Lieve LogPoeslezers,
Ik heb iets te bekennen: mijn naam is Poelekie de Vries en ik ben tijdschriftverslaafd. Ja, lach er maar even om, dat doe ik ook al jaren. Wat niet wegneemt dat het een serieus probleem is. Zie ook deze foto.
Ik herinner me mijn eerste tijdschrift: het Decembernummer van de Cosmopolitan 1985, thema "Goud". Ik kreeg het van een collega van The Big Kahuna, die vond dat "echt iets voor jou". Nou, dat klopte: ik las voor het eerst over het bestaan van De Witte Tandenwinkel (gouden tandenborstels en champagnetandpasta), gouden kranen (voor slechts 12.500 gulden) en over teddy's. Nee, niet de beren, het ondergoed.
Vanaf dat moment was de katachtige los en, met uitzondering van die losse week hier of daar waarin ik probeerde af te kicken, die is nooit meer "vast" geraakt: gestresst? Tijdschriften kopen! Blij? Tijdschriften kopen! Moe? Tijdschriften kopen! Iets stoers gedaan? Tijdschriften kopen! Narigheid? Tijdschriften kopen! Ziet u een patroon? Ik kijk er bloedserieus naar uit: straks mag ik weer naar de AKO/Bruna/Readshop! Wie riep daar "Compensatiegedrag!"?
Behalve dat alles een goed excuus is om tijdschriften te kopen, vertoon ik ander stereotiep junkengedrag: ik scharrel murmelend door de AKO op zoek naar De Selectie Die Het Helemaal Is en sta letterlijk met rush-gevoelens in de rij voor de kassa. Ik pin een bedrag waarvan ik een heleboel andere dingen had kunnen doen, wat ik uiteraard eerst goedpraat ("Ach, ik had het ook in mijn neus kunnen schuiven!") en vervolgens verdring ("Geen idee hoe duur het was!"). Eenmaal de winkel uit stiefel ik met hartkloppingen over straat, plastic zakje bungelend aan de pols, terwijl het schuldgevoel zachtjes begint te knagen.
Eenmaal thuis haal ik alle prijsstickers er direct af, gooi ik de bonnetjes weg en beweer ik indien gevraagd (door The Big Kahuna) dat ik "dat tijdschrift al lang had/gekregen heb/niet heel duur was" en indien dat niet werkt (lees: meestal), bagatelliseer ik het met de goeie oude (yup, daar issie weer!) "Ik had het ook in mijn neus kunnen schuiven!". Wat uiteraard droglogica is, maar het is verbazingwekkend waar je allemaal mee wegkomt als je het maar stellig roept.
Wat betreft de inhoud van die bladen: als je zo'n 24 jaar grote hoeveelheden tijdschriften verslindt, heb je elk onderwerp al een keer of 20 voorbij zien komen vanuit elke mogelijke (op dat moment trendy zijnde) invalshoek, dus heel interessant is het meestal niet. Waarom ik ze toch blijf kopen? Ik denk om dezelfde reden dat andere mensen toch weer elke dag die peuk opsteken of dat biertje pakken. Verslaving, gewoonte, de hoop dat het je deze keer wél oplevert wat je ervan verwacht, dat soort zaken.
Natuurlijk is het aanschaffen van absurde hoeveelheden tijdschriften een stuk minder schadelijk dan diverse andere zaken waar je aan verslaafd kunt zijn, maar het achterliggende mechanisme is hetzelfde en dat hangt me na 24 jaar toch behoorlijk de strot uit. Tel daarbij de schuldgevoelens op over de bakken doekoe die het me (ge)kost (heeft) en het spuugzat zijn om elk halfjaar wéér 3 kubieke meter tijdschriften richting kringloop te moeten versjouwen, en het is duidelijk dat ik er écht iets aan moet gaan doen. En aangezien erkennen dat je een probleem hebt stap 1 is, herhaal ik het nog een keer: hallo, mijn naam is Poelekie de Vries en ik ben tijdschriftverslaafd.
zondag 9 mei 2010
zaterdag 1 mei 2010
"Gaat feitelijk helemaal nergens over"
Sinds ik een nieuwe foon heb, heb ik in tijden van nachtelijke slapeloosheid wat te doen. Nee, geen ranzige rans kijken, mijn vermaak is veel onschuldiger: ik zwam in mijn dictafoon. "Wat is dáár nou leuk aan?" zult u zich afvragen. Nou, op het moment zelf bitter weinig. De lol komt pas de volgende dag als ik het afluister: ik hoor mezelf in het tempo van een bradyfrene schildpad dingen leuteren die ik me niet kan herinneren ooit gezegd te hebben! Grappig genoeg is het allemaal nog logisch en coherent ook. Het enige wat het mist, is een keiharde conclusie, zoals uit onderstaand gedicteerd blogstukje zal blijken:
[dictafoon aan]
[uiterst traag pratend]
"Het eerste woord dat ik ooit schrijftechnisch zelf uitvogelde was "keuken". Dat had weinig te maken met de betekenis, maar meer met de tekens: 2x k, 2x e en de u is een n maar dan op zijn kop. Of omgekeerd. Sinds die eerste met "keuken" volgeschreven bladzijdes (ook toen al monomaan) heb ik altijd wel geschreven: dagboeken (die ik al dan niet later in de fik gestoken heb), zelf in elkaar geflantste blaadjes, diverse schoolkranten, buurtkranten, meters notitieblokken; tot papieren zakdoekjes aan toe.
[stommel, stommel, schuif]
[zo mogelijk nog trager pratend]
De laatste tijd echter merk ik dat ik hoe langer hoe minder schrijf. Ik weet niet of dat het gevolg is van algehele schrijfmoeheid (is er zoiets als permanent leeggeschreven zijn?) of dat het komt omdat er erg veel in mijn omgaat waar ik niet over kan/wil schrijven, en al helemaal niet hier. Daarbij komt dat ik schrijven niet per se leuk vind: eerder niet, zou ik zeggen.
[gaap]
[wat murmelend]
Ik vind schrijven vaak heel erg vervelend en mensen die zeggen schrijven "zó ontzettend leuk" te vinden, wantrouw ik altijd een beetje. Waarom ik er dan niet gewoon mee ophoud? Die vraag heb ik me sinds bladzijde 3 vol "keuken" ettelijke keren gesteld. Ik herinner me zelfs een periode waarin ik heel dramatisch officieel verkondigde tegen iedereen die het maar wilde horen dat ik Nooit Meer Zou Schrijven: dat schrijfpensioen heeft welgeteld 2 weken geduurd. De behoefte tot het vormen van woorden en zinnen was haast compulsief: ik kreeg letterlijk tintelende vingers. Maar dat zou ook gewoon kunnen betekenen dat ik eigenlijk een Fimble ben. [lig in een deuk om mezelf]
[stellig, voor zover je dat kunt zijn op een toon die verraad dat je half slaapt]
Feit is dat ik blijkbaar op een punt gekomen ben waarop ik liever lees dan schrijf: mijn eigen geneuzel ken ik nou wel en in die zin is niets wat ik op papier zet werkelijk verrassend: ik ken het al, want ik heb het tenslotte zelf gedacht en opgeschreven. Ik zie mijn stokpaarden, stoplappen en uitgekauwde trucjes al van 80 cm afstand...
[gestommel, gevolgd door stilte]
[plots op realiseer/besef-toon] Ik heb echt géén idee waar ik met dit hele stuk heen wil!"
[knisper, kraak]
[dictafoon uit]
En dit, lieve dames en heren, vind ik dus dólkomisch. Om maar met Emilie Autumn te spreken: you're welcome and I'm sorry.
[dictafoon aan]
[uiterst traag pratend]
"Het eerste woord dat ik ooit schrijftechnisch zelf uitvogelde was "keuken". Dat had weinig te maken met de betekenis, maar meer met de tekens: 2x k, 2x e en de u is een n maar dan op zijn kop. Of omgekeerd. Sinds die eerste met "keuken" volgeschreven bladzijdes (ook toen al monomaan) heb ik altijd wel geschreven: dagboeken (die ik al dan niet later in de fik gestoken heb), zelf in elkaar geflantste blaadjes, diverse schoolkranten, buurtkranten, meters notitieblokken; tot papieren zakdoekjes aan toe.
[stommel, stommel, schuif]
[zo mogelijk nog trager pratend]
De laatste tijd echter merk ik dat ik hoe langer hoe minder schrijf. Ik weet niet of dat het gevolg is van algehele schrijfmoeheid (is er zoiets als permanent leeggeschreven zijn?) of dat het komt omdat er erg veel in mijn omgaat waar ik niet over kan/wil schrijven, en al helemaal niet hier. Daarbij komt dat ik schrijven niet per se leuk vind: eerder niet, zou ik zeggen.
[gaap]
[wat murmelend]
Ik vind schrijven vaak heel erg vervelend en mensen die zeggen schrijven "zó ontzettend leuk" te vinden, wantrouw ik altijd een beetje. Waarom ik er dan niet gewoon mee ophoud? Die vraag heb ik me sinds bladzijde 3 vol "keuken" ettelijke keren gesteld. Ik herinner me zelfs een periode waarin ik heel dramatisch officieel verkondigde tegen iedereen die het maar wilde horen dat ik Nooit Meer Zou Schrijven: dat schrijfpensioen heeft welgeteld 2 weken geduurd. De behoefte tot het vormen van woorden en zinnen was haast compulsief: ik kreeg letterlijk tintelende vingers. Maar dat zou ook gewoon kunnen betekenen dat ik eigenlijk een Fimble ben. [lig in een deuk om mezelf]
[stellig, voor zover je dat kunt zijn op een toon die verraad dat je half slaapt]
Feit is dat ik blijkbaar op een punt gekomen ben waarop ik liever lees dan schrijf: mijn eigen geneuzel ken ik nou wel en in die zin is niets wat ik op papier zet werkelijk verrassend: ik ken het al, want ik heb het tenslotte zelf gedacht en opgeschreven. Ik zie mijn stokpaarden, stoplappen en uitgekauwde trucjes al van 80 cm afstand...
[gestommel, gevolgd door stilte]
[plots op realiseer/besef-toon] Ik heb echt géén idee waar ik met dit hele stuk heen wil!"
[knisper, kraak]
[dictafoon uit]
En dit, lieve dames en heren, vind ik dus dólkomisch. Om maar met Emilie Autumn te spreken: you're welcome and I'm sorry.
vrijdag 9 april 2010
Di-Rect doet The Who die Tommy doen
Van Kattenfluisteraar T. kreeg ik het verzoek om mijn recensie over "Di-Rect doet The Who die Tommy doen" alsnog af te schrijven/te publiceren. Als u dacht dat ik laat was met mijn verslag over Imogen: Di-Rect doet The Who die Tommy doen zagen wij op 20 december 2008...
Na het lezen van een recensie met het foto-onderschrift "Tim en Spike van Di-Rect doen Tommy van The Who in een hertaling van Jan Rot" konden we niets anders doen dan spontaan kaartjes kopen voor deze, in onze agenda als "TomPoes activité" genoteerde, eh, TomPoes activité. Waaróm we die drang voelden, begrijpen alleen wij en kunnen we niet uitleggen helaas.
De tram bracht ons al slingerend naar de Meervaart, waar we redelijk uit de toon vielen bij de rest van het publiek. Geen idee meer waarom precies, slechts het gevoel "Wij vallen wat uit de toon" is blijven hangen. Wat ook is blijven hangen, is de piep in mijn oren, want MENSENKINDEREN WAT WAS DIT LUID! Echt ongelooflijk! Natuurlijk is het een rockopera, maar gezien het feit dat het in een theater opgevoerd werd, had ik er niet aan gedacht mijn oordopjes mee te nemen. Gek genoeg was ik volgens mij de enige die er last van had, bendes bejaarden (al doof) en jonge kinderen (ook al doof waarschijnlijk) zaten erbij en luisterden er comfortabel naar. Nadat ik McGuyverstyle van een papieren zakdoekje oordopjes gefabriceerd had en ik eindelijk iets kon maken van de bak kabaal, was mijn eerste gedachte "Oh, wacht even! Dit is niet The Wall!". Soms ben ik episch dom, maar dat wist u al.
Wat betreft de voorstelling in het algemeen: wij (ik spreek hier ook even namens de Kattenfluisteraar) vonden het niet slecht. Maar zéker niet zo goed als het geëxalteerd reagerende publiek. Gitarist Spike speelde heel overtuigend een naarling en zanger Marcel (die grappig genoeg na het vertrek van oorspronkelijke zanger Tim de zanger van Di-Rect geworden is) zong niet alleen fantastisch, maar GELOOFDE. Zangeres Caroline zong fantastisch, maar ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat ze er beduidend minder in geloofde. Zanger Tim, die Tommy speelde, kwam, voor mij in ieder geval, vocaal niet over het voetlicht. Het gaat over een getraumatiseerde, doofstomme, blinde jongen, maar zodra je stem geeft aan dat personage, dan is je stem toch het ultieme middel om je gevoel mee over te brengen lijkt me. En ja, ik weet dat ik gewend ben aan zangers als Freddie Mercury en Gerard Way, die het vocaal emotief zijn respectievelijk uitgevonden en verbeterd hebben, soms op het lachwekkend dramatische af, maar dit was een gemiste kans om het geheel meer diepgang te geven.
Waar ik echter het meest over viel, was die hertaling. Zelfs als ik mijn milde afkeer voor Jan Rot buiten beschouwing laat, blijft het "hertalen" van "I'm Gypsy, the Acid Queen" naar "Ik ben Tipsy, de pillenmien" een soort naar sinterklaas riekende neo-kneuterigheid waar ik helemaal niets mee heb. En "See mee, feel me" heeft toch écht een totaal andere emotionele lading dan "Kijk mij, grijp mij" (of "Kijk mij, gijp mij" zoals deze recensent terecht opmerkte), en geeft totaal niet weer wat het personage daadwerkelijk probeert over te brengen. En over de dwangrijm links en rechts zullen we het maar helemaal niet hebben.
Al met al was het het wat mij betreft allemaal nét niet. Het gaf me wel het hilarische idee voor Tom&Poes doen My Chemical Romance die The Black Parade doen, met nu al klassieke zinnen als "En zonder jou, is hoe ik echt verdwijn, en alleen mijn leven leid, nu en altijd!". Om over "Mammie, we gaan naar de hel" nog maar te zwijgen. Kortom: u bent gewaarschuwd.
Na het lezen van een recensie met het foto-onderschrift "Tim en Spike van Di-Rect doen Tommy van The Who in een hertaling van Jan Rot" konden we niets anders doen dan spontaan kaartjes kopen voor deze, in onze agenda als "TomPoes activité" genoteerde, eh, TomPoes activité. Waaróm we die drang voelden, begrijpen alleen wij en kunnen we niet uitleggen helaas.
De tram bracht ons al slingerend naar de Meervaart, waar we redelijk uit de toon vielen bij de rest van het publiek. Geen idee meer waarom precies, slechts het gevoel "Wij vallen wat uit de toon" is blijven hangen. Wat ook is blijven hangen, is de piep in mijn oren, want MENSENKINDEREN WAT WAS DIT LUID! Echt ongelooflijk! Natuurlijk is het een rockopera, maar gezien het feit dat het in een theater opgevoerd werd, had ik er niet aan gedacht mijn oordopjes mee te nemen. Gek genoeg was ik volgens mij de enige die er last van had, bendes bejaarden (al doof) en jonge kinderen (ook al doof waarschijnlijk) zaten erbij en luisterden er comfortabel naar. Nadat ik McGuyverstyle van een papieren zakdoekje oordopjes gefabriceerd had en ik eindelijk iets kon maken van de bak kabaal, was mijn eerste gedachte "Oh, wacht even! Dit is niet The Wall!". Soms ben ik episch dom, maar dat wist u al.
Wat betreft de voorstelling in het algemeen: wij (ik spreek hier ook even namens de Kattenfluisteraar) vonden het niet slecht. Maar zéker niet zo goed als het geëxalteerd reagerende publiek. Gitarist Spike speelde heel overtuigend een naarling en zanger Marcel (die grappig genoeg na het vertrek van oorspronkelijke zanger Tim de zanger van Di-Rect geworden is) zong niet alleen fantastisch, maar GELOOFDE. Zangeres Caroline zong fantastisch, maar ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat ze er beduidend minder in geloofde. Zanger Tim, die Tommy speelde, kwam, voor mij in ieder geval, vocaal niet over het voetlicht. Het gaat over een getraumatiseerde, doofstomme, blinde jongen, maar zodra je stem geeft aan dat personage, dan is je stem toch het ultieme middel om je gevoel mee over te brengen lijkt me. En ja, ik weet dat ik gewend ben aan zangers als Freddie Mercury en Gerard Way, die het vocaal emotief zijn respectievelijk uitgevonden en verbeterd hebben, soms op het lachwekkend dramatische af, maar dit was een gemiste kans om het geheel meer diepgang te geven.
Waar ik echter het meest over viel, was die hertaling. Zelfs als ik mijn milde afkeer voor Jan Rot buiten beschouwing laat, blijft het "hertalen" van "I'm Gypsy, the Acid Queen" naar "Ik ben Tipsy, de pillenmien" een soort naar sinterklaas riekende neo-kneuterigheid waar ik helemaal niets mee heb. En "See mee, feel me" heeft toch écht een totaal andere emotionele lading dan "Kijk mij, grijp mij" (of "Kijk mij, gijp mij" zoals deze recensent terecht opmerkte), en geeft totaal niet weer wat het personage daadwerkelijk probeert over te brengen. En over de dwangrijm links en rechts zullen we het maar helemaal niet hebben.
Al met al was het het wat mij betreft allemaal nét niet. Het gaf me wel het hilarische idee voor Tom&Poes doen My Chemical Romance die The Black Parade doen, met nu al klassieke zinnen als "En zonder jou, is hoe ik echt verdwijn, en alleen mijn leven leid, nu en altijd!". Om over "Mammie, we gaan naar de hel" nog maar te zwijgen. Kortom: u bent gewaarschuwd.
donderdag 8 april 2010
Een kort en weinig inhoudelijk Imogen Heap verslagje
Jawel, hier is ie dan: het Imogen Heap verslagje waar u allen met smart op heeft zitten wachten! NOT, maar goed, komtie:
Zoals altijd wat verlaat kwam ik in mild-poinkende toestand aan bij de Melkweg, waar Tha B-man mij al opwachtte. Eenmaal voorzien van lidmaatschappen en bevrijd van jassen en paraplu's waren we helemaal klaar voor de avond die de geschiedenis in zou als "Awkward socially awkwards anonymous": ik weet niet wat er in de lucht hing die avond, maar het leek wel alsof iedereen (en niet in het minst de twee voorprogramma's én Imogen zelf) spontaan sociaal wat onhandigjes werden. Ik, die nog over lucht kan struikelen op sommige dagen, voelde me helemaal op mijn plek, dat mag duidelijk zijn! ;-)
Het concert zelf was erg goed, maar zoals altijd met dingen die goed zijn: zie ze maar eens te beschrijven. Er zijn vast mensen die dat wel goed kunnen, ik ben daar helaas geen van en dat verklaart ook meteen waarom, ergens diep in de prehistorie, mijn carrière als recensent voor CJP magazine nooit van de grond gekomen is, maar dat geheel terzijde. In het kort: Imogen Heap = awesome.
Zoals altijd wat verlaat kwam ik in mild-poinkende toestand aan bij de Melkweg, waar Tha B-man mij al opwachtte. Eenmaal voorzien van lidmaatschappen en bevrijd van jassen en paraplu's waren we helemaal klaar voor de avond die de geschiedenis in zou als "Awkward socially awkwards anonymous": ik weet niet wat er in de lucht hing die avond, maar het leek wel alsof iedereen (en niet in het minst de twee voorprogramma's én Imogen zelf) spontaan sociaal wat onhandigjes werden. Ik, die nog over lucht kan struikelen op sommige dagen, voelde me helemaal op mijn plek, dat mag duidelijk zijn! ;-)
Het concert zelf was erg goed, maar zoals altijd met dingen die goed zijn: zie ze maar eens te beschrijven. Er zijn vast mensen die dat wel goed kunnen, ik ben daar helaas geen van en dat verklaart ook meteen waarom, ergens diep in de prehistorie, mijn carrière als recensent voor CJP magazine nooit van de grond gekomen is, maar dat geheel terzijde. In het kort: Imogen Heap = awesome.
maandag 29 maart 2010
Post pleite post
Hoewel het voelt alsof het 3 maanden geleden was, was afgelopen maandag pas mijn laatste werkdag. Het was prettig om te merken dat men collectief verbijsterd was en het niet snapte; dat het niet aan mij ligt, wist ik al, maar het is toch fijn om dat bevestigd te zien. Al met al bleef het een verdrietig en emotioneel uitputtend afscheid, ik was blij dat Kattenfluisteraar T. me kwam ophalen, want dat in mijn eentje jankend het pand verlaten hangt me danig de strot uit.
En toen? Tja, geen idee. Tot en met 16 maart 10.00 uur was ik (en de rest van de wereld ongeveer) er nog heilig van overtuigd dat ik de rest van mijn secretariële carrière in die specifieke toko op die specifieke plek zou doorbrengen, dus het is even omschakelen, maar mezelf kennende zal dat uiteindelijk wel goed komen.
In de tussentijd ga ik een gat slaan in mijn "to do"-list, die met 67 items lichtelijk uit de hand begint te lopen en misschien zowaar tóch maar dat verslagje over het optreden van Imogen Heap afschrijven. Eén ding hoef ik in ieder geval niet meer te doen en dat is met mijn (heel erg figuurlijke!!! ;-P) koevoet bij IBG/DUO op bezoek gaan: ze hebben zowaar uit zichzelf de door mij gepasste 416 euro en 02 cent teruggestort en de zaak is afgehandeld. Kortom: IBG/DUO en ik zijn weer vriendjes. Voor zo lang als het duurt, natuurlijk, maar toch: vriendjes. En dat stemt hoopvol. :-)
En toen? Tja, geen idee. Tot en met 16 maart 10.00 uur was ik (en de rest van de wereld ongeveer) er nog heilig van overtuigd dat ik de rest van mijn secretariële carrière in die specifieke toko op die specifieke plek zou doorbrengen, dus het is even omschakelen, maar mezelf kennende zal dat uiteindelijk wel goed komen.
In de tussentijd ga ik een gat slaan in mijn "to do"-list, die met 67 items lichtelijk uit de hand begint te lopen en misschien zowaar tóch maar dat verslagje over het optreden van Imogen Heap afschrijven. Eén ding hoef ik in ieder geval niet meer te doen en dat is met mijn (heel erg figuurlijke!!! ;-P) koevoet bij IBG/DUO op bezoek gaan: ze hebben zowaar uit zichzelf de door mij gepasste 416 euro en 02 cent teruggestort en de zaak is afgehandeld. Kortom: IBG/DUO en ik zijn weer vriendjes. Voor zo lang als het duurt, natuurlijk, maar toch: vriendjes. En dat stemt hoopvol. :-)
dinsdag 16 maart 2010
When it rains, it pours :-(
Bleef ik in mijn laatste post nog eufemistisch, nu is de kogel door de kerk: die baan, u weet wel, met dat raam? Vanaf 1 april is hij niet langer van mij. Nee, dat is geen grap. Hoewel ik volgens The Powers That Be mijn werk uitstékend (directe quote: "en meer dan!") doe, ben ik te vaak ziek. Ze "durven" het dan ook niet aan om me een vast contract te geven en een tijdelijk contract is geen optie meer, omdat ik er in totaal al 3 gehad heb.
Ja, deze redenatie ontbeert elke vorm van conventionele logica, is hoogst oneerlijk en waarschijnlijk ook rándje niet legaal, maar ik geloof sterk in "Waar men mij niet wil hebben, daar wil ik ook niet zijn" en ga er dan ook geen verdere energie in steken, laat staan me inlaten met de half-shady "oplossing" die ze voor me bedacht hebben. Een "oplossing" die overigens tot een nóg groter takenpakket en meer verantwoordelijkheden zou leiden... Snapt u hem nog? Ik niet meer.
Als mijn metafoor-eekhoorn kon praten, zou hij zeggen: "Het klinkt als "Ik hou van je, je bent geweldig! Toch maak ik het uit. Maar ik wil nog wel losse hoemptie met je hebben!"" en dat ben ik eigenlijk wel met hem eens. ;-) Maar goed, ondanks dat ik er uiterst, uiterst verdrietig over ben, maak ik de komende dagen mijn werk netjes af, waarna ik me ga beraden op wat ik verder met mijn existens ga aanvangen.
En omdat uiteraard Altijd Alles Tegelijk komt, is mijn Australische tante vorige week overleden, en kreeg ik vandaag én een mailtje van deze persoon (nog niet geopend, durf niet) én weer een fijne rekening van de IBG/DUO voor het lieve bedrag van 416 euro... Gelukkig houdt Rood wél van mij! :-)
Ja, deze redenatie ontbeert elke vorm van conventionele logica, is hoogst oneerlijk en waarschijnlijk ook rándje niet legaal, maar ik geloof sterk in "Waar men mij niet wil hebben, daar wil ik ook niet zijn" en ga er dan ook geen verdere energie in steken, laat staan me inlaten met de half-shady "oplossing" die ze voor me bedacht hebben. Een "oplossing" die overigens tot een nóg groter takenpakket en meer verantwoordelijkheden zou leiden... Snapt u hem nog? Ik niet meer.
Als mijn metafoor-eekhoorn kon praten, zou hij zeggen: "Het klinkt als "Ik hou van je, je bent geweldig! Toch maak ik het uit. Maar ik wil nog wel losse hoemptie met je hebben!"" en dat ben ik eigenlijk wel met hem eens. ;-) Maar goed, ondanks dat ik er uiterst, uiterst verdrietig over ben, maak ik de komende dagen mijn werk netjes af, waarna ik me ga beraden op wat ik verder met mijn existens ga aanvangen.
En omdat uiteraard Altijd Alles Tegelijk komt, is mijn Australische tante vorige week overleden, en kreeg ik vandaag én een mailtje van deze persoon (nog niet geopend, durf niet) én weer een fijne rekening van de IBG/DUO voor het lieve bedrag van 416 euro... Gelukkig houdt Rood wél van mij! :-)
woensdag 10 maart 2010
Maart roert staart
Hier in en om Huize Poelekie is het leven wat woelig en ook wel wat naar. Dit leidt per definitie tot radiostiltes hier op LogPoes, zeker als het om, zoals in dit geval, embargogevoelige informatie gaat. Radiostiltes leiden vervolgens weer tot (niet)schrijfstress, dus vandaar deze korte huishoudelijke mededeling met betrekking tot de zaken waarover ik wél kan schrijven: stem doet het weer, hoest is weg, bloeddruk is perfect, IBG/DUO en diverse andere instanties zijn eikels, últra mensen zijn últra, Bass of Awesomeness = still awesome. Dat u het even weet. We'll get back to you, eventually.
In de tussentijd zijn er tweets en Project 365.
In de tussentijd zijn er tweets en Project 365.