"Hi! I'm a f*cking idiot! Have we met?"

Tip van de week:

Probeer niet de magnetron een knuffel te geven als zijn deurtje openstaat. Voor de mensen die zich afvragen: "Waarom dan niet?". Daarom:



Nuff said.

Voor de mensen die denken: "Zout op met je verwondingen, stomme nep-hardcore emo! Hier met die kattenfoto's!" (én uiteraard voor de mensen die het wél zielig vinden, maar desondanks toch kattenfoto's willen zien), hier een

OpsekopLes-Mioux



en een



Rood die niet op zichzelf lijkt. :-)

Metafoor hier, metafoor daar, Poelekie is ermee klaar*

1) Je ziet in een winkel een jas. Hij ziet er leuk uit, hij is te betalen en je past er nog in ook. Maar dan kijk je in de spiegel en je denkt: "Nee." En je weet niet eens echt goed waarom.

2) Je wordt uitgenodigd op een familiefeest van mensen die je vaag kent. Iedereen is superaardig tegen jou en poeslief tegen elkaar, maar de onderhuidse spanning is zó enorm dat je hem bijna aan kan raken. Het is niet helemaal duidelijk wat er allemaal speelt, en heel eerlijk gezegd wíl je het ook helemaal niet weten. Je wil alleen maar zo snel mogelijk weer weg.

Een beetje van 1 en een boel van 2 maakten de afgelopen 2 weken van Poelekie een onvrolijke katachtige, dus vandaag heb ik de knoop doorgehakt: ik blijf niet proberen en wachten, maar verlaat mijn huidige, fris nieuwe, werkstek en ga op zoek naar iets anders. De enorme opluchting laat nog even op zich wachten, want mijn directe collega's (die erg aardig voor me zijn) weten het nog niet en zullen er niet erg vrolijk van worden, maar ik weet zeker dat ik hier goed aan doe. Je kunt tenslotte niet ergens blijven omdat ándere mensen zo vrolijk van je worden. *pakt type-ei, waterkan, beker en pen en zoekt al tapdansend haar heil ergens anders*

* Excuses voor de dwangrijm, meer kon ik er ook niet van maken.

Ondertussen, in Huize Poelekie...

Yup, ik zit er (hier schreef ik er ook al eens over) weer eens middenin:



Deze keer zelfs met een randje



Kortom, de vrolijkheid moet met een zoeklicht gezocht worden hier in Huize Poelekie. Dit weekend was er nog een lichtpuntje in de vorm van wijvenfilm dansfilm Step Up 2, die Meneer de Poes en ik te midden van een hilarisch meelevend (joelen! klappen! juichen!) publiek hebben bekeken. Misschien moet ik er nóg maar een keertje heen dan...

Overenthousiast

Poelekie tegen zichzelf: "Nee, het is géén goed idee om met blote benen de straat op te gaan en op zoek te gaan naar een buitenbad. Nee, ook niet stiekem!"

It's a wrap!

En gelukkig ging het ook soepeler: ik bracht mijn laatste dagen bij mijn huidige baan zowaar volledig huil-vrij door. Absoluut een verdienste gezien mijn, voornamelijk “afscheid neem”-gerelateerde, extreme jankerd-zijn. Zelfs toen ik cadeautjes, een halve toespraak, een bos bloemen én een taart kreeg hield ik het droog. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik ná het verlaten van het pand wel twee tranen geplengd heb, maar dat was pas op donderdagmiddag 17.00 uur. *is trots op zichzelf* ;-P

Het meest aandoenlijk/hilarische afscheid was van een al geruime tijd óverduidelijk opvallend onopvallend met mij flirtend kind heerschap uit 1983(!): hij vond het jammer dat er "nu er eindelijk een leuk meissie werkte, ze weer wegging"! Ik vond het zó schattig dat ik hem maar niet verteld heb hoe(veel) oud(er) ik ben…

De komende week houd ik vakantie (lees: houd ik me bezig met het wat concreter voorbereiden van mijn aankomende eindexamen), daarna begin ik aan een nieuwe baan. Hetzelfde ziekenhuis, maar een ander gebouw, en naar wat ik hoor een totaal andere wereld. Ik ben benieuwd!

Sómmige ochtenden...

Soms heb ik van die dagen: ik word wakker en denk: "Ik moet gewoon blijven liggen!". Vanochtend was zo'n ochtend, maar ja, ik werd verwacht, dus na wel 3 (!) hele uren slaap sleepte ik me toch maar mijn nest uit. Dat had ik beter niet kunnen doen, want eenmaal bij de bushalte bleek mijn strippenkaart op. De verkoopmeneer was nogal eh, rielekst, wat resulteerde in een sprintje om nog op tijd de tram te halen met bijna Brinta-in-de-neus en aspiratie tot gevolg. Dat laatste is IC-humor. Nevermind.

Toen ik eindelijk in de tram zat bleek mijn mp3-speler AWOL. Nu is mijn mp3-speler niet gewoon een mp3-speler, maar datgene wat ’s ochtends in de tram het verschil maakt tussen leuke, gezellige zen-Poelekie en een naar strotten grijpende “Ik beuk zo je harses door die ruit als je nog 1 keer je f*cking neus ophaalt”-Poelekie. Oei...

Gelukkig voor mijn medepassagiers begaf de tram vóór ons het bij de Munt al, waardoor ik uiteindelijk zo druk was met via slinkse wegen op mijn werk terecht komen dat ik niet eens tijd had om me te ergeren aan stom geklets, geknisper en (gruwel!) neusophalerij.

De rest van de dag viel gelukkig mee, en met een volle strippenkaart, mp3-speler in de tas en zometeen een boel slaap zou het morgenochtend toch een stuk soepeler moeten gaan, gok ik zo...

Levensvreugdbevorderend weer

Neemt bij u de levensvreugd ook exponentieel toe zodra de zon begint te schijnen? Hier in Huize Poelekie hebben we zin in fladderwapperjurken, zwembad en feestjes, Holly Golightly-style. De hysterisch grote zonnebril heb ik al binnen (Oh, H&M, how I love thee!), nu nog wachten tot het warm wordt. En iemand een feestje geeft natuurlijk.