit dat ik hem ondanks dat hij zich rottig voelde toch mocht aaien. Ik vond hem helemaal geweldig en besloot hem te reserveren. In de weken daarna ging het eerst gruwelijk veel slechter, tot het punt dat ook de verzorgers vreesden dat hij het niet zou redden, tot (na de wondercombo antibiotica, dwangvoeding, vocht en neusdruppels) hij toch weer geheel opknapte gelukkig.

Afgelopen vrijdag werd hij officieel 'vrijgegeven', ik versleepte mezelf weer dat hele eind naar Osdorp, zette 5 keer een handtekening onder een exemplaar van een koopcontract (dit is 100% waar en 0% overdreven, zowel de 5 exemplaren als het feit dat er 'koopcontract' op stond) en werd daarmee officieel personeel van Clark.

Omdat ik hem dat roteind van Daar naar Hier met het openbaar vervoer niet wilde aandoen, werd hij gisterochtend om half 11 met de dierentaxi gebracht. Hij stiefelde direct het hele huis door, poetste wat spinnenwebben uit hoeken waar overduidelijk al te lang geen kattensnoet was geweest weg met zijn snor en ging toen wat dutten. Na een paar keer gezellig te zijn komen babbelen, vond hij het om kwart over 15 tijd om wat vaart achter ons vriendschapsproces te zetten en sprong hij op schoot. Ook vandaag heeft hij een groot deel van de dag als een sticker op me geplakt gezeten. Ik geloof dat dat betekent dat hij mij wel een beetje leuk vindt. Ik vind hem overigens echt keihard de shiznit. Volgens mij kunnen we stellen dat dit, zoals gehoopt, inderdaad een win-win situatie is.

In en om

Gek genoeg vind ik het schrijven van ~life updates~ het stomste wat er is (want wie ben ik en waarom zou ik en who cares?), terwijl ik het van anderen JUIST altijd erg leuk vind om te lezen. Zoals ik hardop tegen mezelf zou zeggen: "Leuk die discrepantie, meid!" En ja, ik leuter met enige regelmaat hardop tegen mezelf en ja, dat is significant maller sinds ik geen katten meer heb. Maar dit, zoals wel vaker, geheel terzijde.

Hoe het er in en om Huize Poelekie voor staat - een leutige lijst:

• De eerste griep van het jaar is binnen! Ondanks dat ik mij bruut ellendig voelde, ben ik toch naar al mijn colleges gegaan, slapen/college/dutje/studeren/slapen/college-style, want ik ben een bikkel. En ondertussen alweer bijna beter.
• Wel 3 hele weken lang leek het erop dat mijn Sketchbook Project 2013 entry ergens verloren geraakt was tussen hier en Brooklyn. Afgelopen donderdag kwam gelukkig het verlossende bericht dat het boekje terecht was en gecatalogiseerd. Of het nog mee op tournee gaat is mij nog niet geheel duidelijk, maar ik ben al lang blij dat het (fysieke, ik had uiteraard scans gemaakt) ding niet voorgoed verdwenen is.
• Er is weer eens Ongein op het Plein:
  
  
  
  En ja, ook deze keer geheel onaangekondigd. Ik ben benieuwd hoe lang het deze keer duurt.
• Na sinds oktober zo'n 300 keer de IKEA site gecheckt te hebben, bleek de fauteuil waar ik echt ENORM op aasde eindelijk voorradig. De ernst van mijn aas wordt de mensen die mij een beetje kennen geheel duidelijk als ik vertel dat ik in mijn eentje, met de rijdende vuilcontainer metro naar IKEA ben afgereisd, waarna ik hem (34 hele kilo's!!!) in mijn eentje mijn huis ingesleept heb, omdat de bezorgmeneren hem mét doos niet door mijn halletje kregen en zónder doos niet mogen verplaatsen. Ik moest wel even razend op de wereld in het algemeen en iedereen in het bijzonder worden voordat ik de oerkracht uit mijn tenen kon opdiepen, maar hij staat:
  
  
  
  Sjeun issie he? En ja, precies zo comfortabel als hij eruit ziet.
• The Big Kahuna en ik bakten een glutenvrij brood. We dachten simpel te beginnen en kochten een pak glutenvrije broodmix en lieten de broodbakmachine haar werk doen. Na een uurtje of wat was het brood klaar en het zag er als volgt uit:
  
  
  Brodig, toch? Dat dachten wij ook. Toen namen wij een hap.
  
  TBK, voorzichtigjes: "Eh... 't is eh, wel een beetje, eh, zout..."
  PdeV, nadat ze het stuk brood uitgespuugd had: "Ik heb in oceanen gezwommen die minder zout waren!!!"
  
  Het was, kortom, geen succes. Gelukkig ben ik nu in het bezit van dit broodbakboek en een fris-bij-de-Action (wat overigens een behoorlijk geniale winkel is) gescoord bakblik, en waag ik uiterst binnenkort weer een poging. Ik houd u op de hoogte!

Andere dingen die ik zoal doe: met enige regelmaat "Waarom woon ik niet in Ellleeeeeeehj!" jengelen, want ik ben wel klaar met die sneeuw en die f*ckkou (ja, dat is 1 woord), RuPaul's Drag Race season 5 volgen, redelijk extreem obsessief bezig zijn met het plannen van mijn toekomst (hierover uiteraard meer zodra dingen officieel zijn) en op een huishoudkick(!) zitten. Ja, dat laatste vind ik ook lichtelijk beangstigend. Zou ik dan eindelijk ~volwassen~ aan het worden zijn? *wordt spontaan mild nerveus*

Mocht u nog wat manieren weten om ongein van je plein te verwijderen, broodbak-protips hebben en/of leutige verhandelingen over uw activité zo in en om kwijt willen, dan kunt u dat in het reactievak mikken. Als u denkt "Nou nee, ik heb net deze hele verhandeling doorgenomen en nu is het tijd voor een koekje", dan eh, hoop ik dat u een fijn koekje in huis heeft. Ofzoiets. (file under: tijd voor een cursus "Hoe brei ik een fatsoenlijk einde aan een veel te lange, hak-tak blogpost")

Lange zinnen die leiden tot leutige foto's (a.k.a. titles are not my strongest point)

In mijn vorige post beloofde ik dat er een recap post van het afgelopen jaar zou verschijnen. Ik ben zelfs begonnen met het schrijven van die post, maar toen ik vanochtend bij de kaakchirurg in de stoel lag om 3 weken post-ingreep de hechtingen van mijn kiesimplantaat te laten verwijderen (nee, deed geen pijn) realiseerde ik me dat het 1) al bijna februari is en 2) dat ik eigenlijk helemaal geen zin meer heb om nog een boel tijd, energie en woorden aan 2012 te besteden.

Want het was over het algemeen op de schaal van Ontiegelijk Stom tot Heel Erg Ontiegelijk Stom eigenlijk best wel een Heel Erg Ontiegelijk Stom jaar en over de leuke dingen die gebeurd zijn én die ik met het internet wil delen (want zoals u weet is dit geen dagboek) heb ik zowel hier op LogPoes als op YourfriendLP (mijn Engelse blog) al geschreven.

Ja, dat waren twee belachelijk lange en waarschijnlijk nodeloos complexe zinnen. Er is echter nog wel 1 ding uit 2012 dat ik graag met jullie wil delen en dat zijn de foto's (jawel, mét al dan niet leutige onderschriften!) van het "We gaan naar een paar musea en een zinetentoonstelling en ontmoeten VrouwkevanS in haar natuurlijke habitat"-bezoek dat The Big Kahuna en ik aan Parijs brachten. Ik hoor u denken: "Yo, LP! Hou op met leuteren en schiet op met die foto's!" en u heeft uiteraard volkomen gelijk: KLIK!

Gelukkig 2013!

Aloha! *zwaait* Allereerst natuurlijk de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar! Ik hoop dat u en de uwen nog precies hetzelfde aantal oren, neuzen en staarten hebben als vóór het vuurwerkgeweld. En dat dat vuurwerkgeweld een beetje meeviel, zo in 't algemeen.

En dan de Rijmelarij van het Jaar. Hij was moeilijk dit jaar, want zoals ik tegen The Big Kahuna zei: "Behalve zwaalf rijmt niets op twaalf, maar op dertien rijmt al helemáál niks!" Waarop zij zei: "Perzine". Dus dankzij de briljantie van TBK:

Lees een perzine in 2013!

En laat ik er nou net precies twee maanden geleden een gedropt hebben! U kunt hem hier vinden in de LogPoesShop, waar u ook andere door mij uitgegeven zines vindt.

Zo, mijn eerste en enige goede voornemen voor 2013, namelijk mezelf en mijn werk eens beter promoten, staat hiermee officieel in de steigers! Een recap (mét foto's voorzien van al dan niet leutige onderschriften) van het afgelopen jaar verschijnt binnen afzienbare tijd, hier op LogPoes.

Beperkt aanwezig

Toen ik een jaar of 7 was, speelde ik met een buurmeisje op straat. We besloten, waarschijnlijk om te oefenen voor het verkeersdiploma, een vooraf afgesproken parcourtje te fietsen: terwijl de een fietste, noteerde de ander de hoeveelheid fouten die gemaakt werden. Ik fietste het parcours meerdere keren, deed alles precies volgens de verkeersregels, maar toch stonden er elke keer streepjes op het scorepapiertje. Na de 6e keer was ik het zat en vroeg ik “Maar wat doe ik dan verkeerd?!” Waarop zij zei “Oh, niets. Ik zet gewoon een paar streepjes neer. ’t Is toch maar een spelletje?”

Een jaar of 9 later: ik ga naar een nieuwe middelbare school. Twee meisjes leiden me rond en storten een bak roddels over onze medescholieren over me uit, wat me minder dan niets interesseert. Ik knik wat en hoop dat de bel snel gaat zodat ik naar mijn les kan. Na 10 hele lange minuten is het zover en terwijl ik wegstuif, in wat ik hoop dat de richting van mijn lokaal is, hoor ik het ene meisje roepen dat ze het SUPERGEZELLIG vond om met me gepraat te hebben. Door mijn hoofd schiet “Eh, JIJ hebt non-stop tegen me aangerateld, ik heb geen woord gezegd!”, maar sociaal wenselijke sub-assertieve deurmat die ik blijkbaar ben zeg ik zo nonchalant mogelijk “Ja, ’t was gezellig!” en denk “Zo, daar zijn we vanaf”. Als ik die middag thuiskom en mijn schooltas uitpak, gaat de deurbel. The Big Kahuna doet open en ik hoor een stem die me vaag bekend voorkomt zeggen: “Haaai! Ik ben Miepje! Ik ben Poelekie’s nieuwe beste vriendin!” 

Fast forward naar heel veel jaar later: een feestavond, ergens. Iedereen gaat volledig uit z’n dak op de dansvloer, vindt het supergezellig, voelt zich zó verbonden, beste avond ooit. Ik zit op de grond in een wc-hokje, aan de telefoon met The Big Kahuna te janken omdat ik me zo VERPLETTEREND eenzaam voel.

Zomaar drie momenten uit mijn leven waarop ik het gevoel had tot een heel andere diersoort te behoren dan de mensen om me heen. Of dat, zowel in die situaties als in het algemeen, aan mij ligt of aan andere mensen (of aan allebei) vind ik persoonlijk niet van belang op dit moment. Feit is, dat ik me al geruime tijd vrijwel continu voel zoals in bovenstaande voorbeelden: voor niets mijn best doend, niets bereikend, niet serieus genomen, onbegrepen, de verkeerde mensen aantrekkend en de juiste mensen afstotend.

Tel daarbij het gevoel op, op een steeds-verder-van-de-bewoonde-wereld-afdrijvend vlot te zitten/de liefdesbaby van Major Tom en de Rocket Man te zijn, met een snufje Ashes to Ashes en een refreintje Gotye. Alles en iedereen gaat verder terwijl ik op mijn vlot afdrijf/in de ruimte hang: ik heb het gevoel steeds verder van alles en iedereen af te staan.

Voor de mensen die al een poosje meelezen zal dit allemaal niet als een grote verrassing komen. Niets in mijn leven is meer zoals het was en ik kan het niet fixen. Erover praten heeft weinig zin. Doen alsof er niets aan de hand is of continu om die kudde elephants in the room heen praten, wat ik in het dagelijks leven toch vaak moet doen, vreet energie. Mijn studielast is tot nu toe iets minder zwaar dan vorig jaar, maar toch nog heftig.

Daarnaast ben ik bezig met een hoogst vermoeiend en frustrerend studiegerelateerd informatieverzamelingsproces (galgje!) op basis waarvan ik dit semester een aantal belangrijke beslissingen moet nemen die bepalend zijn voor de rest van mijn studie/verdere carrière. Al deze zaken bij elkaar zorgen ervoor dat ik dan ook geen idee heb wanneer ik weer (al dan niet met enige regelmaat) de energie/tijd/behoefte heb om hier op LogPoes te posten. Ook op mijn andere honken (YourfriendLP, Twitter en Tumblr) zal ik significant minder vaak aanwezig zijn dan tot nu toe gebruikelijk.

Maakt u geen zorgen, ik ben katachtig en zal waarschijnlijk uiteindelijk wel weer op mijn pootjes terechtkomen, maar ’t kan even duren deze keer.

LP's excellent staycation - Dag 61

Vandaag gingen TBK en ik op pad. Een poos geleden kreeg ik een uitnodiging voor een rondleiding op het Marineterrein. En tegen een uitnodiging om eens rond te neuzen op een terrein dat normaal gesproken niet toegankelijk is voor publiek zeg ik als uiterst nieuwsgierige katachtige natuurlijk geen "nee". Daarnaast was het natuurlijk een makkelijke manier om erachter te komen of dat gebbetje dat ik een AIVD-dossier zou hebben nou werkelijk waar is of niet.

Vijf dagen na mijn aanmelding kreeg ik bevestiging dat ik toegelaten werd, waaruit we kunnen concluderen dat ik (zoals verwacht) geen dossier heb. Tenzij ze natuurlijk gewoon niet getjekt hebben, dat kan natuurlijk ook.

Maar goed, we gingen op pad, legitimeerden ons ongevraagd omdat dat op het bord bij de ingang stond (helaas geen foto) en zeiden wie we waren. Vervolgens ging ons groepje van 8 mensen onder leiding van een gids op pad om een rondje over het terrein te maken.

De rondleider was historicus en vertelde dan ook een boel over de - duh - historie van het terrein. Meer hierover vindt u in het kort hier, in het wat langer hier en als u nog meer leutige foto's en oude kaarten wilt zien, is er ook een boek. Dit was overigens tevens de eerste keer in de geschiedenis van LogPoes dat ik naar een site van Defensie link en 't voelt een beetje mal.

Tijdens de iets meer dan een uur durende rondleiding zagen we het hele eiland. Het was jammer om te zien dat het terrein erg geleden heeft onder de "gooit maar tegen de vlakte voor een moderner pandje"-mentaliteit die ook tot de architectonische ondergang van het eiland Kattenburg geleid heeft: er waren nog maar 2 echt sjeune gebouwen, de rest was jaren 60/70 bouw. En daar word ik niet heel vrolijk van.

Waar ik dan wél weer enorm vrolijk van werd, was van het voorbij zien varen van de amfibiebus! U begrijpt natuurlijk wel dat dat een excursie wordt, binnenkort. Ik denk zelfs dat ik mijn levensdoel gevonden heb, want HOE COOL moet het zijn om zo'n ding te besturen? Heel cool.

Het was bijzonder om rond te lopen op een behoorlijk groot (14 hectare) terrein dat normaal gesproken aan het zicht en het dagelijkse leven onttrokken is. Er zijn overigens plannen om het terrein een nieuwe, publieke bestemming te geven. Ik ben zeer benieuwd!

ETA: hier leest u een verslag van een andere groep die deze week de rondleiding deed. De rondleidmeneer was overigens NIET, zoals het artikel zegt, Peter van Ruijven, want 1) ik weet uit mijn buurtkrantdagen nog wie dat is en dit was hem niet, en 2) de rondleidmeneer stelde zich luid en duidelijk voor als Leon. :-D