Op woensdag begon voor Apneist het jurywerk. Ik besloot lekker uit te slapen en vervolgens terug te gaan naar het strandje waar ik op zondagavond mijn pootje had verwond om wat te snorkelen. Nee, NIET freediven!
Onderweg naar het strandje kwam ik nog het superschattige poesje tegen dat in een van de buurhuizen woonde, wat nog wat knuf en krieb tot gevolg had.
Bij het strandje aangekomen deed ik mijn badpak aan, smeerde ik me in met zonnemeuk (Apneist had de anti-kwalzonnebrand meegekregen, aangezien hij een groot deel van de dag in kwalrijk water zou verkeren) en bereidde me mentaal voor op een potje “snorkling, no fins” (wegens “poot past er niet in”).
Duikbril uitgespoeld, bespuugd en min of meer op snufferd geplaatst, graai graaf graai keer tas om: Shit. Met duffe kop snorkel in het huis laten liggen...
Aangezien ik geen trek had om het hele roteind nogmaals op en neer te hinkellopen, besloot ik dat de wereld klaar was voor een nieuwe uitvinding: "Extreme Snorkling: No fins. No snorkel." En nee, dat maakt het nog steeds géén freediven, want je dobbert óp het water, niet eronder! Dat dat even duidelijk is… ;-)
Helaas kon ik niet langdurig dobberen, deels vanwege het feit dat ik wél in korte intervallen wat adem tot me moet nemen, en deels omdat ik panisch ben voor kwallen en er toch wel een paar vervaarlijk om me heen aan het eh, kwallen waren. Ondanks al deze hindernissen heb ik échte, natuurlijke mosselbanken gezien, erg gaaf!
Het was heerlijk weer, warm, zonnig maar ook waaierig, waardoor ik niet na 10 minuten stikbenauwd zat te piepen, ik ben dan ook nog wat blijven zitten op de rotsen en ben zowaar verschoten van doorschijnend wit naar licht creme.
Na een uurtje of wat zag ik nog steeds de wedstrijdboot niet aan de horizon verschijnen en hinkelde ik terug naar het Scoutinghuis en heb ik onze kamer een beetje in- en opgeruimd, daar waren we door alle hectiek nog niet aan toegekomen. Later op de middag kwam de hele meute weer terug van de wedstrijd, sommigen gingen nog naar het zwembad, anderen besloten wat te gaan dutten op hun kamer, anderen hingen gezellig wat rond.
Apneist en ik besloten het zwembad even te skippen en wat qualitytime met elkaar door te brengen, deze keer gelukkig niet onderbroken door uitglijpartijen en ander gedoe.
Die avond werd er, net zoals de voorgaande avonden, in ploegen gekookt, gezellig gebabbeld en uiteindelijk weer een freedivefilm gekeken. Voor wie het zich afvraagt: Ja, er zijn inderdaad belachelijk veel freedivefilms, documentaires en wedstrijdverslagen, en ja, Apneist heeft de meeste ervan in zijn bezit ;-P
dinsdag 6 september 2005
“Undra som en flundra?” (Zweden dag 7)
Dinsdag zou Apneist eerste echte vrije dag zijn, en we besloten ondanks de zere poot (pijnstiller ahoy!) toch wat aan sightseeing te gaan doen. De Denen gingen wrakduiken in de haven van Lysekil, en waren zo vriendelijk om ons een lift te geven in hun groene busje.
Toen ik uit het busje stapte was het eerste wat we zagen het Havsbad, wat het laatst overgebleven gedeelte van het oorspronkelijke kuurbad is. Tegenwoordig is het speciaal voor naaktrecreatie, zoals dat zo mooi heet, maar dan wel met netjes afgescheiden dames- en herengedeeltes. Naast het Havsbad bevindt zich mijn nieuwe favoriete eiland Släggö. Even bovenop het eiland gezeten en een paar foto´s gemaakt van de omgeving, waarbij ik bijna het water in waaide. Vervolgens weer naar beneden geklommen en richting het
Havets Hus gelopen, het plaatselijke aquarium, waar ik eindelijk kennisgemaakt heb met de bot.
Oh, wacht even, die snapt niemand zonder uitleg: toen ik ergens in maart de website van het Havets Hus bekeek, stond er een tagline in het Zweeds "Undra som en flundra?"
"Undra som en" betekent "Ben je benieuwd naar" en bij "flundra" stond in het woordenboek "bot". Het volgende gesprek ontspon zich toen met The Big Kahuna:
Poelekie: "Jamaar, wie is er nou bot?"
Kahuna: "De vis!"
Poelekie: "Waarom is die vis bot dan? Ik snap er werkelijk geen klap van!"
Pas na de tiende keer snapte ik dat de vis een bot was. U weet wel, rog, bot, zo eentje... u merkt het, het blonderen mist zijn uitwerking niet. ;-P
Maargoed, ik was inderdaad benieuwd naar de bot en heb hem/haar gezien, helaas mocht er niet geaaid worden. Na het aquarium van onder tot boven bekeken te hebben, was het tijd voor een hapje. We besloten ook vandaag voor pizza en een salade te gaan, helaas hadden wij ons een beetje verkeken op de porties en bleek dat we het ab-so-luut niet opkregen…
Toen was het tijd om eens wat te emailen en dergelijke in de videotheek annex snoepwinkel annex arcadehal annex internetcafé Bogart, waar zeer luid een cd die niet anders dan “Rape the greatest hits of the 80s” kon heten op indefinite repeat stond. Hilarisch genoeg verkochten ze er ook chocodolfijnen, daarvan heeft chocoholic Apneist er een boel gekocht voor de freedivers in het huis.
Ondertussen was het half 4 en dus hoog tijd om de klim naar het Gullmarsborg-zwembad te ondernemen, aangezien we daar afgesproken hadden met o.a. de Denen voor een zwembadsessie. Ik had toestemming van de dokter om te zwemmen dus trok wat baantjes, daarna dobberde Apneist wat ademvrij rond.
“Zo´n duikbril is écht best handig eigenlijk…” bedacht ik terwijl ik onder water vastgeklemd aan een metalen trapje iemand een absurde afstand (ivm geheimhoudingsplicht kan ik niet exact zeggen hoeveel, maar het was meer dan 150 meter) zag afleggen onder water. Zonder vinnen. Ja, het is dat ik het gezien heb, anders zou ik het ook niet geloven.
Na afloop van de zwemmerij nog wat in de sauna gehangen en die avond een prachtige documentaire gezien over freedivers en orka´s.
Toen ik uit het busje stapte was het eerste wat we zagen het Havsbad, wat het laatst overgebleven gedeelte van het oorspronkelijke kuurbad is. Tegenwoordig is het speciaal voor naaktrecreatie, zoals dat zo mooi heet, maar dan wel met netjes afgescheiden dames- en herengedeeltes. Naast het Havsbad bevindt zich mijn nieuwe favoriete eiland Släggö. Even bovenop het eiland gezeten en een paar foto´s gemaakt van de omgeving, waarbij ik bijna het water in waaide. Vervolgens weer naar beneden geklommen en richting het
Havets Hus gelopen, het plaatselijke aquarium, waar ik eindelijk kennisgemaakt heb met de bot.
Oh, wacht even, die snapt niemand zonder uitleg: toen ik ergens in maart de website van het Havets Hus bekeek, stond er een tagline in het Zweeds "Undra som en flundra?"
"Undra som en" betekent "Ben je benieuwd naar" en bij "flundra" stond in het woordenboek "bot". Het volgende gesprek ontspon zich toen met The Big Kahuna:
Poelekie: "Jamaar, wie is er nou bot?"
Kahuna: "De vis!"
Poelekie: "Waarom is die vis bot dan? Ik snap er werkelijk geen klap van!"
Pas na de tiende keer snapte ik dat de vis een bot was. U weet wel, rog, bot, zo eentje... u merkt het, het blonderen mist zijn uitwerking niet. ;-P
Maargoed, ik was inderdaad benieuwd naar de bot en heb hem/haar gezien, helaas mocht er niet geaaid worden. Na het aquarium van onder tot boven bekeken te hebben, was het tijd voor een hapje. We besloten ook vandaag voor pizza en een salade te gaan, helaas hadden wij ons een beetje verkeken op de porties en bleek dat we het ab-so-luut niet opkregen…
Toen was het tijd om eens wat te emailen en dergelijke in de videotheek annex snoepwinkel annex arcadehal annex internetcafé Bogart, waar zeer luid een cd die niet anders dan “Rape the greatest hits of the 80s” kon heten op indefinite repeat stond. Hilarisch genoeg verkochten ze er ook chocodolfijnen, daarvan heeft chocoholic Apneist er een boel gekocht voor de freedivers in het huis.
Ondertussen was het half 4 en dus hoog tijd om de klim naar het Gullmarsborg-zwembad te ondernemen, aangezien we daar afgesproken hadden met o.a. de Denen voor een zwembadsessie. Ik had toestemming van de dokter om te zwemmen dus trok wat baantjes, daarna dobberde Apneist wat ademvrij rond.
“Zo´n duikbril is écht best handig eigenlijk…” bedacht ik terwijl ik onder water vastgeklemd aan een metalen trapje iemand een absurde afstand (ivm geheimhoudingsplicht kan ik niet exact zeggen hoeveel, maar het was meer dan 150 meter) zag afleggen onder water. Zonder vinnen. Ja, het is dat ik het gezien heb, anders zou ik het ook niet geloven.
Na afloop van de zwemmerij nog wat in de sauna gehangen en die avond een prachtige documentaire gezien over freedivers en orka´s.
maandag 5 september 2005
Ziekenhuis, bork bork bork! (Zweden dag 6)
Toen ik wakker werd dacht ik een kort momentje dat mijn pootongelukje een nare droom was geweest, maar helaas bracht de pijn me vrij vlot bij mijn positieven. De Denen waren zo lief om Apneist en mij af te zetten bij het Lysekil sjukhus, waar we relatief snel geholpen werden.
De dokter vreesde dat het misschien tóch een breuk was en verwees ons door naar het Uddevalla sjukhus, op 62 km afstand. Eerst maar terug naar Lysestrand, waarna we met de lieve Noorse speervismeneer mee konden rijden naar Uddevalla.
Daar begon het hele lange wachten. Het duurde zó lang dat Apneist uiteindelijk maar pizza is gaan halen, die we in de wachtruimte op mochten eten. Toen we eindelijk aan de beurt waren bleek dat mijn enkel “slechts” zwaar gekneusd was.
Volgens de onderwatermeneer (die ik regelmatig moest herinneren aan het feit dat hij met zijn pootjes van de apparatuur af moest blijven omdat het niet ZIJN ziekenhuis was ;-P) zagen de rontgenfotos er mooi uit, ik heb ze niet gezien dus zal hem op zijn woord moeten geloven.
Toen we uiteindelijk buiten stonden was het al donker aan het worden. Ik was erg blij dat mijn freedivende dokter bij me was voor knuffels, geestelijke én logistieke bijstand, want de laatste bus richting Lysekil was natuurlijk al lang vertrokken.
Gelukkig was een van de Zweedse freedivers zo lief om ons op te komen halen bij het ziekenhuis. Op Lysestrand aangekomen deed ik nog wat halfslachtige pogingen om met mijn krukken te lopen, maar die waren (zoals ik al eerder schreef) van korte duur. Ik kan me écht niet herinneren of ik die avond iets gedaan heb en zo ja wát, ik gok dat we vrij vlot naar bed gegaan zijn.
De dokter vreesde dat het misschien tóch een breuk was en verwees ons door naar het Uddevalla sjukhus, op 62 km afstand. Eerst maar terug naar Lysestrand, waarna we met de lieve Noorse speervismeneer mee konden rijden naar Uddevalla.
Daar begon het hele lange wachten. Het duurde zó lang dat Apneist uiteindelijk maar pizza is gaan halen, die we in de wachtruimte op mochten eten. Toen we eindelijk aan de beurt waren bleek dat mijn enkel “slechts” zwaar gekneusd was.
Volgens de onderwatermeneer (die ik regelmatig moest herinneren aan het feit dat hij met zijn pootjes van de apparatuur af moest blijven omdat het niet ZIJN ziekenhuis was ;-P) zagen de rontgenfotos er mooi uit, ik heb ze niet gezien dus zal hem op zijn woord moeten geloven.
Toen we uiteindelijk buiten stonden was het al donker aan het worden. Ik was erg blij dat mijn freedivende dokter bij me was voor knuffels, geestelijke én logistieke bijstand, want de laatste bus richting Lysekil was natuurlijk al lang vertrokken.
Gelukkig was een van de Zweedse freedivers zo lief om ons op te komen halen bij het ziekenhuis. Op Lysestrand aangekomen deed ik nog wat halfslachtige pogingen om met mijn krukken te lopen, maar die waren (zoals ik al eerder schreef) van korte duur. Ik kan me écht niet herinneren of ik die avond iets gedaan heb en zo ja wát, ik gok dat we vrij vlot naar bed gegaan zijn.
zondag 4 september 2005
“Drááá-mááá!” (Zweden dag 5)
Op zondagochtend bleek dat de vermoeidheid, het bovenop een berg zitten, het bijna chronische gebrek aan privacy en de plots opgekomen barstende koppijn zijn tol eisten: Ik kreeg last van een algeheel “ik-ben-totaal-overbodig-wat-doe-ik-hier”-gevoel. Toen ik hoorde dat ik niet meekon die dag en nogmaals een hele dag alleen in het huis zou moeten blijven zonder enige vorm van vervoer kreeg ik acuut last van een “verdomme-het-is-mijn-vakantie-en-ik-zit-hier-óf-in-mijn-piereneentje-op-een-berg-óf-me-de-pleuris-te-koken-en-iedereen-neemt-het-maar-“for granted”-gevoel. Dit resulteerde uiteindelijk in een hartverscheurende huilbui en een “ik-pak-mijn-koffers-en-ga-hier-weg!” tirade tegen arme Apneist. Ja, ook verongelijkt divagedrag is Poelekie niet vreemd. (Nogmaals mijn excuses, knuf).
Na een fijne advil tegen de koppijn en een fikse wandeling waarbij er wel 3 atalanta´s (dat zijn vlinders) op mijn kop gingen zitten voelde ik me al een stukje minder naar, en na mijn pootjes in het water te hebben gestoken bij een pier voelde ik me al een stuk beter. Later die middag nog uitgebreid gekletst met de echtgenote van Sebastien Murat, die me allerlei leuke sightseeingtips gaf in de omgeving.
´s Avonds na het koken vertrokken er een aantal mensen naar huis, en reisden de achterblijvers af naar Lysestrand. Eerst zou er in een legertent geslapen worden, maar toen bleek dat het grote huis waar we later die week in terecht konden nu al vrij was, hoefde er niet lang overlegd te worden. Na het binnenslepen van onze baggage en het uitkiezen van een kamertje besloten Apneist en ik, die elkaar door alle drukte van de afgelopen dagen niet echt gesproken noch geknuft hadden, dat het wel fijn zou zijn om even wat “us-time” te hebben en we gingen op pad naar het strandje voor een nachtzwem. De hemel was helder, de sterren waren stralend, het water was heerlijk en helaas waren de stenen glibberig: ik viel en kneusde daarbij mijn enkel. Ja, dat deed pijn. Na nog wat in het water gezeten te hebben (dit onder het motto: we zijn hier nu toch en bovendien koelt het de enkel) voorzichtig naar het Scoutinghuis teruggekeerd, waar mijn pootje liefdevol door Apneist werd gemummificeerd met behulp van Ideaalzwachtel, daarna van pure ellende maar gaan slapen. Wát een dag!
Na een fijne advil tegen de koppijn en een fikse wandeling waarbij er wel 3 atalanta´s (dat zijn vlinders) op mijn kop gingen zitten voelde ik me al een stukje minder naar, en na mijn pootjes in het water te hebben gestoken bij een pier voelde ik me al een stuk beter. Later die middag nog uitgebreid gekletst met de echtgenote van Sebastien Murat, die me allerlei leuke sightseeingtips gaf in de omgeving.
´s Avonds na het koken vertrokken er een aantal mensen naar huis, en reisden de achterblijvers af naar Lysestrand. Eerst zou er in een legertent geslapen worden, maar toen bleek dat het grote huis waar we later die week in terecht konden nu al vrij was, hoefde er niet lang overlegd te worden. Na het binnenslepen van onze baggage en het uitkiezen van een kamertje besloten Apneist en ik, die elkaar door alle drukte van de afgelopen dagen niet echt gesproken noch geknuft hadden, dat het wel fijn zou zijn om even wat “us-time” te hebben en we gingen op pad naar het strandje voor een nachtzwem. De hemel was helder, de sterren waren stralend, het water was heerlijk en helaas waren de stenen glibberig: ik viel en kneusde daarbij mijn enkel. Ja, dat deed pijn. Na nog wat in het water gezeten te hebben (dit onder het motto: we zijn hier nu toch en bovendien koelt het de enkel) voorzichtig naar het Scoutinghuis teruggekeerd, waar mijn pootje liefdevol door Apneist werd gemummificeerd met behulp van Ideaalzwachtel, daarna van pure ellende maar gaan slapen. Wát een dag!
zaterdag 3 september 2005
"3 keer daags koken voor 18 freedivers is vermoeiender dan het lijkt..." (Zweden dag 4)
Zaterdagochtend vertrok de hele meute naar het Gullmarsborg zwembad in Lysekil. Bij het binnenrijden van het stadje was ik uiteraard meteen verkocht, het is dat de katten geen mobieltje hebben anders zou ik ze gesmst hebben: “Poezen! Inpakken! We verkassen naar Lysekil!”
Eenmaal in het zwembad aangekomen gingen de heren en dame aan de slag: onder water zwemmen, netjes bovenkomen en uitblazen in een spuit met slangetje, wat een monster opleverde dat met een spannend apparaatje geanaliseerd werd. (Wie hier het fijne van wil weten moet dat maar even aan Apneist vragen).
Na een korte zwem in het pierenbadje besloot ik me nuttig te maken: ik bracht de monsters van de zwemmers naar Sebastien Murat (die bediende het spannende apparaatje) en koppelde vervolgens de waardes terug naar de uithijgende zwemmers. Tegen de tijd dat ik ongeveer flauwviel van de honger werd me gevraagd of ik de lunch wilde klaarmaken, waarna ik aan het hakken, snijden en klaarzetten sloeg. Na de lunch ging de cursus verder, na een lezing van een uurtje of 2 waarbij ik niet de enige was die zat te knikkebollen van vermoedheid zou er weer gedoken gaan worden, in buitenwater deze keer. Klara en ik vertrokken naar de supermarkt om nog wat bananen en andere hapjes in te slaan voor de meute. ´s Avonds weer uitgebreid gekookt, opgeruimd en afgewassen. Vervolgens naar wat freedive-videofilms gekeken tot ik werkelijk niet meer op mijn pootjes kon staan.
Eenmaal in het zwembad aangekomen gingen de heren en dame aan de slag: onder water zwemmen, netjes bovenkomen en uitblazen in een spuit met slangetje, wat een monster opleverde dat met een spannend apparaatje geanaliseerd werd. (Wie hier het fijne van wil weten moet dat maar even aan Apneist vragen).
Na een korte zwem in het pierenbadje besloot ik me nuttig te maken: ik bracht de monsters van de zwemmers naar Sebastien Murat (die bediende het spannende apparaatje) en koppelde vervolgens de waardes terug naar de uithijgende zwemmers. Tegen de tijd dat ik ongeveer flauwviel van de honger werd me gevraagd of ik de lunch wilde klaarmaken, waarna ik aan het hakken, snijden en klaarzetten sloeg. Na de lunch ging de cursus verder, na een lezing van een uurtje of 2 waarbij ik niet de enige was die zat te knikkebollen van vermoedheid zou er weer gedoken gaan worden, in buitenwater deze keer. Klara en ik vertrokken naar de supermarkt om nog wat bananen en andere hapjes in te slaan voor de meute. ´s Avonds weer uitgebreid gekookt, opgeruimd en afgewassen. Vervolgens naar wat freedive-videofilms gekeken tot ik werkelijk niet meer op mijn pootjes kon staan.
vrijdag 2 september 2005
"Daar bovenop die berrug..." (Zweden dag 3)
Vrijdagochtend bij het ontbijt bleek dat 2 van de Griekse jongens geen oog dichtgedaan hadden vanwege een lekkende tent, en de arme zielen hadden het al zo koud…
Twee mensen zouden de bus nemen naar Lysekil, en drie mensen zouden opgehaald worden door Jonas, ook een freediver. Besloten werd dat ik en de twee slapeloze jongens met de auto zouden gaan, Apneist en de andere Griekse jongeman zouden met de bus gaan.
Na een voorspoedige autorit kwamen we aan in de bergvilla, waar snel spullen uit- en ingepakt werden, waarna alle duikers vertrokken en ik (na uiteraard eerst het hele huis doorsnuffeld te hebben ;-P) heerlijk een dutje op de bank gedaan heb.
Tegen de avond kwam de kudde freedivers uitgeput en hongerig het huis binnen. Apneist was erg blij want was tot 37 meter diepte afgezakt. *applausje en knuffel* Na de duikers op de huisregels (“Schoenen uit! Geen natte duikzooi in de woonkamer! Helpen met opruimen en koken!”) te hebben gewezen dook ik de keuken in om Klara (freedivester en kok-voor-het-weekend) te helpen met het klaarmaken van het eten. Iets later die avond kwam Sebastien Murat (die de freedivecursus zou geven) aan, vergezeld door zijn vrouw en hun schattige 5 ½ maand oude dochtertje. Na een voorstelrondje begon in een razend tempo de cursus, want de stof die normaal gesproken in een week behandeld wordt moest in de komende 3 dagen behandeld worden. Rond half 1 vielen de meeste mensen van vermoeidheid bijna van hun stoeltjes, kortom: bedtijd!
Twee mensen zouden de bus nemen naar Lysekil, en drie mensen zouden opgehaald worden door Jonas, ook een freediver. Besloten werd dat ik en de twee slapeloze jongens met de auto zouden gaan, Apneist en de andere Griekse jongeman zouden met de bus gaan.
Na een voorspoedige autorit kwamen we aan in de bergvilla, waar snel spullen uit- en ingepakt werden, waarna alle duikers vertrokken en ik (na uiteraard eerst het hele huis doorsnuffeld te hebben ;-P) heerlijk een dutje op de bank gedaan heb.
Tegen de avond kwam de kudde freedivers uitgeput en hongerig het huis binnen. Apneist was erg blij want was tot 37 meter diepte afgezakt. *applausje en knuffel* Na de duikers op de huisregels (“Schoenen uit! Geen natte duikzooi in de woonkamer! Helpen met opruimen en koken!”) te hebben gewezen dook ik de keuken in om Klara (freedivester en kok-voor-het-weekend) te helpen met het klaarmaken van het eten. Iets later die avond kwam Sebastien Murat (die de freedivecursus zou geven) aan, vergezeld door zijn vrouw en hun schattige 5 ½ maand oude dochtertje. Na een voorstelrondje begon in een razend tempo de cursus, want de stof die normaal gesproken in een week behandeld wordt moest in de komende 3 dagen behandeld worden. Rond half 1 vielen de meeste mensen van vermoeidheid bijna van hun stoeltjes, kortom: bedtijd!
donderdag 1 september 2005
"Dít is pas een zwembad!" (Zweden dag 2)
Op donderdagochtend vertrokken we richting het Valhallabadet, (zie ook deze post, en deze).
Ik zocht het “bejaardenbaantje” op om wat banen te trekken, Apneist ging zijn adem inhouden met de leden van Göteborg Apneasällskap, de plaatstelijke freediveclub. Na een baan of wat gezwommen te hebben ontdekte ik dat als ik slechts armslag deed ik nóg iedereen inhaalde, dus verkaste ik naar de iets minder bejaarde baan. Zwemles heeft dus toch wat opgeleverd! ;-)
Die middag zijn we wat door de stad gelopen, hebben een kerk bezocht en winkels bekeken, ons vervolgens sufgezocht naar een internetcafé en zijn daarna gaan eten bij een Italiaans restaurant, waar ik erachter kwam dat de combinatie pasta en kerrie een behoorlijk goeie is!
Teruggekomen bij het Honinghuisje begon het weer behoorlijk te verslechteren, regenregenregen, wat wij wel gewend zijn, maar waar de arme Griekse speervissers (gewend aan 40 graden Atheense hitte) die die avond aankwamen het behoorlijk moeilijk mee hadden. Voor het slapengaan hebben we de koffers weer ingepakt aangezien we de volgende ochtend vroeg zouden vertrekken naar een villa op 20 km van Lysekil, waar de Sebastien Murat-clinic zou plaatsvinden.
Ik zocht het “bejaardenbaantje” op om wat banen te trekken, Apneist ging zijn adem inhouden met de leden van Göteborg Apneasällskap, de plaatstelijke freediveclub. Na een baan of wat gezwommen te hebben ontdekte ik dat als ik slechts armslag deed ik nóg iedereen inhaalde, dus verkaste ik naar de iets minder bejaarde baan. Zwemles heeft dus toch wat opgeleverd! ;-)
Die middag zijn we wat door de stad gelopen, hebben een kerk bezocht en winkels bekeken, ons vervolgens sufgezocht naar een internetcafé en zijn daarna gaan eten bij een Italiaans restaurant, waar ik erachter kwam dat de combinatie pasta en kerrie een behoorlijk goeie is!
Teruggekomen bij het Honinghuisje begon het weer behoorlijk te verslechteren, regenregenregen, wat wij wel gewend zijn, maar waar de arme Griekse speervissers (gewend aan 40 graden Atheense hitte) die die avond aankwamen het behoorlijk moeilijk mee hadden. Voor het slapengaan hebben we de koffers weer ingepakt aangezien we de volgende ochtend vroeg zouden vertrekken naar een villa op 20 km van Lysekil, waar de Sebastien Murat-clinic zou plaatsvinden.