Ooohmmm!

Gisteren hoorde ik dat een stelletje malloten ingebroken hebben bij Artis en daar niet alleen vernielingen hebben aangericht, maar ook de chimpansees en nijlpaard Tanja hebben lastiggevallen. Nu heb ik sowieso een schurfthekel aan mensen die ongevraagd met hun poten aan (de spullen van) andere mensen zitten, maar hier werd ik echt RAZEND van. Slapende chimpansees en een 48-jarig nijlpaard… *schudt hoofd*

Dus als er binnenkort een nieuwsbericht verschijnt over een in een Revenge-hoodie geklede duistere figuur die, “Blijf met je poten van Tanja!” brullend, een Molotov-cocktail door de ruit gegooid heeft bij de personen die veroordeeld zijn wegens deze ongein, dan ben ik het niet. Da’s namelijk in strijd met mijn boeddhistische principes. Maar ik heb het bloedserieus even overwogen.

In vrolijker nieuws: ik kreeg vandaag de uitslag van mijn vorige week gemaakte X-thorax en mijn longen zijn, op een klein fissuurtje dat vanzelf geneest na, prima in orde. Toch wel fijn om te weten, aangezien er een significant deel van mijn leven tegen me aangerookt is. Ook het feit dat ik weer reutelvrij kan ademen is zeer bemoedigend!

Te slaperig om een nuttige titel te verzinnen

Waar ik het de vorige keer nog droog hield tot buiten het ziekenhuis, verliet ik deze keer huilend de afdeling. Iedereen was al weg en sowieso valt het niet echt op, iemand die huilend door het ziekenhuis loopt, gebeurt wel vaker. Het blijft een frustrerende situatie dat men je graag wil houden, jij ook wil blijven, maar dat er, behalve in vakanties en bij ziekte, geen plaats (lees: baan) voor je is.

Ik troost me maar met de gedachte dat ik liever in deze positie zit dan in een baan waar ik een onvrolijke katachtige van word. Ik las in de Viva (ja, ik had een VVV* toen ik hem kocht) dat niet-uitdagend werk kan leiden tot een bore-out, een term die ik zéker ga gebruiken in mijn werkvindactiviteiten. Briljant! *Poelekie roept: "Hierrr met dat raam!*

Verdere gebeurtenissen in en om:

- Er zit een kikker onder mijn slaapkamerraam die ’s nachts luid kwaakt. Wat die kikkers toch van me willen...

- Ik heb blauwe mascara gekocht. Geen idee waarom, I blame Wentz.

- Maandagavond ga ik, na jaren “oh-dat-wil-ik-ooit-nog-eens-doen” eindelijk eens die cursus Sterrenkunde in Artis doen. Heb er helemaal zin in!

* Vlaag Van Verstandsverbijstering

Het tiept en het mekkert, rara wat is dat?

Een tikgeit natuurlijk! :-)

In de afgelopen 4 werkdagen heb ik zo'n 35 brieven getypt, een nieuw persoonlijk record. Met elke brief die ik typte, kreeg ik meer respect voor mensen die typiste zijn en 36 uur per week medische brieven typen. Ja, ik ken echt iemand die dat doet, vrijwillig, al meer dan een jaar! *bows down to the master*

Zee en zo

Hoewel ik 99,9% bacilvrij ben, blijft de totale uitputting aanhouden. Over twee weken ben ik klaar met deze “run” en dan neem ik een paar weken vrij om weer op te laden en wat veranderingen door te voeren in mijn werk-, studie- en privé-leven, want zoals ik eerder al schreef: dit is niet meer gezond.

Afgelopen donderdag zijn The Big Kahuna en ik naar Bergen aan Zee geweest voor wat zeewater en Stom Gewaai. Uiteraard overwoog ik weer eens de katten te bellen met het verzoek hun koffers te pakken omdat we per acuut naar Bergen aan Zee gaan verhuizen, maar de woningprijzen zijn daar dusdanig dat ik al een paar maanden moet sparen om me daar überhaupt een baksteen te kunnen veroorloven. Ik ben nu aan het kijken of ik mijn appartement kan laten lossnijden uit het pand en op het strand kan laten plaatsen… *roept strijdlustig: “Poelekie de Vries is niet voor één gat te vangen!”*

Kabbel, kabbel

De antibiotica doen er wat lang over om de bronchitis te fixen waar ondertussen 2/3 van de bewoners hier in Huize Poelekie van aan het genezen zijn, maar we zijn in ieder geval weer dusdanig op pootjes dat we ronddarren en morgen weer aan het werk gaan (nou ja, ik dan, Rood is met pensioen).

Deze twee weken beroerdheid hebben maar weer eens bevestigd dat er weinig is waar ik zo’n schurfthekel aan heb als aan ziek zijn. Nou ja, behalve misschien het nuttigen van Hylak, uit te spreken als: hhhlllkkk!, want zo smaakt het.

Off topic: het is vandaag trouwens een heuglijke dag: vandaag bestaat LogPoes 6 jaar! Yay!

Niks wat antibiotica en wat opiaten niet kunnen fixen

Geef me een B! Een R! Een O! Een N! Een C! Een H! Een I! Een T! Een I! Een S! En wat heb ik dan? BRONCHITIS! JAAA!

Verder ben ik helemaal niet gék in de poezenkop vanwege de combinatie "stikbenauwd & fijne hoeveelheden codeïne in mijn systeem" hoor, dat lijkt maar zo. Ben benieuwd of ik me technisch gezien nog wel street etsj mag noemen eigenlijk…

*tolt wat psychotisch rond*

Daar hopst gabbertje...

Na hier een half uur, tot astma-aanval toe, op Raver Revolution III te hebben rondgesprongen, bedenk ik plots dat ik het zó ontzettend jammer vind dat ik nooit heb leren gabberen (ook wel hakken genoemd). Voor de mensen die significant jonger zijn: gabber is een soort oma van jumpstyle.

Tegenwoordig is het (wat meer) geaccepteerd om zowel van “echte” muziek als van “muziek komend uit de computer” te houden. Ook zijn er veel meer bands die aan kruisbestuiving doen: het gebruik van samples en beats is tegenwoordig niet bijzonder meer, maar was toen not done (spreek uit: nut dún).

Toen ik nog jong was (Oma Spreekt) en dan met name in de groep mensen waarmee ik optrok was het namelijk zo dat je van alternatieve muziek diende te houden. Punt. Achteraf gezien denk ik dat als je in de encyclopedie kijkt onder “pretentieuze, omhooggevallen losers avant-la-lettre” je een foto van ons groepje ziet, waar ik, met een half dooie poedel op mijn hoofd want de straightening iron was nog niet uitgevonden, zo links van het midden sta. Ach, misschien is iedereen in zijn tienerjaren wel zo onuitstaanbaar.

Maargoed, terug naar het verhaal: “muziek uit de computer”, house, zoals we dat toen noemden, was “geen echte muziek” en gabber was voor aso’s in trainingspakken. Dat is trouwens ook iets wat je de jongere generaties moet uitleggen: dat trainingspakken sinds Madonna en Juicy Couture weer kunnen, maar dat je gedurende een behoorlijk aantal jaren zelfs geen trainingspak aandeed tijdens het trainen! De jaren ’90 waren vrij gecompliceerd…

En weer terug naar het verhaal (ik lijk Youp van ’t Hek wel!): natuurlijk wilde ik geen aso zijn, dus ik ontkende bij hoog en laag dat ik thuis elk weekend dat danceprogramma van MTV (dat toen nog een clipzender was!) opnam en dat mijn grootste levenambitie was om eens naar een echte houseparty te gaan. Dát, en om Freddie Mercury te worden, maar dat is weer een heel ander verhaal.

Die houseparty is nooit wat geworden, maar ik ben ooit wel eens, met wat ruimdenkender vrienden, naar een gabberparty in een buurthuis geweest. Bril-jant! En van tijd tot tijd hops ik, in de veiligheid van mijn eigen woonkamer, wat rond op mijn zwaar gekoesterde, van e-bay gescoorde, Ravers Revolution III cd. Maar met dat gabberen wordt het helaas nooit meer wat. *Zucht*