Jammer

Vroeger in Sesamstraat had je een sketch met één van de Muppets en de letter M. De letter M koeieneerde de uiterst geduldige muppet op diverse manieren, tot die het helemaal zat was. De letter M probeerde het daarna goed te maken door kopjes te geven, maar de muppet zei: "Dat maak je nooit meer goed". Bij ons thuis was dat jarenlang een, meestal komisch gebruikte, quote, maar naarmate ik ouder word (geworden ben), merk ik dat ik zoals de muppet ben: ik bereik, meestal later dan vroeger, een punt waarop het klaar is. En dan maak je het nooit meer goed.

Ik ben wel eens sub-assertief genoemd, conflict-ontwijkend. Zou kunnen. Zelf zie ik het (uiteraard! ;-p) anders: redelijke mensen begrijpen je direct als je rustig aangeeft bepaald gedrag vervelend te vinden. Ze bieden hun excuses aan en stoppen met het gedrag. Probleem opgelost, even goede (of slechte) vrienden.

De mensen die na duidelijke uitleg doorgaan met drammen, sarren en irriteren, zijn onredelijk. Daar zou ik in theorie béndes energie in kunnen steken, emailconversaties en mediationgesprekken mee kunnen voeren, maar waarom zou ik? Ik vind het totale verspilling van energie en levensvreugd. Elk moment verspild met vruchteloze pogingen mensen proberen te overtuigen om je elementair beschaafd te behandelen is tijd die je nooit meer terug krijgt. Tijd waarin je op Twitter had kunnen zitten nuttige dingen had kunnen doen. Daar mis je werkelijk niets aan, aan dat soort mensen.

Jammer wordt het, als je een geweldige groep hebt, waar 1 zo'n type tussen zit, die bovendien zijn pijlen continu op jou richt. Ik heb lang geprobeerd het te negeren en ook (hoewel tegen mijn hierboven beschreven principes) tegen te strijden. Deze week, toen deze persoon níet aanwezig was bij de groepsmeeting, werd me duidelijk welke stempel deze persoon normaal gesproken op de bijeenkomsten drukt en hoe drainerend dat soort bijeenkomsten daardoor voor mij worden. En alsof er een eekhoorn een gloeilamp aandeed, wist ik dat ik ermee moest stoppen. Ik wil niet praten, ik wil geen excuses, ik wil gewoon niets meer met die persoon te maken hebben. Klaar.

Normaal gesproken heb ik na het doorhakken van zo'n knoop een bijna euforisch gevoel van opluchting, maar deze keer helaas niet. Opstappen betekent namelijk ook afscheid nemen van alle andere groepsgenoten. En hoewel dat verdrieterige knaaggevoel uiteindelijk heus wel weer over gaat, vind ik het waarschijnlijk de rest van mijn leven jammer. Zo ontzettend jammer.

Puberteit kent geen eh, tijd

Dat geleuter over hoe de tijd sneller gaat naarmate je ouder bent is blijkbaar toch minder flauwekul dan ik altijd beweer, want hoewel ik het gevoel heb begin december te leven, zitten we alweer een eindje in februari. Wat overigens aan mijn uitgroei écht wel te zien was, maar goed, dat heb ik zaterdag even laten fixen, met als gevolg dat ik weer een hoogst onnatuurlijke roodharige ben. Voordat u "Foto!!!" gaat roepen: ik heb het geprobeerd, maar het ziet er bruinig uit.

Ondanks dat ik blijkbaar een bejaarde ben, heb ik ontzettend last van de puberteit. Behalve dat ik vandaag ongeveer *poink* ging toen de hotste dokter van het ziekenhuis tijdens een bespreking stof van me afklopte en een groot deel van de dag gewerkt heb met Gerard Way's gebabbel tijdens zijn alumnuslezing op mijn mp3-speler in mijn linkeroor *swoon*, lach ik me al weken zíek om dat nummer Sexy B*tch. Die TEKST!!! Dat menen ze toch niet, he? Da's toch gewoon een grap?

Het begint nog charmant: "She's nothing like a girl you've ever seen before". Niet dat dat volgens mij correct Engels is, maar goed, muggezift. Maar dan! "Nothing you can compare to your neighborhood < insert word for prositute that rhymes with "before" >". Dat moet toch de móeder alle backhanded compliments zijn?! En dan: "I'm trying to find the words to describe this girl without being disrespectful"... Kweenie hoor, als iemand over mij zou zeggen: "Je bent echt niet te vergelijken met mijn buurtsnollie", dan zou ik dat toch wel míld 'disrespectful' vinden, vooral als hij vervolgens 600 x zou zingen "Damn, she's a sexy b*tch". Té grappig! En absurd catchy, dat ook.

Ook té catchy is het nieuwe nummer van Rihanna, Rude Boy. Daarin blijkt dat Rihanna ook, maar dan op een zeer specifieke manier, last heeft van haar puberteit. Zoals u merkt zit ik behalve in mijn puberteit ook in een fase "synthesizer driven dance music" en in het kader daarvan het nummer wat al maanden in 't geniep mijn jam is:

Heaps of yay!

Het hing al een poosje in de lucht, maar nu is het voor 99% officieel (contracten moeten nog getekend worden, dus tot die tijd niet 100%): Meneer de Poes, die dit jaar mei een Heuse Echte Dokter wordt, heeft nu ook een Heuse Echte Baan! Jawel, er komt eindelijk een eind aan die continue wissels van ziekenhuizen, afdelingen en specialismen! Woohoo! :-)

Waar ik ook bijster vrolijk van word, is van deze poging om 1 miljoen giraffes te verzamelen. Ik ga zondag gezellig een giraffe fabriceren, ik kan echter niet beloven dat hij niet heel erg op een kat gaat lijken...

Andere vrolijkheid:

Na Fall Out Boy's versie van The Oregon Trail heeft nu ook Cobra Starship een eigen versie van een old school videogame: Where in the world is Cobra Starship?

Wat betreft Cobra Starship: die komen op 21 februari in de Melkweg en zijn nog niet uitverkocht, dus ik zou zeggen: koop een kaartje en ga! Al was het maar om ervoor te zorgen dat ik daar niet de enige 15-plusser ben.

Met optredens van La Roux, Florence and the Machine, Imogen Heap en, zoals gezegd, Cobra Starship in het verschiet, en albums van My Chemical Romance en de Scissor Sisters in the works, kan dit jaar muzikaal gezien wat mij betreft niet meer stuk. En toen kwam Patrick Stump met dit nieuws. *hearteyes*

IBG/DUO update!

Hoewel ik in deze post nog zei dat The Big Kahuna ging bellen, pakte ik vanmiddag mijn grote roze map met daarin alle correspondentie die ik sinds 1993 van/naar het IBG gestuurd heb, en belde ik zelf. Niet omdat ik plots zo stoer ben, maar omdat ze tegenwoordig ultrastreng zijn en weigeren informatie te delen met iedereen-die-niet-jij-is, tenzij je iemand anders machtigt, en dat vond zelfs ik wat ver gaan.

Ik gebruikte mijn beproefde "glimlach voordat je belt"-techniek en na wat doorschakelingen kreeg ik een uiterst sympathieke meneer aan de telefoon, die meteen begreep waar het om ging, en me na een kleine zoektocht wist te vertellen dat het inderdaad kwam omdat ze bepaalde gegevens nog niet binnen hadden op het moment dat ze deze rekening de deur uit deden, dat ze de gegevens nu wel hadden en dat ik nul komma nul euro hoef te betalen. Ik dankte hem uitgebreid en hing jolig op. Mijn telefoon gaf aan dat mijn hele belletje zo'n 10 minuten geduurd had. Het wordt nog wel eens wat tussen mij en eh, DUO. :-)

Ohhmm!

Gisteravond was ik druk bezig een stukje te schrijven over mijn mild moordlustige neigingen jegens mijn grote vrienden de IBG, sorry de DUO (andere naam, dezelfde praktijken), toen ik bedacht dat ik eigenlijk niet zo'n ZeurPoes(tm) moest zijn: het feit dat ze overtuigd zijn van het feit dat ik ze 416 euro per maand kan gaan betalen met ingang van nu, komt gewoon omdat ze mijn antwoord op hun brief uit december die ik vóór oktober terug had moeten sturen (timewarp!) waarschijnlijk nog niet geopend hebben. Het is niet persoonlijk, ze hijgen gewoon achter de feiten aan.

Toch laat ik, om te voorkomen dat ik, getriggerd door een incriminerende "Jamaar, Ú..."-formulering, 16 jaar frustraties met betrekking tot dit clubje uitstort over iemand die hoogstwaarschijnlijk 416 euro per maand verdient, The Big Kahuna bellen om het ze vriendelijk doch beslist uit te leggen. Zie? Het wordt nog wel eens wat met die boeddhistische levenshouding!

In diezelfde golf van zen, vreedzaamheid en krettetuut, begon ik enthousiast aan een lijstje van Dingen Waar Ik Blij Van Word, maar 3 A4-tjes verder kwamen er nog steeds dingen bovendrijven, dus die waslijst bespaar ik u. In plaats daarvan hieronder een foto van Les-Mioux, 3 seconden voordat hij de camera een kopje gaf:

Zo'n dag

Het was vandaag Zo'n Dag. Na een mild-belazerde nacht (dat gaat vaak vooraf aan Zo'n Dag, in dit geval ging er zelfs een mild-belazerd weekend aan vooraf, maar dat geheel terzijde), sleepte ik mezelf uit bed, knoeide ik muesli op mezelf, pookte ik mezelf bijna een oog uit met mijn mascararoller, moest ik als een malloot op mijn snowboots rennen naar de bus (die gelukkig bleef staan, was wel een pluspuntje), gleed ik me ondanks diezelfde snowboots een weg richting tram, alwaar ik mild-sikkeneurig een paar voordringers bodycheckte en een zitplek vond.

De tram reed me zonder al te veel vertraging naar mijn werk, waar alles Episch Stom was. Ik kan er in verband met praaivussie niet verder op ingaan, maar neem van mij aan dat het Episch Stom was: ik, die altijd wel de (al dan niet professionele) jolijt kan vinden, was een Sikkeneurig Huisdier. Niet tegen mijn patiënten overigens, want die kunnen er niets aan doen. Gedurende de dag nam mijn blegh een beetje af, maar het lukte me niet om langdurig vrolijk te zijn.

Iets minder (maar nog steeds behoorlijk) blegh legde ik de veldtocht richting tram af, waarbij ik bijna van de spekgladde, supersteile, stenen toegangstrap pleurde (wij in het ziekenhuis verdenken collectief de afdeling Orthopedie van het rommelen met de bouwplannen zodat deze @#^#$@#$-trap aangelegd is), en eenmaal bij het tramperron blies een of andere pieps zijn of haar sigarettenrook in mijn gezicht... Dit was het punt waarop mijn humeur omsloeg, en ik het mild-grappig begon te vinden, al deze blegh.

Toen ik thuiskwam en daar eerst diarree van Rood van de vloer moest boenen, vervolgens moest toezien hoe Les-Mioux al z'n eten door de hele woonkamer heen uitkotste én ik, op zoek naar iets om deze zooi op te ruimen, er ook nog achterkwam dat ik nog maar 1 wcrol in huis had, werd het grappig. En toen ik die laatste wcrol daarna ook nog in de wc liet vallen, kwam ik níet meer bij. Morgen wordt een goede dag, ik voel het gewoon! :-)

Dynamisch

Met het vertrek van Meneer de Poes gisterochtend, is het leven in Huize Poelekie weer eh, zoals het was voordat Meneer de Poes hier zijn logerende intrek (in verband met twee co-schappen) deed. Nog 1 groot co-schap en dan is het eindelijk zo ver: Meneer de Poes is een Echte Dokter! Een echte dokter met waarschijnlijk al een baan ook, maar daarover pas meer als er daadwerkelijk een handtekening onder een contract staat.

2010 wordt sowieso een wat dynamisch jaar: Breyten en ik hebben op dit moment al maar liefst 3 hippe (2010 wordt het jaar van de hip?) concerten in onze agenda's staan (La Roux, Florence & the Machine en Imogen Heap), ik wacht met spanning op de nieuwe albums van My Chem en de Scissor Sisters + bijbehorende tournees en daarnaast heb ik besloten iets te gaan doen wat ik éigenlijk al jaren wilde, maar life is what happens etcetera etcetera smoessmoes: ik ga vanaf september 2010 de vakopleiding Visagie volgen bij de school van Mieke Petiet! Ja, het realiseer/besef-moment moet nog komen.

Vroegah (oma spreekt) was ik veel met make up en ook grime bezig (ik heb wat cursussen gedaan en had gevorderde plannen om een opleiding te gaan doen), maar toen ik op een gegeven moment én niet meer danste, én geen werk meer had, én nooit meer uitging, hield dat op. Los van het feit dat ik blut was: ik zag mezelf al zitten aan mijn salontafel met nepwimpers van 3,5 cm op mijn luiken, Rood en Les-Mioux's hengelende poten van me af slaand! ;-) Maar even serieus: ik had wel wat anders aan mijn hoofd.

Fast forward naar eh, een paar maanden geleden: toen eindelijk alle bloeddrukpil-malaise achter de rug was en ik me stortte op Project Poelekie Opkalefater, merkte ik hoe ontzettend léuk ik het vind om met make up bezig te zijn. En aangezien mijn VWO-plannen momenteel in de ijskast staan wegens écht niet (niet op een gezonde manier in ieder geval) te combineren met mijn huidige baan, dacht ik: "Waarom niet?" Dus daarom. Vanaf september heb ik met zeer grote regelmaat slachtoff..eh, modellen nodig (ja, ook heren), dus op die oproep kunt u zich vanaf nu alvast emotioneel voorbereiden. ;-)